[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όπως στην τζαζ, έτσι και στην πολιτική οι καλύτερες στιγμές είναι προϊόντα
αυτοσχεδιασμού. Μια ατάκα εκτός κειμένου του Κώστα Σημίτη στην Έδεσσα είπε
τελικά τα πράγματα με το όνομά τους: «Εκτροπή». Στη συνέχεια, ο Πρωθυπουργός
τα έβαλε με τη Ν.Δ., προσφέροντας θέαμα στα τηλεοπτικά δελτία.

Στο Μέγαρο Μαξίμου αντιμετωπίζουν τώρα ένα κρίσιμο δίλημμα: Να
πολιτικοποιήσουν πλήρως το θέμα ή να επιμείνουν στα επικοινωνιακώς τετριμμένα
για τη «δύναμη του κυβερνητικού έργου»; Ωστόσο, ο σάλος για «φρουτάκια» ή
«διαπλεκόμενα» θα συσκότιζε το έργο μιας κυβέρνησης ­ ακόμη κι αν υποθέσουμε
ότι αυτό υπάρχει. Κάτι ξέρουν οι λασπολόγοι.

Η διεθνής προϊστορία της σκανδαλολογίας, από τον Ντρέιφους ώς τον Κλίντον,
ευνοεί όσους αντιδρούν πολιτικά. Ο Ζολά έγραψε το «Κατηγορώ». Η Χίλαρι Κλίντον
προκάλεσε δημόσιο σοκ, όταν χαρακτήρισε τις δικαστικές διώξεις κατά του
συζύγου της «απέραντη δεξιά συνωμοσία». Αμφότεροι δικαιώθηκαν. Αν υιοθετούσε
εξίσου ακραία αντίληψη, ο κ. Σημίτης θα μιλούσε για «οικονομικό παρακράτος της
Δεξιάς».

Φυσικά, υπάρχει σαφής διαφορά ανάμεσα στα τρίκυκλα του ’60 και τις
θωρακισμένες λιμουζίνες με τα φιμέ τζάμια που διασχίζουν σήμερα τα βόρεια
προάστια: οι λιμουζίνες κινούνται πολύ πιο γρήγορα.

Οι τηλε-δημοκρατίες προσφέρουν παράθυρα ευκαιρίας σε όσους ονειρεύονται
πρόωρες εκλογές, για να μοιράσουν επιχειρηματικές πίτες προς το συμφέρον τους
ή γιατί απλώς βιάζονται. Στο περιβάλλον αυτό οι εξελίξεις μπορεί να είναι
ανεξέλεγκτες. Ποιος θα πίστευε ότι τα «φρουτάκια» της Πάτρας θα έφθαναν από το
πολιτικό περιθώριο στον ρυθμιστή του πολιτεύματος μέσα σε λίγες μόνο ημέρες;

Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, η κυβέρνηση δεν έχει άλλη επιλογή από το να
αντιμετωπίσει πολιτικά την κατάσταση. Άλλωστε, με εξαίρεση την περίπτωση του
Κωστή Στεφανόπουλου, η Ρηγίλλης υιοθέτησε αμέσως ή εμμέσως τη σκανδαλολογία.
Αν η ατάκα Σημίτη στην Έδεσσα ήταν εκτός κειμένου, η πολιτική επικαιρότητα
κινείται σύμφωνα με το σενάριο πόλωσης που έχει προδιαγράψει ο Κώστας Λαλιώτης
­ είναι δηλαδή ροκ!