«Σουποσάββατα» για χαλάρωση και κουβεντούλα…

«Τι θα κάνετε το βράδυ;».

«Δεν ξέρω ακόμα. Δεν ξέρω πώς θα είναι ο Σταμάτης. Να σε ρωτήσω κάτι κι εγώ.
Έχω έναν κόκορα αλανιάρικο. Έχω και τραχανά. Θυμάμαι που έχεις μια σούπα σε
κάποιο βιβλίο σου. Πώς να τα κάνω;».

Κάτι τέτοια λέμε συνήθως στο τηλέφωνο το Σάββατο με την καλή μου φίλη Ελεάννα.
Όταν λείπει ο Βασίλης και βρίσκομαι μόνη μου στην Αθήνα, η Ελεάννα και ο
Σταμάτης είναι τα αγκυροβόλιά μου. Τηλεφωνιόμαστε κάποια στιγμή αργά το πρωί
και ύστερα από τα νέα αρχίζουμε τις συζητήσεις περί συνταγών, που καταλήγουν
σε πρόσκληση να περάσω από το σπίτι τους. Τα Σάββατα που περνάω μαζί τους με
έχουν σώσει από εγγυημένο πήξιμο. Είμαστε και οι τρεις άνθρωποι που
αποφεύγουμε τους πολλούς προγραμματισμούς, κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Μας
αγχώνουν. Ό,τι προκύψει.

Συνάδελφοι και αυτοί, γνωριστήκαμε και αρχίσαμε να μιλάμε στο σπίτι κοινών
φίλων και στην ουσία δεν έχουμε έκτοτε σταματήσει την κουβέντα. Ζούμε εντελώς
διαφορετικά. Εμείς εδώ, στα προάστια, με παιδιά, σκυλιά, αυτοί στο κέντρο με
γατιά.

Η Ελεάννα, αντιθέτως με μένα, μαγειρεύει ως επί το πλείστον τα Σαββατοκύριακα,
όταν έχει κάποιες ώρες στη διάθεσή της. Μεσοβδόμαδα συνήθως βγαίνουν ή τη
βγάζουν πέρα με απλά τσιμπολογήματα. Τα Σάββατα όμως είναι διαφορετικά. Τότε
είναι που αυτοί επιδίδονται στις οικιακές ιεροτελεστίες χαλαρά, και με χαρά
(διότι δεν τους είναι αγγαρεία).

Είναι, λοιπόν, αξιοπρεπέστατη μαγείρισσα. Θα δοκιμάσει διάφορες συνταγές.
Είναι όμως ευχάριστα ρεαλίστρια, και ως προς τις ικανότητές της στην κουζίνα
αλλά και ως προς τα φαγητά που ετοιμάζει. Απορρίπτει τις χαζές λεπτομέρειες
και δεν είναι σίγουρα ο άνθρωπος που θα κάτσει σαν ψείρα να κόψει στην
εντέλεια τα λαχανικά της, τη σαλάτα της κ.τλ. Έτσι τα φαγητά της πάντα έχουν
εντελώς σπιτική νοστιμιά, είναι απλά και ζεστά.

Η Ελεάννα είναι σπεσιαλίστρια στις σούπες. Τόσο, που έχουμε «βαφτίσει» τα cozy
αυτά δείπνα τα «σουποσάββατά» μας. Πλάκα έχει, διότι πολλές φορές οι σούπες
της προέρχονται από τα δικά μου τα βιβλία, από συνταγές μάλιστα που έχω χρόνια
να φτιάξω διότι πάντα είμαι στο ψάξιμο για κάτι καινούργιο και σπάνια γυρίζω
στα παλιά ωραία. Έχει καλό χέρι. Ακόμα και η χωριάτικη τραχανόσουπα που
φτιάχνει έχει τη λεπτότητα που έχει η ίδια. Μου την προσέφερε πρόσφατα με ένα
κομμάτι γραβιέρα, σπιτικές τσακιστές ελιές και 2 παξιμάδια. Δεν ήθελα τίποτε
άλλο. Είχα μόλις περάσει μία εβδομάδα «οξείας γευσιγνωσιπάθειας», συνέχεια έξω
δηλαδή, δοκιμάζοντας τις γιορτινές δημιουργίες διαφόρων σεφ. Δεν παρεξηγήθηκε
που δεν είχα όρεξη για δεύτερο πιάτο. Δεν είναι πιεστική. Οι σούπες της σε
ηρεμούν, σε θρέφουν χωρίς να σε στουμπώνουν. Ό,τι πρέπει δηλαδή για αυτήν τη
μεταγιορταστική περίοδο.

Chez Ελεάννα και Σταμάτη, απολαμβάνω κάτι που δεν βρίσκω ποτέ σε εστιατόριο
και που σπανίως δίνω στον εαυτό μου στο σπίτι: εγκάρδια φροντίδα. Μου λείπει
τρομερά, και δεν το κρύβω. Έτσι, μόλις με ρωτήσει ο Σταμάτης «θα σε δούμε
απόψε», πηδάω από τη χαρά μου, αλλά απαντάω cool, «ε, μάλλον». Ξέρω με το πού
θα φθάσω στο σπίτι τους θα μπορέσω να χουζουρέψω τεμπέλικα σαν τον γάτο τους
τον Ηρακλή στον καναπέ, θα βγάλω τα παπούτσια μου και δεν θα ξανασηκωθώ. Θα
μου γεμίσουν το ποτήρι μου, θα μ’ αφήσουν να εκτονωθώ αραδιάζοντας τα παράπονά
μου για τη δουλειά, για την κίνηση, τα βάσανα αυτής της αψυχολόγητης ελληνικής
γραφειοκρατίας, και χίλιαδυο άλλα. Έτσι μαζί με κάνα καλό κρασί ή ακόμα με
λίγο υγρή φωτιά-τσίπουρο, τα λέμε. Μ’έχουν πετύχει σε δύσκολες στιγμές όπως
και εγώ τους έχω δει στα high, αλλά και στα down τους. Τέτοια άνεση νιώθουμε.
Τα σουποσάββατά μας μώς έχουν φέρει ακόμα πιο κοντά. Έχω δει το σπίτι τους
όταν δεν είναι συγυρισμένο για επίσημη επίσκεψη, όταν είναι στην καθημερινή
«άτακτη» τάξη. Έχουν δει το δικό μου σε κατάσταση καταιγίδας!

Την τελευταία φορά που πήγα, ακριβώς πριν από τις γιορτές, η πρωινή μας
συζήτηση-πρόσκληση πήγε κάπως έτσι: «Έχω ένα κομμάτι μοσχάρι. Έχω καρότα. Έχω
σέλινο. Η συνταγή σου λέει είτε πλιγούρι είτε τραχανά. Έχω πλιγούρι, δεν
πειράζει, έτσι;».

Έφθασα γύρω στις 10, αφού είχα παρκάρει τα πιτσιρίκια στη γιαγιά και αφού είχα
σταματήσει για τα απαραίτητα της συμμετοχής ­ κανένα κρασί, κανένα γλυκό. Πότε
πότε τους φέρνω κάτι, φαγώσιμο μεν, αλλά ιδιαίτερο. Μια φορά τους είχα πάει
ένα βαζάκι ελιές σελινιότικες, άλλη φορά αλάτι από τη Γαύδο. Και αυτοί, όμως,
πάντα κάτι δυσεύρετο έχουν για να τσιμπήσουμε.

Το τζάκι ήταν ήδη αναμμένο, ως συνήθως. Το καροτσάκι που χρησιμοποιούν για να
κουβαλήσουν τα ξύλα από την αποθήκη ήταν γεμάτο, με την προοπτική μιας μεγάλης
κρύας νύχτας. Το σπίτι μοσχοβολούσε.

Κάποια στιγμή, ρώτησα «να βοηθήσω;». «Μη σηκωθείς. Δεν έχω να κάνω τίποτε,»
επέμεινε η Ελεάννα. Κάθησα κάτω, απέναντι από το τζάκι, πάνω σ’ ένα μαξιλάρι.
Ο Λυκαβηττός φαινόταν ολοκάθαρος από το μεγάλο τους παράθυρο. Κουβάλησε τον
δίσκο με τα πιάτα γεμάτα, τα κουτάλια, τις ελίτσες, το ψωμί, τα λεμόνια και
τον ακούμπησε στο χαμηλό τραπέζι του σαλονιού. Μου έφερε και ένα μπουκαλάκι
μπούκοβο.

Η σούπα τέλεια. Ζεστή, νόστιμη, και πάρα πολύ οικεία. Το πλιγούρι είχε
μαλακώσει, τα λαχανικά και το κρέας, σχετικά χοντροκομμένα, κολυμπούσαν όμορφα
μέσα στο ζουμί. Ζέσταινε όλο μου το σώμα. Ξαφνικά θυμήθηκα τη συνταγή. Ήταν
ένα από τα πολύ αγαπημένα μου φαγητά που έφτιαχνε ο πατέρας μου συχνά όταν
ήμουν παιδί, τα ατέλειωτα βροχερά Σάββατα του νεοϋορκέζικου χειμώνα. Με κάθε
κουταλιά μού ερχόταν ένας κόσμος ολόκληρος από αναμνήσεις.

Ξαφνικά ο Σταμάτης είχε ξεθάψει έναν παμπάλαιο δίσκο της Carol King. Άλλες
νοσταλγίες από ‘κεί. Μαζεύτηκα σαν μπαλάκι στον καναπέ μόλις τελείωσα. Ήμουν
στο τσακ να τους ρωτήσω εάν θα μπορούσα να κοιμηθώ εκεί. Άσε καλύτερα,
σκεπτόμουν. Καλύτερα να μην κουράσω τους φίλους μου. Έτσι κάποια στιγμή γύρω
στις 2.30 μάζεψα κλειδιά, παλτό, τσάντα και παπούτσια και έφυγα. Έχουμε
δυο-τρεις εβδομάδες να βρεθούμε λόγω εορτών. Ε, αύριο, Σάββατο, αν κάτσει…

Δύο σούπες για τη μεταγιορταστική χαλάρωση

Καροτόσουπα με φινόκιο, γιαούρτι και πορτοκάλι

Για 4-6 άτομα

3-4 κτ σούπας ελαιόλαδο

1 μέτριο φινόκιο, καθαρισμένο και κομμένο σε λεπτές φέτες

750 γρ. καρότα, καθαρισμένα και χοντροκομμένα

1 μεγάλη σκελίδα σκόρδο, κομμένη σε φέτες

Αλάτι

1/3 της κούπας χυμό πορτοκάλι

4-6 κτ σούπας γιαούρτι στραγγισμένο

1-2 κτ σούπας βούτυρο

Φρεσκοτριμμένο πιπέρι

1. Ζεσταίνουμε το λάδι σε μια μεγάλη κατσαρόλα και σοτάρουμε το
φινόκιο. Προσθέτουμε το καρότο. Προσθέτουμε 6 κούπες νερό και αλατίζουμε.
Σιγοβράζουμε με σκεπασμένη την κατσαρόλα μέχρι να μαλακώσουν τα καρότα, γύρω
στα 35 λεπτά.

2. Κατεβάζουμε τη σούπα από τη φωτιά και ρίζουμε τον χυμό και το
γιαούρτι, ανακατεύοντας πολύ καλά με μια ξύλινη κουτάλα. Με την κουτάλα,
λειώνουμε τα καρότα μέσα στην κατσαρόλα. Ρίχνουμε το βούτυρο, το αλάτι και το
πιπέρι και σερβίρουμε.

Κρεατόσουπα με πλιγούρι

Για 6-8 άτομα

3 λίτρα νερό

2 κιλά μοσχάρι για βράσιμο, μαζί με τα κόκαλά του, κομμένο σε

μεγάλα κομμάτια

1 κρεμμύδι ολόκληρο, στο οποίο έχουμε κολίσει 4 μοσχοκάρφια

Αλάτι και πιπέρι

2 μεγάλα πατάτες, καθαρισμένες και κομμένες σε μικρούς κύβους

1 σελινόριζα, καθαρισμένη και κομμένη σε μικρούς κύβους

2 κούπες ψιλοκομμένο σέλινο

2 κούπες ψιλοκομμένο καρότο

5 μέτρια κρεμμύδια, καθαρισμένα και χοντροκομμένα

1 κούπα πλιγούρι

Αρκετό ψιλοκομμένο μαϊντανό

Τριμμένο κεφαλοτύρι

1. Ζεσταίνουμε το «καρφωμένο» κρεμμύδι και το κρέας μαζί σε μια μεγάλη
κατσαρόλα με τα 12 λίτρα νερό. Αλατίζουμε. Σκεπάζουμε την κατσαρόλα. Μόλις
βράσει, χαμηλώνουμε τη φωτιά και σιγοβράζουμε τη σούπα για περίπου 2 ώρες.
Καθώς βράζει, καθαρίζουμε την επιφάνεια από τον αφρό. Αφαιρούμε το κρεμμύδι
και το κρέας από το ζουμί και τα κρατάμε στην άκρη.

2. Προσθέτουμε τα υπόλοιπα λαχανικά και σιγοβράζουμε για 1-2 ώρες,
προσθέτουμε νερό εάν θέλουμε. Αλατοπιπερώνουμε. Προσθέτουμε το πλιγούρι το
τελευταίο μισάωρο. Δέκα λεπτά πριν κατεβάσουμε τη σούπα, προσθέτουμε τον
μαϊντανό. Σερβίρουμε ζεστή, με τριμμένο τυρί.