o υποψήφιος Με το… πενάκι των μαθητών

Ένας ελέφαντας πατάει ένα μικρό μυρμήγκι…

Λύκειο, ένα σκαλί πριν από το Πανεπιστήμιο… την πόρτα που οδηγεί στην
ανεξαρτησία. Όνειρα για την μετέπειτα ζωή γεμάτη δυσκολίες, χαρές, λύπες…
Πόσες δυσκολίες όμως πρέπει να ξεπεραστούν, για να γίνει αυτό το «μικρό» βήμα;
Αυτό δεν το ξέρει κανείς, παρά μόνο αυτοί που το ζουν… Κανείς δεν μπορεί να
ισχυριστεί ότι κατανοεί τα προβλήματα των νέων της ηλικίας αυτής, και όποιος
λέει ότι το κάνει… λέει ψέματα!

Οι εξετάσεις, η βαθμολογία, το εξεταστικό σύστημα; Ένα μπέρδεμα μέσα στο
κεφάλι των 16χρονων και 17χρονων παιδιών. Ένα σύστημα που βαραίνει τα παιδιά,
σαν ένας ελέφαντος που πατάει ένα μικρό μυρμήγκι.

Βασίζεται στη βαθμολογία και μόνο, δημιουργεί πνεύμα βαθμοθηρίας, όπου οι
συμμαθητές μεταξύ τους κάνουν έναν αγώνα δρόμου (ουσιαστικά, πάλη!) να
κερδίσουν κάποια μόρια.

Έτσι, το σχολείο γίνεται μέσον απόκτησης βαθμών και όχι τόπος μάθησης…

Όσο για τα βιβλία… ούτε λόγος να γίνεται! Γραμμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε να
κάνουν και τα πιο απλά πράγματα δυσνόητα! Συμπυκνώνουν τριών αιώνων Ιστορία σε
δύο προτάσεις ή, χειρότερα, τον ένα χρόνο κυκλοφορούν τρία διαφορετικά βιβλία
για το ίδιο θέμα και τον άλλο βγαίνει ένα άλλο, το οποίο, υποτίθεται, είναι το
καλύτερο…

Επιπλέον, επιβαρυνόμαστε με τα ενδοσχολικά μαθήματα, διότι οι καθηγητές των
μαθημάτων αυτών (π.χ. Δίκαιο, Θρησκευτικά κ.λπ.) παραπονιούνται ότι τα
παραμελούμε και ρίχνουμε όλη μας την προσοχή στα πανελλαδικά…

Ίσως τα παράπονά τους θα έπρεπε να τα κάνουν στους αρμόδιους και όχι σ’
εμάς… Εμείς απλά βρίσκουμε μια λύση για να ελαφρύνουμε λίγο το βαρύ φορτίο
που μας έχει ανατεθεί…

Κοράκη Μινού Λύκειο Σπάτων

Τρία χρόνια μετά δεν έχει αλλάξει τίποτα

Και ο περιβόητος Σεπτέμβρης του 1999 φτάνει. Οι φιλοδοξίες και τα οράματα όλων
των «ειδικών» για το καλύτερο σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση
όλων των εποχών είναι πια γεγονός. (Δεν ξεσπώ ακόμη στα γέλια).

Όλοι σας τότε είχατε το όραμα για μια νέα παιδεία που θα προσφέρει γνώσεις, θα
καλλιεργεί το πνεύμα των μαθητών και θα απεξαρτητοποιήσει το σχολείο από τα
φροντιστήρια. Τρία χρόνια μετά, τι από τα παραπάνω έχετε πετύχει; Τίποτα.

Οι γνώσεις των μαθητών συνέχισαν να παραμένουν στα στενά όρια των σχολικών
βιβλίων, ο «παπαγαλισμός» διογκώθηκε και τα φροντιστήρια συνεχίζουν να τρίβουν
τα χέρια τους από ικανοποίηση.

Ο Γολγοθάς των μαθητών είναι ατελείωτος. Ξέρω ότι αυτά λίγο σας ενδιαφέρουν,
αφού εσείς συνεχίζετε την ίδια καραμέλα, ότι τα σχολεία έχουν αναβαθμιστεί και
βαδίζουν με ανοδική πορεία προς τη γνώση. Χα, Χα!!!

Παναγιωτόπουλος Ευθύμιος 18ο Λύκειο Αθηνών

Μας δένουν «ισχυροί δεσμοί» ανταγωνισμού

«Αυτή η χρονιά είναι το μέλλον σας, γιατί δεν προσπαθείτε; Βέβαια, δεν υπάρχει
λόγος να προσέξετε, αφού στα φροντιστήρια, σας τα μαθαίνουν καλύτερα»…

Ειρωνικές φράσεις που ακούμε συχνά από τους καθηγητές. Δεν αναρωτιούνται πώς
μπορεί ένα παιδί να ζει καθημερινά σ’ ένα περιβάλλον τόσο πιεστικό. Μπαίνουμε
καθημερινά σε μια αίθουσα με παιδιά που γνωρίζουμε ίσως και παραπάνω από δύο
χρόνια και το μόνο που μας δένει μαζί τους είναι «ισχυρότατοι δεσμοί»
ανταγωνισμού, καθώς έχουμε όλοι μετατραπεί σε βαθμοθήρες. Δεν υπάρχει χρόνος,
στα διαλείμματα, να μιλήσουμε ή να ξεκουράσουμε το μυαλό μας, για να είναι
«καθαρό» για το επόμενο μάθημα. Είναι λογικό, εφόσον κάνουμε επαναλήψεις για
το διαγώνισμα της ημέρας που δεν είναι πάντοτε μόνο ένα.

Οι καθηγητές όμως που κριτικάρουν αρνητικά το ότι οι μαθητές πηγαίνουν σε
φροντιστήρια δεν τους προσφέρουν τελικά παραπάνω γνώσεις.

Φυσικά, υπάρχουν και καθηγητές που μας προσφέρουν κάτι παραπάνω από τις
βασικές γνώσεις, όμως ακόμα κι αυτό το κάτι δεν τους δίνει το δικαίωμα να μας
κρίνουν, για το αν παρακολουθούμε κάποιο επιπλέον μάθημα στην «παραπαιδεία»,
όπως ονομάζουν εκείνοι τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα, τα οποία και
οι ίδιοι αρκετές φορές παραδίδουν.

Δεν έχουν δικαίωμα να κρίνουν καθένα παιδί που προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο
να αντεπεξέλθει στο εκπαιδευτικό σύστημα που εφαρμόζεται στη χώρα μας και που,
σε τελική ανάλυση, δεν το επέλεξαν οι ίδιοι, αλλά το υπέστησαν. Όποιο κι αν
είναι το αποτέλεσμα, θα ξέρουμε πως όλοι θα έχουμε προσπαθήσει για το
καλύτερο. Εξάλλου, το μέλλον είναι κάτι που μας ανήκει και θα κάνουμε το παν
για να το κατακτήσουμε.

Ζέρβα Μαρία 13ο Λύκειο Περιστερίου