Μια ζωή… ατίθαση

Μια ζωή… ατίθαση η πρώην βουλευτής του ΣΥΝ Νίτσα Λουλέ. Με το νέο της
βιβλίο, με τίτλο «Η μνήμη κόκκινο φορεί», που πρόκειται να κυκλοφορήσει από
τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», με πρόλογο του Λεωνίδα Κύρκου, γίνεται και
πάλι ανατρεπτική.

Το εξώφυλλο του βιβλίου, που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»

Μεγαλωμένη σ’ ένα σπίτι χιλιοβασανισμένων αριστερών και κυνηγημένη πολλές
φορές από τη Δεξιά, γράφει με αιρετικό τρόπο. Μέσα σε 200 σελίδες παραθέτει
μικρά και μεγάλα «στιγμιότυπα» – ατάκτως ειρημμένα – για την ιστορία της
διαμάχης «Αριστεράς – Δεξιάς» αλλά και την πολύπαθη ιστορία της Αριστεράς τα
τελευταία 55 χρόνια.

Το νέο βιβλίο της; Την ίδια ώρα που εμφανίζει με απογοήτευση «τη μιζέρια μιας
περιθωριοποιημένης Αριστεράς», αναδεικνύει με αισιοδοξία «μία άλλη Αριστερά,
που σήμερα δεν υπάρχει, αλλά που νομοτελειακά έρχεται».

«ΤΑ ΝΕΑ» προδημοσιεύουν σήμερα χαρακτηριστικό απόσπασμα του βιβλίου που
κυκλοφορεί από την ερχόμενη εβδομάδα.

«Στο “Ριζοσπάστη” πηγαίνει μετά τη μεταπολίτευση», γράφει για τον εαυτό της
σε τρίτο πρόσωπο η Νίτσα Λουλέ, «για να μη χαλάσει του πατέρα (του Κώστα
Λουλέ) το χατίρι… Της δίνουν τη γυναικεία σελίδα. Μια ολόκληρη σελίδα κάθε
Κυριακή. Η κάτω γωνιά αφιερωμένη στο παιδί.

Το κύριο θέμα είναι συνήθως μια συνέντευξη με γυναικείο στέλεχος του
κόμματος, για την ανεργία, τα δικαιώματα της γυναίκας, την κακοποίησή της. Η
σελίδα φιλοξενεί συχνά κείμενα από κομμουνίστριες άλλων κρατών, Παλαιστίνιες
και Ιρακινές, σπάνια Ευρωπαίες και ποτέ Αμερικανές.

Ο πρώτος χρόνος κυλά ομαλά. Όπως σε όλες τις κομματικές εφημερίδες, το λόγο
έχει το Πολιτικό Γραφείο και ο ορισμένος από αυτό διευθυντής. Οι υπεύθυνοι των
τμημάτων, παλιοί φυλακισμένοι και πρόσφυγες από τις ανατολικές χώρες. Λίγοι οι
πριν από τη χούντα επαγγελματίες, σε δεύτερες θέσεις, δίπλα σε νέους και νέες,
μέλη της ΚΝΕ, που θέλουν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του δημοσιογράφου.

Κατατρεγμένοι αριστεροί, πατέρας και κόρη, ο Κώστας και η Νίτσα Λουλέ σε μια σκηνή οικογενειακής ευτυχίας χορεύουν

Τα σύννεφα φάνηκαν μια Δευτέρα, στην καθιερωμένη σύσκεψη για την ανάλυση του
κυριακάτικου φύλλου. Αυτή την Κυριακή, έτσι για να δώσει έναν τόνο αισιοδοξίας
στη σελίδα, δίνει “συμβουλές” για το πώς μπορεί ένας γονιός να φτιάξει μόνος
και με λίγα χρήματα το παιδικό δωμάτιο. Ό,τι έχουν αρχίσει να ανοίγουν μαγαζιά
που πουλούν ξυλεία με παραγγελία στα μέτρα που θέλεις.

Το αμάρτημά της μεγάλο. Πώς μπόρεσε να φαντασθεί πως οι αναγνώστες του
“Ριζοσπάστη” μπορούν να διαθέσουν έστω και λίγα χρήματα για να ομορφύνουν το
χώρο του σπιτιού τους! Αυτό είναι “για την ολιγαρχία και εκείνους που πίνουν
το αίμα του λαού”! Πιστεύει πως πίσω από αυτή την επίθεση κρύβεται η αιώνια
μιζέρια της Αριστεράς, που θέλει τα μέλη της να γυρνούν με ταγάρι, να μην
έχουν καλό αυτοκίνητο, να μη φορούν ωραία ρούχα, να τρώνε σε φτωχά ταβερνάκια.
Και όσοι έχουν μια δεκάρα παραπάνω να μην το δείχνουν γιατί θα
κακοχαρακτηρισθούν. Δεν είναι όμως αιτία η μιζέρια. Είναι κάτι πιο βαθύ που
δεν το αντιλαμβάνεται αμέσως. Ο Γρηγόρης (Φαράκος) ο διευθυντής αποφασίζει:
Στο εξής τα κείμενα θα ελέγχονται από το σύντροφο Μήτσο (Κωστόπουλο), για να
μην έχουμε νέο παραστράτημα.

Ο Μήτσος εργάτης δηλώνει αγράμματος. Είναι όμως το δεξί του χέρι στην
εφημερίδα και στο κόμμα. Δεν συμμορφώνεται με την υπόδειξη και στέλνει όπως
πάντα στο τυπογραφείο τα χειρόγραφα. Την επομένη Δευτέρα, ο ίδιος καβγάς. Την
πιο πάνω την προειδοποιεί πως θα φέρει το θέμα στο Π.Γ. για απειθαρχία.

Το ‘πε και το ‘κανε ο διευθυντής, που μετά την έκτη ολομέλεια άλλαξε
στρατόπεδο γιατί του τάξανε περισσότερα οφίκια. Και το έκανε μια μέρα που ο
πατέρας (Κώστας Λουλές) και ο Χαρίλαος(Φλωράκης) βρίσκονταν έξω από την Ελλάδα
για δουλειές. Παίρνει την έγκριση των υπολοίπων και την απολύει.

Μετά από χρόνια ο δογματικός διευθυντής βρίσκει το κόμμα απαρχαιωμένο,
διαφωνεί και φεύγει. Σήμερα είναι στον ίδιο με εκείνον πολιτικό χώρο. Ίσα που
του λέει καλημέρα. Ο Μήτσος διαγράφεται κι αυτός και ψάχνει για στέγη»…