ΓΝΩΜΗ Κινδυνεύουμε να παρασυρθούμε σε έναν πόλεμο πολιτισμών

Υπάρχει κάτι σ’ αυτό το νέο, ανεξέλεγκτα βίαιο, στάδιο της
ισραηλινο-παλαιστινιακής διαμάχης, που αρχίζει να δίνει την αίσθηση της
θρυαλλίδας ενός πολύ μεγαλύτερου πολέμου μεταξύ πολιτισμών. Μπορεί να το
οσμιστεί κανείς στον θυελλώδη άνεμο που πνέει αυτές τις ημέρες στον
αραβο-μουσουλμανικό κόσμο. Έναν άνεμο που τροφοδοτείται από πολλές πηγές: τις
(μονόπλευρες) εικόνες που μεταδίδει η αραβική τηλεόραση με Ισραηλινούς να
φέρονται βάναυσα σε Παλαιστίνιους, τη δυσφορία του αραβικού κόσμου για την
υποστήριξη που παρέχει η Αμερική στο Ισραήλ και τις απειλές που εκτοξεύει
εναντίον του Ιράκ, την απελπισία των νεαρών Αράβων για την ελευθερία και την
εργασία που στερούνται. Μόλις, όμως, αυτές οι δυνάμεις συνενωθούν,
εκδηλώνονται στα πιο βίαια αντι-ισραηλινά και αντι-αμερικανικά συναισθήματα
που έχω αισθανθεί ποτέ.

Ένας Αιγύπτιος αξιωματούχος, μου είπε πως μιλούσε πρόσφατα σε μία ομάδα Αράβων
μαθητών για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή όταν, ξαφνικά, ένας απ’ αυτούς τον
διέκοψε για να του επισημάνει ότι αρκούν «οκτώ μικρές, σε μέγεθος χαρτοφύλακα
πυρηνικές βόμβες» και ολόκληρο το πρόβλημα του Ισραήλ θα εξαλειφόταν.

«Το ερώτημα είναι κατά πόσο οι Παλαιστίνιοι εξτρεμιστές θα κάνουν αυτό που δεν
μπορούσε να κάνει ο Μπιν Λάντεν: να πυροδοτήσουν έναν πολιτισμικό πόλεμο»,
λέει ο αναλυτής Στίβεν Π. Κοέν. «Αν είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις την ίδια τη
ζωή σου και τη ζωή χιλιάδων από τον λαό σου, δεν σε αποθαρρύνει πλέον η
εξουθενωτική ισχύς της Αμερικής και του Ισραήλ. Βρισκόμαστε ένα λεπτό προτού
οι εξτρεμιστές συνειδητοποιήσουν αυτή την καταστρεπτική δύναμη. Και αυτός
είναι ο λόγος για τον οποίο ο ισραηλινο-παλαιστινιακός πόλεμος δεν είναι απλώς
μία τοπική διαμάχη, την οποία μπορούμε να αγνοήσουμε. Αντηχεί σε υπερβολικά
πολλά εκατομμύρια ανθρώπων, συνδέεται με υπερβολικά πολλούς δορυφορικούς
τηλεοπτικούς σταθμούς, με υπερβολικά πολλά επικίνδυνα όπλα».

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι η πλειονότητα των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων,
των Αμερικανών και των Μουσουλμάνων δεν επιθυμούν αυτόν τον πόλεμο. Έως ότου,
όμως, οι παθητικές πλειοψηφίες αναλάβουν δράση εναντίον των δραστήριων
μειοψηφιών, οι μειοψηφίες θα συνεχίσουν να επιβάλλουν τη θέλησή τους.

Οι επιλογές μας, λοιπόν, αρχίζουν να γίνονται σαφείς: είτε έχουμε εμφυλίους
πολέμους εντός των κοινοτήτων – με τους Ισραηλινούς να εκριζώνουν τους
περισσότερους εβραϊκούς οικισμούς, τους Παλαιστίνιους να εκριζώνουν την Χαμάς
και τα αραβικά καθεστώτα να αντιμετωπίζουν τους φονταμενταλιστές τους – ή
κινδυνεύουμε να οδηγηθούμε σε έναν πόλεμο πολιτισμών, μεταξύ κοινοτήτων, ο
οποίος θα συμπαρασύρει και την Αμερική.