ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κοίτα να χαρείς την παράσταση…

Κάθεσαι στην καρέκλα και χαλαρώνεις. Καρφώνεις τα μάτια σου στη σκηνή και
περιμένεις. Να ξεκινήσει η παράσταση. Κουδούνι, αυλαία. Γνωρίζεις τους
χαρακτήρες, εξοικειώνεσαι μαζί τους, αφήνεις να σε παρασύρει ο τόνος της φωνής
τους, αρχίζεις να εμπιστεύεσαι τα βλέμματα, τις κινήσεις τους. Και ξάφνου,
κολλάς σε μία φράση. Μένεις λίγο εκεί, να αναμετριέσαι μαζί της, να ζυγίζεις
τη δύναμή της, κι έπειτα τα βάζεις με τον εαυτό σου, το έργο προχωράει κι εσύ
έχεις μείνει πίσω. Επανορθώνεις, μπαίνεις ξανά στο κλίμα, γελάς κι εσύ με το
αστείο, συγκινείσαι με την αδυναμία, χαμογελάς στην ειρωνεία, συμπάσχεις στην
ατυχία, αλλά δεν είναι το ίδιο, στο πίσω μέρος του μυαλού σου είναι εκείνη η
φράση. Επιτέλους, λες στον εαυτό σου, δεν ήρθες εδώ για να μείνεις στάσιμη,
ούτε για να ακούσεις μια φράση, ήρθες για να δεις ένα ολόκληρο έργο, ξέρεις
πόσα χάνεις με αυτά που κάνεις; Ο κόσμος πάλλεται κι εσύ παρατηρητής,
επιλεκτικός μάλιστα, λες κι άμα κάνεις ένα βήμα προς το μέρος του θα είναι σαν
να ομολογείς κάποια υπαρξιακή ήττα. Λοιπόν, τέρμα η ψυχανάλυση της συμφοράς,
δεν έμαθες τίποτε από αυτόν, δεν έμαθες ότι η στιγμή, όσο μαγική κι αν είναι,
είναι ένα θέατρο; Έρχεσαι τώρα στο θέατρο και μένεις στη στιγμή; Και τι θα
πει, δηλαδή, «Αν υπήρχε κάποιος υπολογισμός, αυτός ήταν ενάντια στη μοναξιά»;
Τι δύναμη έχουν οι λέξεις πέρα από αυτή που τους δίνεις εσύ; Για μια παράσταση
πρόκειται. Και κοίτα να τη χαρείς γιατί συνεχίζεται αλλά κρατάει μόνο μία ζωή.