ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα βερνίκι που να στεγνώνει αργά

Αυτό που θέλω στ’ αλήθεια είναι ένα βερνίκι νυχιών που να στεγνώνει αργά. Όσο
πιο αργά τόσο πιο καλά. Όχι απελπιστικά αργά ­ δεν έχουμε εξασκήσει ακόμη καλά
τα νεύρα μας.

Το συνειδητοποίησα την περασμένη εβδομάδα, που ήθελα δύο λεπτά χρόνο να βάψω
τα νύχια μου (τι πολυτέλεια!) και δεν μπορούσα να βρω, σα να είχαν εξαφανιστεί
από προσώπου γης. Δεν είναι θέμα χρόνου. Κάθε άλλο. Ακόμη και αυτό να ήταν, τα
εξπρές βερνίκια νυχιών (βάφεις τα νύχια σου και τηλεφωνείς, σημειώνεις,
τακτοποιείς, παίρνεις την τσάντα σου και φεύγεις) βγαίνουν σε πάρα πολλά
χρώματα για τα γούστα όλων των πολύ απασχολημένων γυναικών που δεν παραμελούν
την εμφάνισή τους. Το να μη βάψεις τα νύχια σου δεν σημαίνει πως παραμελείς
την εμφάνισή σου, άλλο αυτό, καμία σχέση με εκείνο που θέλω.

Το θέμα είναι πώς ιεραρχείς τα πράγματα στο κεφάλι σου, πόσο εκνευριστικά
στριμώχνεις μια «πολυτέλεια» στις καθημερινές ιστορίες. Σε αυτές προσθέστε
πολλές (τι; μόνο τόσες;), όλες χωράνε. Γιατί ποιος δεν μπορεί να βρει λίγο
χρόνο, να κάνει μια-δυο έτσι, τρεις, για κάτι τόσο εύκολο που δεν το βάζεις
καν στο πρόγραμμα (ας μην φτάσουμε ώς εκεί).

Θέλω πραγματικά ένα βερνίκι νυχιών που να στεγνώνει αργά. Να πρέπει να
περιμένεις, να φυσάς τα δάκτυλα να στεγνώσουν κι εκείνο να χρειάζεται τον
χρόνο του. Να προσπαθείς να δοκιμάσεις μήπως στέγνωσε και… αχ, όχι ακόμη. Να
μην μπορείς να κάνεις τίποτε, το πολύ πολύ να ξεφυλλίσεις ιλουστρασιόν σελίδες
περιοδικού, αλλά με προσοχή. Και έτσι, περιμένοντας να σταθεροποιηθεί το
χρώμα, να σκέφτεσαι ανοησίες ­ και σοβαρά πράγματα, αν θες, αλλά η απόλαυση
είναι στις ανοησίες ­, να χαλαρώνεις, να κοιτάς έξω από το παράθυρο, μακριά,
σαν να στεγνώνει έτσι πιο γρήγορα και καλά… ­ Τι έγινε, αργείς; φωνάζει από
μέσα. ­ Έτοιμηηηη. Ουφ, πάλι δεν πρόλαβα να βάψω τα νύχια μου. Σημασία έχει
όμως να ξέρεις τι θέλεις.