ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πεταμένα λεφτά

Με καθυστέρηση ανανέωσα και φέτος τις σελίδες του filofax. Πεταμένα λεφτά,
αφού για τα τρέχοντα χρησιμοποιώ την ανάποδη του πακέτου μου και για τις
αργίες το αλάνθαστο ένστικτό μου. Η τυπωμένη καρτούλα που έπεσε από το
σελοφάν, κατάφερε να με αποσταθεροποιήσει. Μας συγχωρείτε, έγραφε, αλλά δεν
προλάβαμε να συμπεριλάβουμε τις ημερομηνίες του χρυσού ιωβηλαίου στις
αργίες…

– Are you talking to me?

Δυστυχώς, η british edition του 2002 δεν είναι για γέλια. Η ισπανική προεδρία
της Ε.Ε. έχει βρει τον μπελά της με τις μουλωχτές απαιτήσεις των
γαλαζοαίματων. Λίγοι για να κατεβούν στους δρόμους, αλλά εξαιρετικά ικανοί να
σηκώνουν το τηλέφωνο ή να στέλνουν μπιλιετάκια με θυρεούς πάνω σε ασημένιους
δίσκους. Ήδη από την εποχή του Μάαστριχτ οι εστεμμένοι ανησυχούσαν βλέποντας
ότι η Ευρώπη άφηνε το μέλλον τους έξω από τις θεσμικές της σκοτούρες. Ο
Γκονζάλες κατόρθωσε τότε να διασκεδάσει την αγωνία της Ελισάβετ λέγοντάς της
περίπου ότι στην Ενωμένη Ευρώπη όλοι οι καλοί θα χωράνε. Καλοί, αλλά
ανοικονόμητοι…

Επί δεκαοκτώ μήνες οι θεσμικοί διαφημιστές του Μπάκιγχαμ προετοίμαζαν τις
γιορτές για τα πενήντα χρόνια της Ελισάβετ στον θρόνο. Στο γεγονός δεν
προσβλέπουν μόνον οι ακραιφνείς Εγγλέζοι, αλλά και πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι.

Στο τρίμηνο πάρτι της Βασίλισσας, από τα τέλη Απριλίου μέχρι τις αρχές
Αυγούστου ανυπερθέτως, Δανοί, Νορβηγοί, Ισπανοί, Βέλγοι και Σουηδοί θα του
δώσουν να καταλάβει χωρίς ίσως να καταλαβαίνουν ότι ένας κουβάς μπίρα παραπάνω
δίνει τράτο σε μια ιστορία που πάει πάλιωσε.

Πανεπιστημίου και Αμερικής γωνία, μέρα μεσημέρι, με ένα ματσάκι εγγλέζικα
καινούργια φύλλα για την ατζέντα μου αισθάνθηκα, προς στιγμήν, μόνη και
αυθεντική Ευρωπαία.