Κρας τεστ για υπαλλήλους

Κατερίνα ΡούτσηΑσφάλεια και σιγουριά λόγω της μονιμότητας προσφέρει το
Δημόσιο, δυνατότητες επαγγελματικής ανέλιξης και υψηλών οικονομικών απολαβών
προσφέρει ο ιδιωτικός τομέας. Ωστόσο, το Δημόσιο έχει χάσει την παλιά του
αίγλη. Είναι περισσότερο μια λύση ανάγκης.

«Ούτε ιδιωτικό τομέα ούτε δημόσιο», λέει η κ. Εύη Μπατρά, ηλεκτρολόγος μηχανικός, η οποία εργάστηκε και στους δύο τομείς. «Και οι δύο τομείς έχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα»

«Όταν δούλευα στο Δημόσιο δεν με ενδιέφερε αν αργούσα ακόμη και ένα τέταρτο το
πρωί να πάω στο γραφείο. Πεταγόμουν για μισή ώρα στην Τράπεζα να πληρώσω τους
λογαριασμούς μου χωρίς τύψεις… Όταν αρρώσταινα δεν το σκεπτόμουν δεύτερη
φορά, καθόμουν σπίτι. Όταν αργότερα μεταπήδησα στον ιδιωτικό τομέα και άργησα
ένα πρωινό δέκα λεπτά, είχα τόσο άγχος που δεν κατάφερα να αρθρώσω λέξη στον
εργοδότη μου, ως δικαιολογία, παρά το γεγονός ότι την προετοίμαζα σε όλη τη
διαδρομή».

Δοκίμασε και τα δύο

Η κ. Εύη Μπατρά, ηλεκτρολόγος μηχανικός, διδάκτωρ σήμερα στο Εθνικό Μετσόβιο
Πολυτεχνείο, είναι ίσως από τις λίγες περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν εργαστεί
και στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα. Κι όταν τη ρωτάς ποιον από τους δύο
θεωρεί καλύτερο, απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη, «Κανένα. Καθένας έχει τα θετικά
και τα αρνητικά του». Η αδυναμία του Δημοσίου να προσφέρει στην κ. Μπατρά
δυνατότητες προσωπικής εξέλιξης και μίας επιτυχημένης σταδιοδρομίας, την
έκαναν να στραφεί στην ελεύθερη οικονομία.

Μπορεί να πιέστηκε από πλευράς ωραρίου. Μπορεί οι απαιτήσεις να ήταν
υψηλότερες. Η εργασία, όμως, στο ιδιωτικό γραφείο τη διευκόλυνε στην
παρακολούθηση των εξελίξεων στον επιστημονικό της τομέα. «Ο ορίζοντάς μου δεν
περιοριζόταν πλέον στα τυπικά πλαίσια του Δημοσίου», συμπληρώνει.«Απόδειξη, το
ότι μετά την εμπειρία του ιδιωτικού γραφείου ένιωθα πλέον δυνατή να ξεκινήσω
ακαδημαϊκή καριέρα». Από την άλλη, όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει πόσο λίγο άγχος
είχε όταν εργαζόταν στο Δημόσιο. «Η ζωή μου ήταν πιο απλή, πιο ανέμελη, πιο
ξεκούραστη», λέει.

Έχασε την αίγλη του

Σύμφωνα με τον κ. Σάββα Ρομπόλη, καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και
επιστημονικό διευθυντή στο Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, το Δημόσιο σήμερα
δεν είναι καθόλου ελκυστικό, ιδιαίτερα για τους ανθρώπους των νέων τεχνολογιών
και του χρηματοοικονομικού τομέα, των κλάδων δηλαδή που έχουν σήμερα τη
μεγαλύτερη ανάπτυξη. «Κάποιος που έχει πτυχίο Πανεπιστημίου και μεταπτυχιακό
δεν έχει λόγο να στρέψει το βλέμμα στο Δημόσιο.

Ο ιδιωτικός τομέας θα του εξασφαλίσει όχι μόνο μεγαλύτερο μισθό, αλλά και
διεύρυνση των γνώσεών του. Και αυτό είναι που ενδιαφέρει ένα νέο άνθρωπο».

Στο δέλεαρ της μονιμότητας και της ασφάλειας του Δημοσίου, ο κ. Ρομπόλης
απαντά: «Η μονιμότητα είναι ελκυστική για όσους προσπαθούν να αμυνθούν, για
όσους δηλαδή δεν έχουν τη δυνατότητα βελτίωσης των ικανοτήτων τους». Για
εκείνον, μοναδικοί τομείς του σημερινού Δημοσίου που μπορούν να συναγωνιστούν
τον ιδιωτικό τομέα, είναι οι ΔΕΚΟ και οι Τράπεζες (που όμως ουσιαστικά δεν
ανήκουν πλέον στο Δημόσιο…).

Τελευταία επιλογή

Με την πάροδο των χρόνων, το Δημόσιο, παρά τις τονωτικές ενέσεις… που κατά
καιρούς δέχεται, χάνει σταθερά την αίγλη του. «Να “βολευτούν” στο Δημόσιο.
Αυτό ήταν το όνειρο δεκάδων νέων στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Σήμερα το
Δημόσιο είναι η τελευταία επιλογή. Η λύση ανάγκης για την αντιμετώπιση της
ανεργίας», εξηγεί ο κ. Μπάμπης Στέρτσος, κοινωνιολόγος. «Στη σημερινή
κοινωνική δομή, ο δημόσιος υπάλληλος έχει μετατραπεί σε αρνητικό πρότυπο για
την ποιότητα εργασίας. Για αυτό δεν ευθύνεται ο ίδιος ο εργαζόμενος. Είναι
σαφές όμως», συμπληρώνει ο κ. Στέρτσος, «ότι ο δημόσιος υπάλληλος σήμερα είναι
χαμηλά αμειβόμενος ­ παίρνει το 50% του μισθού που επικρατεί στην αγορά
εργασίας. Είναι ο υποδοχέας της δυσφορίας του πολίτη απέναντι στο κράτος, αλλά
και το μεγαλύτερο θύμα της πολυνομίας. Εργάζεται σε υποβαθμισμένο εργασιακό
περιβάλλον και η υπαλληλική του δράση χαρακτηρίζεται από έλλειψη κινήτρων
βελτίωσης των ιδιοτήτων και ικανοτήτων του. Εάν του δίνονταν τα κίνητρα και οι
ευκαιρίες η απόδοσή του θα ήταν εξαιρετική».