ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πολίτις Θάλεια

Μακαρίζω τις δημοσιογράφους που παραμένουν μητέρες εν ενεργεία και μετά την
άδεια τοκετού. Πρέπει να είσαι φτιαγμένη από ευγενές μέταλλο για να σου
πετύχει η μητρότητα μέσα σε ένα επάγγελμα που προϋποθέτει ανταγωνισμό και
απόλυτη διαθεσιμότητα. Μεμψιμοιρίες, τέλος. Γνωρίζω μία η οποία όχι μόνο με
τιμάει με τη φιλία της, αλλά με ξανατίμησε διαλέγοντάς με για νονά του –
δεύτερου παρακαλώ – παιδιού της. Εάν νομίζετε ότι αυτό θα προσθέσει στην
ιστορία μας, παρεμβάλλω την πληροφορία ότι η νεαρή μαμά υπηρετεί το
δυσκολότερο ρεπορτάζ.

Γρήγορα η κουμπάρα μου, η πονηρή, μου το ‘σκασε το παραμύθι. Η μπέμπα είχε και
επισήμως μικρό όνομα. Το μόνο που έμενε σε εμένα ήταν να την απαλλάξω από το
προπατορικό αμάρτημα, δηλαδή σιγά τον κόπο. Η ιστορία μας δεν είναι τόσο απλή.
Όσοι έχουν ασκήσει το δικαίωμα να «ονοματοδοτήσουν» το σπλάχνο τους άμα τη
γεννήσει του, το γνωρίζουν. Δεν φτάνει να θέλει ο ληξίαρχος, πρέπει να
συμμορφωθούν ο παπάς και ο νομάρχης. Με αυτόν τον περιπετειώδη τρόπο άρχισε τη
ζωή της η ροδομάγουλη Θάλεια.

Παιδί πολιτισμένων γονιών, βγήκε από το μαιευτήριο έχοντας πλήρες όνομα με τη
βούλα του ληξιαρχείου. Δύο εβδομάδες αργότερα – πάνω στο άνθος της ηλικίας της
είναι η αλήθεια – έκανε αίτηση στην νομαρχία για διαβατήριο. Σε ποια χώρα
νομίζετε ότι ζούμε; Το μικρό της όνομα παραλίγο να θεωρηθεί άκυρο, αφού δεν
είχαμε συμφωνήσει ο παπάς κι ελόγου μου. Γι’ αυτό κι εγώ, όταν φτάσουμε στο
«και το όνομα αυτής», θα την πω «κόκα κόλα». Αν ο ιερέας παρασυρθεί και το
ευλογήσει, κακό δικό του. Η πολίτις Θάλεια, συμφώνως τω νόμω, διατηρεί το
όνομά της.