ΜΑΤΙΕΣ Απ. Παύλου

Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία: του χρόνου τέτοιον καιρό, θα βαδίζουμε στην
Αποστόλου Παύλου και θα ευχόμαστε να είναι μακρύς ο δρόμος! Γιατί με την
πεζοδρόμηση, ολόκληρη αυτή η περιοχή θα μεταμορφωθεί. Θα γίνει «αλλιώς ωραία».
Το Θησείο, η Αρχαία Αγορά, η Αγία Μαρίνα, θα ‘ρθουν «πιο κοντά μας». Μέσα στα
χέρια μας. Η Πνύκα θα είναι δική μας. Και ο περίπατος στου Φιλοπάππου, μια
απόλαυση.

Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι όλα αυτά θα συμβούν, γιατί ο Γιάννης
Καλαντίδης, που ως πρόεδρος της εταιρείας για την ενοποίηση των αρχαιολογικών
χώρων έχει την ευθύνη και γι’ αυτό το έργο, έδωσε εξετάσεις και πέτυχε. Μας
παρέδωσε μια Διονυσίου Αρεοπαγίτου, που ούτε καν την ονειρευόμασταν! Μια
Διονυσίου Αρεοπαγίτου υπέροχη! Αρκεί να μην την καταστρέψουμε το ερχόμενο
καλοκαίρι, που θα αρχίσουν οι παραστάσεις στο Ηρώδειο.

Και έχουν σημειωθεί ήδη μερικές μικροκαταστροφές: κάποιοι «ξύπνιοι» οδηγοί,
που χρησιμοποιούν ένα τμήμα του πεζόδρομου, κοντά στο άγαλμα του Μακρυγιάννη,
για να… παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους, έσπασαν καμιά δεκαριά «κολονάκια», για
να μπορούν να μετακινούνται με την άνεσή τους! Αλλά, πού τροχονόμος…
Επιπλέον: συχνά πυκνά, διάφοροι τύποι με μοτοσυκλέτες, πολίτες και
αστυνομικοί, για να κάνουν τη δουλειά τους ή τη φιγούρα τους, θεωρούν ότι ο
πεζόδρομος φτιάχτηκε για τις μηχανές τους! Και τον διασχίζουν… οριζοντίως
και καθέτως και διαγωνίως, σφυρίζοντας κλέφτικα…

Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα, που δημιουργήθηκε από το κλείσιμο της Απ. Παύλου
και πρέπει, κάποια στιγμή, να αντιμετωπισθεί: οι κάτοικοι της περιοχής Ρ.
Γκάλλι, Προπυλαίων, Παρθενώνος, Γαριβάλδη κ.λπ. είναι σχεδόν αποκλεισμένοι από
την Πειραιώς, το Γκάζι ­ ακόμη και το Θησείο! Για να φτάσουν με αυτοκίνητο στο
Θησείο, σε μια απόσταση, δηλαδή, 2 χιλιομέτρων, πρέπει να κάνουν έναν τεράστιο
κύκλο, περνώντας, μάλιστα, από αλλεπάλληλα και κακοφωτισμένα δρομάκια!

Για το πρόβλημα αυτό, βέβαια, δεν ευθύνεται η «ενοποίηση». Ευθύνονται άλλοι
«αρμόδιοι». Που δεν φρόντισαν, πριν ακόμη αρχίσουν τα έργα, να δώσουν τις
αναγκαίες λύσεις. Ας ελπίσουμε ότι κάτι θα κάνουν, έστω και τώρα. Και,
ασφαλώς, όταν πεζοδρομηθεί η Απ. Παύλου του χρόνου. Δεν είναι δυνατόν, σ’
αυτόν τον τόπο, τα πάντα να γίνονται στο γόνατο, χωρίς μολύβι και χαρτί.

Και κάτι προσωπικό: μεγάλη συγκίνηση μ’ έπιασε χθες, που πηγαίνοντας προς το
Θησείο, είδα μέσα από τον φρεσκοσκαμμένο δρόμο, την Απ. Παύλου, τις ράγες του
παλιού τραμ. Του τραμ της δεκαετίας του ’50, που καβαλούσαμε για να παίξουμε
πετροπόλεμο στην Ακρόπολη, τότε που ήμαστε παιδιά…