Η Φλόγα έσβησε στο Σόλτ Λέικ

Τελευταία φορά, το υπόσχομαι, που σας κουράζω με τη Χειμερινή Ολυμπιάδα –
εξάλλου τελείωσε χθες. Μπορεί για πολλούς Έλληνες φιλάθλους η επιτυχής
επανέναρξη της ευρωπαϊκής πορείας του Παναθηναϊκού, η γενναία εμφάνιση της ΑΕΚ
στο Μιλάνο και η συνεχιζόμενη αγωνία στην κορυφή του Πρωταθλήματος ν’
αποτελούν πιο ενδιαφέροντα γεγονότα. Όμως, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, έστω και
χειμερινοί, δεν παύουν να είναι η σπουδαιότερη – και συμβολικότερη – αθλητική
σύναξη του πλανήτη, σε σημείο που να χρωστάμε στον φίλαθλο εαυτό μας να
ξαναθυμηθούμε τις πιο δυνατές τους στιγμές.

Ο αθλητισμός και η μοιρασμένη χαρά του, νίκησαν τον φόβο στο Σολτ Λέικ – και
αυτή ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία των Αγώνων. Παρά την παραπάνω από εμφανή
αστυνόμευση, την προϊούσα αμερικανοκρατία και το άνισο ενδιαφέρον των
αθλημάτων, γεννήθηκε και μεταδόθηκε στην πόλη των Μορμόνων η ένταση, το
χτυποκάρδι και η αίσθηση κοινότητας και επικοινωνίας που μόνο ο αθλητισμός –
με τον τρόπο του αλλά και τα όριά του – μπορούν να δημιουργήσουν.

ΑΜΑΝ ΠΟΣΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Αθλητικό πρόσωπο των Αγώνων, μάλλον χωρίς συναγωνισμό, η Κροάτισσα Γιάνιτσα
Κόστελιτς. Όχι μόνο η χώρα της δεν είχε πάρει ποτέ μετάλλιο σε χειμερινή
Ολυμπιάδα και ξαφνικά της χάρισε τρία χρυσά στο σκι, αλλά και ο τρόπος που το
πέτυχε συνδύασε υπέροχα την αθλητική ανωτερότητα με το ανθρώπινο χαμόγελο.
Κρίμα που ο αδελφός της βγήκε από την πορεία του στην τελευταία πόρτα του
σλάλομ – αλλά κι αυτός είχε μόνο λόγια χαράς να πει. Στους άνδρες η μεγάλη
έκπληξη, αλλά και οι μεγάλες νίκες, προήλθαν από τον Ελβετό άλτη Σίμον Αμάν,
μια φτερωτή ενσάρκωση του Χάρι Πότερ – σουβλερή μύτη, τετράγωνα κοκαλένια
γυαλιά, κεφάλι χαμένο μέσα στα σύννεφα. Η ήττα στο λουτζ του θρυλικού τριπλού
Ολυμπιονίκη Γκέοργκ Τρακλ κατέρριψε δύο μύθους στην τιμή του ενός: δεν υπάρχει
αήττητος στον αθλητισμό και δεν είναι όλοι οι Γερμανοί υπερόπτες. Στους
αντίποδες, η νίκη της άγνωστης ως χθες Γαλλίδας Καρόλ Μοντιγιέ στην κατάβαση
παραήταν τέλεια για να μην είναι σκηνοθετημένη από τον θεό των σπορ: η
συναθλήτρια της αδικοχαμένης Καβανιού κουβαλούσε στους ώμους της το διπλό τρακ
της απειρίας της και της υπόσχεσης να τιμήσει τη μνήμη εκείνης που της έκλεβε
πάντα τα φώτα της δημοσιότητας. Μεγάλη επίσης μορφή στο σκι, με δύο χρυσά, ο
Νορβηγός Άαμοντ, που φροντίζει να είναι πάντα έτοιμος τον καιρό της Ολυμπιάδας
(επτά συνολικά μετάλλια), αλλά, τελικά, και το μεγάλο, πριν από τους Αγώνες,
όνομα, ο Αυστριακός Εμπερχάρτερ, που δεν το έβαλε κάτω μετά τις δύο αρχικές
αποτυχίες του. Πιστός στον μύθο του (τρία χρυσά) ο Νορβηγός Μπγιόρνενταλ στο
δίαθλο, ενώ στους μαραθωνίους επί πάγου έχτισε τον δικό του μύθο (επίσης τρεις
νίκες) ο Γερμανός, που έγινε Ισπανός, Γιόχαν Μιούλεγκ. Στο πατινάζ, ο χαμός,
ως γνωστόν, έγινε στο καλλιτεχνικό των ζευγαριών, όμως η δεκαεξάχρονη
Αμερικανίδα Σάρα Χιουζ ήταν αυτή που έκανε την έκπληξη κερδίζοντας για
λογαριασμό των ασχημόπαπων (για δεύτερη μάλιστα συνεχόμενη Ολυμπιάδα) το χρυσό
του απλού γυναικών. Καναδάς και Ηνωμένες Πολιτείες κυριάρχησαν, όπως
αναμενόταν, στο χόκεϊ ανδρών και γυναικών, ενώ όσοι ανακάλυψαν, επ’ ευκαιρία
των Ολυμπιακών, το κέρλινγκ, μάλλον δεν θα δυσκολευτούν να το ξαναξεχάσουν.

Η ΑΛΛΗ ΕΙΚΟΝΑ

Πέρα από τα πρόσωπα, ωστόσο, η Ολυμπιάδα ήταν, όπως είναι πάντα, οι στιγμές
και οι ιστορίες της. Τα κεριά και τα καμπανάκια στις απίστευτα απότομες
πλαγιές. Ένας Καμερουνέζος σκιέρ μεγάλων αποστάσεων που τερματίζει
αποθεούμενος ώρες, σχεδόν μέρες, μετά τους συναθλητές του. Λετονοί πατεράδες
και γιοι στο ίδιο αγώνισμα. Ένας «Έλληνας» σκελετονίστας (βουτηχτής στο κενό
με διακόσια χιλιόμετρα και τη μούρη μπροστά) που μπορεί να μην ξέρει ελληνικά
αλλά είχε σώσει κόσμο στους Δίδυμους Πύργους. Ο Κρις Κλουγκ, αργυρό μετάλλιο,
δύο μήνες αφότου του αφαιρέθηκε το συκώτι. Και οι ξανθές Αμερικανίδες που
έτρεχαν να προλάβουν τα πάντα, όχι όμως χωρίς ν’ ανταλλάξουν καρφίτσες με
όποιον έβρισκαν μπροστά τους (αν το ξέραμε, θα ‘χαμε προετοιμαστεί για τη
Σίντι Κρόφορντ). Αφού τόσα συνέβησαν σε χειμερινή Ολυμπιάδα, φανταστείτε τι
έχει να γίνει σε δύο χρόνια στην Αθήνα.