ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι προσωπικές μου επιλογές στα ψώνια που κάνω

Αγαπητή μου φιλενάδα, Δυσκολεύομαι να καταλάβω την έκπληξή σου όταν σε καλώ
στο σπίτι μου για φαγητό και, γενομένης συζητήσεως, σου αποκαλύπτω πως το τυρί
που τρως δεν είναι από το τάδε – γνωστό – σούπερ μάρκετ, ούτε καν από το
επόμενο διασημότερο. Σου δηλώνω γιατί απορρίπτω αυτά και πολλά άλλα και βλέπω
στο βλέμμα σου μία αποδοκιμασία. Εκεί που «τα παίζεις τελείως» είναι όταν σου
απαριθμώ τα κριτήρια με τα οποία επιλέγω τα καταστήματα που ψωνίζω, αλλά και
προϊόντα ακόμη που τελικά διαλέγω. Ψάχνω ακόμη και στο σακουλάκι τις
ναφθαλίνης να βρω τη χώρα προέλευσης. Όχι, βέβαια, γιατί θα περιέχει
«διοξίνες» ή «δηλητήρια», αλλά γιατί αρνούμαι να αγοράσω προϊόντα προέλευσης
από κράτη που με έχουν ταΐσει διοξίνες, ποντικοφάρμακο, μολυσμένα κρέατα.
Κοιτάζω μανιωδώς κάθε προϊόν που βάζω στο καλάθι μου. Αλλά, και προτού μπω στο
μαγαζί, φροντίζω να μάθω σε ποιον ανήκει.

Δεκάρα δεν δίνω αν με θεωρήσεις υστερική. Επιχειρήσεις που τα βασικά κεφάλαιά
τους ανήκουν σε πολίτες κρατών που – επανειλημμένως – έχουν περάσει δηλητήρια
στη διατροφική αλυσίδα, ή αποτελούν θυγατρικές επιχειρήσεις άλλων που εδρεύουν
και δραστηριοποιούνται σε τέτοια κράτη, δεν τις πλησιάζω. Τέτοιου είδους
πληροφορίες αφθονούν στον οικονομικό Τύπο και δεν είναι δύσκολο να τις
παρακολουθήσω. Με το προσωπικό εμπάργκο που επιβάλλω σε τέτοιου είδους
επιχειρήσεις και στα προϊόντα τους κάνω απλώς αυτό που πολύ θα ήθελε – αλλά
όλοι μας κατανοούμε γιατί δεν μπορεί – να κάνει κάθε υπεύθυνη και σοβαρή
κυβέρνηση εντός και εκτός Ευρώπης.

Κι αν σε ξανακαλέσω σπίτι μου, να ξέρεις πως θα έχω ψωνίσει με τα ίδια κριτήρια…