Η άλλη Ευρώπη

Και τώρα πώς να μιλήσεις για ποδόσφαιρο; Πώς να μη νιώσεις εξευτελισμένος
που είδες το παιχνίδι – και συμμετείχες στη βία – και που ήθελες να επαινέσεις
την ελληνική ομάδα για την παλικαρίσια πρόκριση της Τετάρτης; Αν πιστεύεις ότι
το να λέγεσαι «φίλαθλος» κερδίζεται, ότι η αγάπη για τον αθλητισμό δεν
επιτρέπεται να σε τυφλώνει μπροστά σ’ αυτό που πραγματικά είναι – που κάποιοι
επιτρέπουν να γίνεται -, η Κυριακή που πέρασε σε πονάει διπλά. Χάθηκαν από τα
μάτια σου οι Ρεάλ και οι Μπαρτσελόνες. Και φανερώθηκαν, με όλη την
καταστροφική τους δύναμη, οι εικόνες μιας άλλης – της πραγματικής; –
ποδοσφαιρικής Ελλάδας: οι αιμόφυρτοι διαιτητές που δέχονται άνανδρες μπουνιές
μέσα στο πλήθος των επισήμων και των ασχέτων· η αστυνομία που παρακολουθεί τα
τεκταινόμενα με τα χέρια στις τσέπες· οι δήθεν ταγοί με τις γραβάτες που, σε
τρισβάρβαρα ελληνικά, υποδαυλίζουν τη βία και εγκαλούν τον Πρωθυπουργό (από το
«πρωθυπουργείο» του)· οι «οπαδοί» που ανέχονται μια διόλου πρωτότυπη σειρά
γεγονότων να μετατρέπεται σε αιτία πολεμικής σύρραξης και να βγάζει στην
επιφάνεια το μίσος που ποτέ δεν σταμάτησε. Αθλητισμός και μίσος, έννοιες
ασύμβατες, είναι στην Ελλάδα αλληλοτροφοδοτούμενες. Τη στιγμή που πηγαίνουμε
λίγο να το ξεχάσουμε, τα θλιβερά γεγονότα του «ντέρμπι» μάς προσγείωσαν στην
Ευρώπη όπου ανήκουμε: εκεί όπου η μόνη δυνατή αντίδραση των πραγματικών
φιλάθλων είναι να γυρίσουν την πλάτη.