[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Για ποια απαξίωση του πολιτικού κόσμου κόπτονται και δήθεν στενοχωριούνται
ορισμένοι, όταν τα λεγόμενα πόθεν έσχες των βουλευτών για το φορολογικό έτος
2000 δημοσιοποιούνται έναν χρόνο από τότε που υπεβλήθησαν στη Βουλή;

Αλήθεια, γιατί σε τόσες αψιμαχίες τους στην Αίθουσα οι κ.κ. Κ. Σημίτης και Κ.
Καραμανλής δεν έθεσαν το ζήτημα, την ώρα μάλιστα που και οι δύο – για
διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικό τρόπο – έθεταν επιτακτικά το ζήτημα
της διαφάνειας στην πολιτική ζωή του τόπου;

Γιατί δεν επέβαλαν στην πράξη, όπως θα μπορούσαν άλλωστε, ένα διαφορετικό,
ουσιαστικό πόθεν έσχες, όπου θα καταγράφονταν με ακρίβεια η περιουσία με την
οποία μπήκε κάθε πολιτικός στη Βουλή, ποια έχει σήμερα, ποιες και πώς επήλθαν
οι μεταβολές της και, προ πάντων, πώς συνδέονται οι αποδοχές του με τις
υπέρογκες, πολλές φορές, προεκλογικές – και όχι μόνον – δαπάνες του;

Αλλά και γιατί οι «μικροί» δεν έκαναν κι αυτό το θέμα σημαία τους, αφού δεν
έχουν απλά ένα συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των «μεγάλων», αλλά ο κόσμος τούς
ψηφίζει και για να πιέζει προς μία καλύτερη κατεύθυνση την πολιτική και
οικονομική ζωή του τόπου;

Έπειτα, για ποιον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής κάνουν λόγο ορισμένοι,
όταν ούτε η υπόθεση του πόθεν και πώς έσχες δεν έχει διευθετηθεί, και όταν…
ως συμπλήρωμα αυτής της «εκσυγχρονιστικής λογικής» επικρέμεται κάθε φορά ως
δαμόκλειος σπάθη, κυρίως για τα λεγόμενα μικρά κόμματα, η αλλαγή του εκλογικού συστήματος;

Τίποτα ασφαλώς από όλα αυτά δεν γράφονται για πρώτη φορά. Μόνον που τον
τελευταίο καιρό πλήθυναν οι Ροβεσπιέροι μιας αόριστης «κάθαρσης», αλλά και οι
Ηρακλείς της «τιμής του πολιτικού κόσμου». Και αυτό φαντάζει τραγικό, μα και
επικίνδυνο συνάμα για την ίδια την πορεία της δημοκρατίας, η οποία ασφαλώς δεν
έχει κανέναν λόγο να στηρίζεται σε μαριονέτες και καραγκιοζοπαίχτες.

Φαίνεται, όμως, πως η υποκρισία περισσεύει. Αλλά, όλα και όλοι έχουν την τιμή
τους!