ΔΡΟΜΟΙ

Στη Δύση…

… δεν βλέπουμε παρά μόνο τον Πούτιν. Τα παγερά του μάτια που χαμογελούν, την
υψηλή δημοτικότητά του, τις αγκαλιές του με τον Μπους. Στη σκιά του νέου
«τσάρου», όμως, διεξάγεται στους διαδρόμους του Κρεμλίνου, σχεδόν αόρατη, μια
τρομερή μάχη ανάμεσα στους «παλιούς» και στους «καινούργιους». Όπως συνέβαινε
και στην εποχή του Μπόρις Γιέλτσιν, είναι μια μάχη για την εύνοια του
πρίγκιπα. Και για τη διοίκηση της χώρας. Η μάχη αυτή, που ξεκίνησε μαζί με την
εγκατάσταση του Πούτιν στην εξουσία, μετρά ήδη θύματα μεγάλου μεγέθους: τους
ολιγάρχες Μπόρις Μπερεζόφσκι και Βλαντίμιρ Γκουσίνσκι, που αναγκάστηκαν να
μεταναστεύσουν για να γλιτώσουν τη φυλακή.

Εδώ…

… και μερικές εβδομάδες, η μάχη αυτή έχει ενταθεί. Ο ισχυρός υπουργός
Σιδηροδρόμων, ο Νικολάι Ακσιονένκο, απηλλάγη στις 3 Ιανουαρίου των καθηκόντων
του με την κατηγορία της διαφθοράς. Και οι φήμες για την παραίτηση του
πρωθυπουργού Μιχαήλ Κασιάνοφ και του προσωπάρχη του Κρεμλίνου Αλεξάντρ
Βολόσιν, δύο ανθρώπων της «οικογένειας» Γιέλτσιν, είναι πιο επίμονες από ποτέ.
Η άνοδος του Σεργκέι Στεπάσιν, ενός συμμάχου του Πούτιν που είναι σήμερα
επικεφαλής του Ελεγκτικού Συνεδρίου και ανακάλυψε ξαφνικά στα συρτάρια του
πολλούς ενοχοποιητικούς φακέλους, προαναγγέλλει ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
«Η μάχη για την εξουσία είναι σήμερα τόσο σφοδρή όσο ήταν επί προεδρίας
Γιέλτσιν», αναγνώρισε στα τέλη του 2001 ο Αντρέι Ιλιαρόνοφ, οικονομικός
σύμβουλος του Κρεμλίνου. Την ίδια ώρα, ο Βαλεντίν Γιουμάτσεφ, πρώην
αξιωματούχος του Κρεμλίνου που έχει παντρευτεί την κόρη του Γιέλτσιν, έκρινε
σκόπιμο να καλέσει τους δημοσιογράφους και να τους ανακοινώσει ότι
ετοιμάζονται διώξεις που θα θυμίζουν τη δεκαετία του ’30.

Βρώμικος…

… πόλεμος, παρασκηνιακές πιέσεις, δικαστικές διώξεις, εκβιασμοί: οι μέθοδοι
δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Ακόμη και ο μεγιστάνας Μπόρις Μπερεζόφσκι βγήκε από
τη χρυσή εξορία του στην Κυανή Ακτή για να υποστηρίξει τους παλιούς του φίλους
που κινδυνεύουν. Ο Μπερεζόφσκι δεν δίστασε μάλιστα να κατηγορήσει τις ρωσικές
ειδικές δυνάμεις ότι οργάνωσαν τις βομβιστικές επιθέσεις του 1999 για να
προκαλέσουν επέμβαση στην Τσετσενία. Η σύγκρουση διεξάγεται βασικά ανάμεσα σε
δύο ομάδες. Η μία ομάδα αποτελείται από τους «καινούργιους», οι περισσότεροι
από τους οποίους προέρχονται, όπως ο Πούτιν, από την Πετρούπολη και τις
μυστικές υπηρεσίες. Η άλλη ομάδα αποτελείται από τους «παλιούς», που
προέρχονται στην πλειοψηφία τους από την εποχή του Γιέλτσιν και τον κύκλο των
εκπεσόντων ολιγαρχών. Οι πρώτοι παρουσιάζονται ως «σωτήρες» του Κράτους, οι
δεύτεροι υπερασπίζονται τις «κατακτήσεις της δημοκρατίας».

Προς το παρόν…

… η έκβαση της μάχης παραμένει άγνωστη, παρόλο που οι άνθρωποι του Πούτιν
κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Ο ίδιος ο ρώσος πρόεδρος φαίνεται αποφασισμένος να
αφήσει τις ομάδες να «αλληλοφαγωθούν», χωρίς να επέμβει προσωπικά. Ίσως επειδή
δεν έχει ακόμη εδραιώσει την εξουσία του, όπως παρατηρούσε πρόσφατα στο Παρίσι
ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ίσως πάλι επειδή ο ρώσος πρόεδρος προτιμά να «διαιρεί
και να βασιλεύει», κατά τα πρότυπα του Γιέλτσιν, όπως λέει ένας δυτικός παρατηρητής.