ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Φρουτοπαραγωγός χώρα

Για δωρεάν αξιοθέατα ας βρουν άλλα θύματα

Άγη Μπράτσου, Σαν μουσική

Η Ελλάδα πάντοτε είχε περίσσευμα από κάθε λογής φρούτα. Γλυκά, ξινά, του
καλοκαιριού ή του χειμώνα, με ή χωρίς κουκούτσι, τα φρούτα δεν έλειπαν από
κανένα σπίτι. Σ’ αυτά τα φυσικά φρούτα πρέπει όμως να προσθέσουμε και τα
«φρούτα εποχής».

Πριν απ’ όλα τα πολιτικά ή κομματικά φρούτα. Συνήθως πρόκειται για μανταμίτσες
ή γιάπηδες, πουλέν κάποιου γνωστού – άγνωστου πολιτικού σογιού που
ξεπετάγονται από το πουθενά και επικαλούμενοι το πεπρωμένο και την ιστορία
αποφασίζουν να «θυσιαστούν» για να μας σώσουν (από τους «γινωμένους» μέχρι
σάπιους καρπούς του ιδίου εσπεριδοειδούς σχηματισμού).

Ακολουθούν τα πνευματικά ή καλλιτεχνικά φρούτα. Αυτά καλλιεργούνται και
ωριμάζουν μέσα σε θερμοκήπια ατάλαντων κύκλων που ψάχνουν μάταια την ευκαιρία
να ανεβάσουν το πολιτιστικό επίπεδο της χώρας.

Κουβαλάνε τη μιζέρια της μικροψυχίας σε συνδυασμό με την αλαζονεία της
παραγνωρισμένης μεγαλοφυΐας.

Ύστερα έρχονται τα κοσμικά ή VIP’s φρούτα. Είναι τα μόνα που δεν «τρώγονται»
ούτε χωνεύονται καθώς ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει ποιοι / ποιες
στην πραγματικότητα κρύβονται πίσω από τις τόσες μάσκες, τα τόσα προσωπεία, το
τόσο άφθονο savoir vivre, τον πλούτο που ξεχειλίζει και την υποκρισία που
(δεν) ξεγελάει (ούτε καν) τους κοσμικογράφους.

Πλάι τους παρασιτούν τα τηλεοπτικά φρούτα ή φρούτα των reality shows, της big
family (brother, sister κ.λπ.), των talk παραθύρων. Αυτά κι αν είναι φρούτα
χωρίς κουκούτσι (μυαλό). Μιλάνε, μαλώνουν, αυτομαστιγώνονται και
επιδεικνύονται δημοσίως, πιστεύοντας ότι μόνον έτσι αξίζει να ζει κανείς, ότι
μόνον έτσι «γίνεσαι και είσαι κάποιος».

Τα γνωρίζουμε όλα αυτά τα φρούτα. Τα ‘χαμε βάλει σε δικά τους καφάσια, τα
‘χαμε τακτοποιήσει στον μεγάλο πάγκο του αγοραίου παζαριού (ή, αλλιώς, της
ελεύθερης αγοράς) και είχαμε καρφώσει πάνω στο καθένα και μια τιμή. Σε γρόσια,
σε δραχμές, σε δολάρια, σε ευρώ.

Κανείς δεν είχε όμως προβλέψει πως η ηλεκτρονική εποχή θα δημιουργούσε και μια
νέα κατηγορία φρούτων, που επειδή απευθύνονται σε μικρόνοες, τα αποκαλούν
«φρουτάκια».

Φρουτάκια δια-ταξικά (αφού όλοι τα παίζουν), φρουτάκια της προσδοκίας και του
ονείρου (αφού όλοι ελπίζουν να κερδίσουν κι έτσι να λύσουν τα προβλήματά
τους), φρουτάκια του κουμπιού και του τηλεκοντρόλ (αφού η τεχνολογία βοηθάει
ακόμα και τον τυφλό ή τον αναλφάβητο να βρει την τύχη του), φρουτάκια της
συναλλαγής και της καριέρας (αφού άπαντες οι φρουτέμποροι και οι
φρουτοκαταναλωτές συνασπίζονται για να διασώσουν το χόμπι τους) και τέλος,
φρουτάκια του 2004 (αφού έτσι προπονείται η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει με
σύγχρονο και ευρωπαϊκό τρόπο τους αμερικανόφερτους φορτοεκφορτωτές ολυμπιακών
ψευδαισθήσεων ειρήνης, δημοκρατίας και ισότητας).

Έχουμε εθιστεί στη «φρουτοφαγία». Ώριμα, ζουμερά, μεταλλαγμένα, εξωτικά φρούτα
ετοιμάζονται και σερβίρονται στην πολιτική κουζίνα για να χορτάσουν ή να
δηλητηριάσουν τους συνδαιτυμόνες.

Το μόνο που έλειπε για να ολοκληρωθεί η φρουτοζωή μας (και ιδίως το φρουτοπικό
μας παραμύθι, για να δανεισθώ μια έκφραση του Ευγένιου Τριβιζά) ήταν τα
διαπλεκόμενα φρουτάκια.

Ο τζόγος γίνεται πλέον τρόπος ζωής, όχημα επιτυχίας, αλλά και εργαλείο άσκησης
πολιτικής. Μέσω του τζόγου αποσύρονται από την αγορά οι χαμένοι, μέσω του
τζόγου η Μοίρα ανακατανέμει τον πλούτο και διορθώνει τις κοινωνικές
ανισότητες, μέσω του τζόγου χτυπιέται η ανεργία, μέσω του τζόγου ξεχνάμε (για
λίγο) τα τζογαδόρικα παιχνίδια των πολιτικών, μέσω του τζόγου όλοι νιώθουμε
ίσοι απέναντι στις πιθανότητες (και τις δυνατότητες;) να κερδίσουμε. Τζογάρω
άρα υπάρχω: ιδού το σύνθημα της ισχυρής Ελλάδας.

ΥΓ: Ας προσέξουν πάντως οι θεσμοφύλακες του Φρουτακιστάν γιατί πλάι στα φρούτα
πάντα βρίσκονται τα ζαρζαβατικά.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.