ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η κυρία Μπόρχες

Μία φωτογραφία ήρθε από το καρναβάλι του Ρίο ντε Τζανέιρο. Στον μεγάλο δρόμο,
τη λεωφόρο της Σάμπας ­ όλα τα ξέρω για το Ρίο ­, κατεβαίνει η κυρία Μπόρχες.
Έτσι τη λένε, μας γράφει η λεζάντα. Είναι ψηλή, μελαχρινή, με χείμαρρο μαλλιών
και πιο ορμητικό χείμαρρο φτερών πίσω της. Στητά στήθη και ούτε καν μαγιό
φοράει, ένα διάφανο πραγματάκι με πούλιες, με κολλημένη χρυσόσκονη, γυμνή
σχεδόν, αλλά στολισμένη. Χορεύει επί ώρες, θα είναι πρίμα μπαλαρίνα. Πόση
εξάσκηση πρέπει να κάνει κανείς για να μπορεί να πάρει μέρος σ’ αυτή τη
χορευτική παρέλαση, να την αντέξει ώς το τέλος και τα φτερά να μην πέσουν, το
διάφανο ρουχαλάκι να μην κουραστεί να κρατά τα ελάχιστα προσχήματα; Τρομερό
είναι αυτό το καρναβάλι και αυτή η κοπέλα είναι η πιο εντυπωσιακή εικόνα που
έχει δημοσιευτεί ώς τώρα από ‘κεί. Το όνομά της βέβαια θυμίζει τον Χόρχε Λούις
Μπόρχες, τον τυφλό συγγραφέα. Δεν μπορεί όμως να έχει καμία σχέση μαζί του,
εκείνος ήταν Αργεντινός. Κάποτε, ωστόσο, είχε γράψει μια ιστορία με κάποιον
που ξυπνούσε στο όνειρο κάποιου άλλου και καταλάβαινε ότι υπήρχε μόνο εκεί. Κι
εκείνος που ονειρευόταν τον ήρωα ήταν πολύ μακριά του, σε άλλη χώρα, σε άλλο
χρόνο. Και ύστερα, ο ονειρευτής ξυπνούσε με τη σειρά του κι αντιλαμβανόταν ότι
ήταν επίσης μέρος ενός ονείρου που ίσως και να το ονειρευόταν ο πρώτος, ίσως
κι ένας τρίτος, ξεχωριστός. Ίσως η Βραζιλιάνα Μπόρχες να είναι όνειρο του
Αργεντινού συγγραφέα, ποιος ξέρει; Ένα εξορισμένο όνειρο. Ίσως, ο τυφλός
συγγραφέας να είναι πατέρας τής πιο θεωρητικής καρναβαλίστριας του κόσμου, δεν αποκλείεται.