ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Βαλεντίνος των Εξαρχείων

Τις διαφορές μου με τον άγιο τις έχω λύσει προ πολλού. Θα σας διηγηθώ την
ιστορία μήπως και σας συνετίσει.

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που σαν νέοι ράβαμε το πρώτο μας ιδεολογικό
κουστουμάκι, με ένα νούμερο μικρότερο από το κανονικό και τα μυαλά εντελώς
λυτά, κατέβαινα, πού αλλού, στην Πλατεία Εξαρχείων. Και τα ‘φερε έτσι ο
διάβολος ώστε να ‘ναι Σάββατο και 14 Φεβρουαρίου. Στα φοιτητικά καφενεία το
αδιαχώρητο και στην καρδιά της πιο περίκλειστης ιδεολογικά πλατείας ένα
θρασύτατο κιόσκι με θρασύτατα παχουλά ζουμπούλια να διαλαλεί τον άγιο με το
ματσάκι.

Οι πιο παλιοί από σας αντιλαμβάνονται κιόλας το γελοίο συναπάντημα τόπου και
χρόνου. Εκ των υστέρων όλα φαίνονται εύκολα. Τότε όμως;

Με βήμα αποφασισμένης σουφραζέτας, ένα στο αριστερό-δύο στο δεξί, κάνω το
δεύτερο σφάλμα της ημέρας. Φτάνω εγκαίρως στο ραντεβού που είχα με κάποιον
φίλο για να πάμε σινεμά. Και τότε, θες διότι ο φίλος αυτός ήταν μεγάλος
πλακατζής, θες γιατί με στένευε αφόρητα το ιδεολογικό μπλουτζίν μου, πάντως
αγίου Βαλεντίνου ανήμερα, είκοσι χρόνια πριν, έζησα το απόλυτο ρεζιλίκι μου.

Για να μη σας τα πολυλογώ, ο συγκεκριμένος χιουμορίστας εντελώς αιφνιδίως και
χωρίς καθόλου να υπολογίσει τη νεανική μου δυσκαμψία, μου μοστράρει ένα
ματσάκι από εκείνα τα θρασύτατα μυρωδάτα ζουμπούλια που σας έλεγα. Ω, ναι,
πιστέψτε το. Το έκανα η ανόητη: πριν με πάρει κανένα μάτι τα έχωσα
γρήγορα-γρήγορα στην τσάντα μου και τράβηξα το φερμουάρ. Έτσι έχασα ένα φίλο
κι αν σας το λέω είναι για να μην πάθετε κι εσείς τα ίδια.