Η κακοδαιμονία της Κεντροδεξιάς

Όταν πριν από τριάμισι χρόνια έγραφα πως ο Κώστας Σημίτης δύσκολα θα έχανε στο
μέλλον εκλογές από κόμμα στα δεξιά του, δεν υπήρξαν λίγοι οι καλοθελητές που
βγήκαν δημόσια να με λοιδορήσουν. Ορισμένοι μάλιστα έφθασαν να με κατηγορήσουν
και για πολιτική προδοσία ακόμη.

Η πορεία των γεγονότων μέχρι σήμερα έδειξε να επιβεβαιώνει με τρόπο απόλυτο
τις τότε προβλέψεις μου. Ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που κατά καιρούς
αντιμετωπίζει η κυβερνητική πλειοψηφία, το πρόβλημα παραμένει πάντα το ίδιο. Η
όποια φθορά της κυβερνητικής παράταξης είναι πάντοτε ενδογενής. Το συμπέρασμα
είναι πως οι εξελίξεις στο εσωκυβερνητικό στρατόπεδο προδικάζουν και την τύχη
της σημερινής κυβέρνησης στις κάλπες. Η κυριαρχία στους μηχανισμούς της
ενημέρωσης παραγόντων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνδέονται με
συμφέροντα που έχουν λόγους να στηρίζουν το σημερινό κυβερνητικό σχήμα
ενισχύει τις δυνατότητές του για επίδραση πάνω στην κοινή γνώμη. Το κλίμα των
ιδεών διαμορφώνεται με βάση τα συμφέροντα μηχανισμών που κατά βάση
αντιστρατεύονται τις προοπτικές εξουσίας της λεγόμενης Κεντροδεξιάς. Και για
την ώρα τίποτε δεν φαίνεται να γίνεται ώστε η κατάσταση αυτή να μεταβληθεί.

Είναι αυτονόητο πως αδυναμία επηρεασμού της κοινής γνώμης οδηγεί μια πολιτική
παράταξη στον δρόμο της ομηρείας στα χέρια και στις διαθέσεις μηχανισμών
ανεξέλεγκτων και συχνά εχθρικών. Το πολιτικό σύστημα έτσι μετατρέπεται σε
οιονεί μονοκομματικό με κατεύθυνση μονοσήμαντη και δομές ανελαστικές κι
αδιατάρακτες. Τα όποια κυκλώματα διαφεντεύουν τις διαπλοκές οικονομικής και
πολιτικής εξουσίας θα παραμένουν αλώβητα ενώ το όποιο πολιτικό προσωπικό που
θα είχε τάσεις αυτόνομης δράσης θα είναι απόλυτα αναλώσιμο.

Πού εστιάζεται ακριβώς το αίτιο που καταλήγει να προκαλεί το εφιαλτικό αυτό
σκηνικό; Κατά κύριο λόγο το ζήτημα εκπηγάζει από την αδυναμία της ελληνικής
Κεντροδεξιάς να απεξαρτηθεί από το μαρτύριο της υποταγής στις κατευθυνόμενες
επιλογές της κοινής γνώμης. Η θεοποίηση των δημοσκοπήσεων και η αυστηρή
προσήλωση της κομματικής στρατηγικής για τη διαμόρφωση των προτάσεων και της
συμπεριφοράς της επάνω στα ευρήματά τους είναι η κύρια πηγή της κακοδαιμονίας.
Οι δημοσκοπήσεις αποτελούν σίγουρα ένα χρήσιμο πολιτικό εργαλείο. Αλλά μέχρις
εκεί. Δηλαδή, εργαλείο κι όχι λατρευτικό αντικείμενο. Οι δημοσκοπήσεις δεν
είναι δυνατόν να αποτελούν τον μπούσουλα διατύπωσης δεσμευτικών κομματικών
θέσεων και πολιτικών επιλογών. Απλούστατα, διότι οι έρευνες της κοινής γνώμης
αποτυπώνουν στιγμιαία τις διαθέσεις των εκλογέων σε μια συγκεκριμένη χρονική
φάση. Δεν διερμηνεύουν διαχρονικά τις τάσεις της κοινωνίας με ορίζοντα τις
επόμενες εκλογές. Εξάλλου είναι αδιανόητο ένα κόμμα να τοποθετείται με βάση το
τι θα ήθελε να ακούσει ο μέσος πολίτης σε κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Διότι
ρόλος των πολιτικών ηγεσιών δεν είναι να ακολουθούν τον λαό αλλά να τον
οδηγούν!!

Εφόσον η πληροφόρηση είναι σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενη και οι κοινωνικές
αντιλήψεις ποδηγετούνται προς την κατεύθυνση αναποτελεσματικών κρατικιστικών
αντιλήψεων είναι φυσικό η κοινή γνώμη να υιοθετεί θέσεις και να προβάλλει
αντιλήψεις κρατικοπαρεμβατικές κι αριστερές. Δεν είναι τυχαίο πως μοναχά στην
Ελλάδα από την Ευρώπη ολόκληρη η Αριστερά εξακολουθεί να κυριαρχεί στις
πολιτικές προτιμήσεις της κοινής γνώμης. Ακόμη και αρκετοί
αυτοπροσδιοριζόμενοι σαν «δεξιοί» εκλογείς σε αρκετά κοινωνικά ζητήματα
υιοθετούν απόψεις που πρόσκεινται στην κρατικιστική αριστερή συλλογιστική.

Σαν συνέπεια των παραπάνω, η προσκόλληση της πολιτικής στρατηγικής στα
ευρήματα των δημοσκοπήσεων αιχμαλωτίζει την Κεντροδεξιά στον πολιτικό κλοιό
των επιλογών της Κεντροαριστεράς. Και την καθιστά, ακόμη κι αν κερδίσει κάποια
εκλογική αναμέτρηση, υποχείριο των διαθέσεων δυνάμεων που αμφισβητούν τους
θεμελιώδεις της προσανατολισμούς. Η ισχυροποίηση της Κεντροδεξιάς περνάει
αποκλειστικά και μόνο μέσα από την κυριαρχία στον κόσμο των ιδεών. Δίχως
επικέντρωση στην επικοινωνιακή προβολή της ανωτερότητας των αντιλήψεων που
πιστεύουν στην αύξηση της λαϊκής ευημερίας με εμμονή σε πολιτικές που
διευρύνουν την ανοιχτή κοινωνία και θωρακίζουν τους θεσμούς της ελεύθερης
οικονομίας το παιχνίδι είναι χαμένο πριν από την έναρξη του αγώνα. Η ανανέωση
της Κεντροδεξιάς δεν περνάει μέσα από τακτικισμούς και κολακείες προς κάθε
πολιτική κατεύθυνση. Η κυριαρχία στο πολιτικό σκηνικό δεν μπορεί να προέλθει
παρά μοναχά μέσα από μια μεθοδευμένη στρατηγική κυριαρχίας στον κόσμο των
ιδεών και των λαϊκών αντιλήψεων. Μοναχά τότε το όποιο προβάδισμα σε μετρήσεις
της κοινής γνώμης θα είναι δυνατόν να κεφαλαιοποιηθεί και να μετατραπεί σε
ενεργητική υποστήριξη των πολιτικών θέσεων και οραματισμών των σχηματισμών του
φιλελεύθερου χώρου. Μοναχά έτσι μια νέα ελληνική κυβέρνηση θα εξασφάλιζε
σημαντικές πλειοψηφίες και θα είχε λαϊκή στήριξη κι ανοχή για γενναίες
μεταρρυθμίσεις και τολμηρές νεωτεριστικές πολιτικές.