ΔΡΟΜΟΙ

Το ανέκδοτο…

… «Πώς καταλαβαίνουμε πως ο Χριστός ήταν Εβραίος;» έχει πολλές εκδοχές.
«Πήρε την επιχείρηση του πατέρα του και τη μετέτρεψε σε πολυεθνική». Αυτή
είναι η αγαπημένη εκδοχή του συγγραφέα Τζακ Μάιλς, που έγραψε ένα βιβλίο για
τον Χριστό. Είχε προηγηθεί η «Βιογραφία του Θεού». Όταν την έγραφε, είχε βάλει
τον εαυτό του στη θέση ενός θεατή που βλέπει στο θέατρο τον Άμλετ και
αναρωτιέται αν είναι έτσι και εκτός σκηνής. Το αποτέλεσμα ήταν ένας
αναποφάσιστος Θεός, που έμοιαζε πιο πολύ με μυθιστορηματικό χαρακτήρα. Βέβαια
τα διλήμματα είναι διαφορετικά. Όταν ο Άμλετ αναρωτιόταν «to be or not to be»
γνώριζε εκ των προτέρων τις συνέπειες και από τα δύο σκέλη του διλήμματός του.
Ο Θεός δεν θα είχε μπει καν στο δίλημμα «to create or not to create», αν
γνώριζε προκαταβολικά τις συνέπειες.

Ο «Χριστός»…

… είναι η συνέχεια. Με την ίδια τεχνική, ο συγγραφέας γράφει για τη
μεγαλύτερη μεταστροφή του Θεού, που βγαίνει και λέει στον περιούσιο λαό του
πως αποφάσισε να γίνει «πολυεθνικός». Πρόκειται βέβαια για τη μεγαλύτερη
αντίφαση της Αγίας Γραφής, ανάμεσα στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη: «Η
ενσάρκωση αποτελεί τη συναρπαστική προσθήκη του χριστιανισμού στον μακρύ
κατάλογο με τις αντιφάσεις του Θεού του ιουδαϊσμού». Όμως δεν είναι καθόλου
εύκολη δουλειά να παρουσιάσει κανείς τον Θεό με την ανθρώπινη μορφή του ως
ακριβώς αντίθετο του επουράνιου πολεμιστή που ήρθε για να σώσει τους Εβραίους
από τους καταπιεστές τους. Μάλιστα, ο συγγραφέας βλέπει τη διδασκαλία του
Χριστού πως πρέπει να αγαπάμε τον πλησίον μας και να γυρίζουμε και την άλλη
παρειά στον εχθρό μας ως μέρος της θεϊκής στρατηγικής του. Ποιο είναι τότε το
«σχέδιο» του Θεού για να κατατροπώσει τους εχθρούς του; Η απόφασή του πως δεν
έχει εχθρούς. Πρόκειται για ένα σχέδιο πολύ έξυπνο, όταν μάλιστα ο εχθρός
είναι η αυτοκρατορική Ρώμη και όταν η Ιερουσαλήμ δεν διαθέτει το μαγικό φίλτρο
του Γαλάτη.

Τα ιερά κείμενα…

… αντιστοιχούν στην ιστορική πραγματικότητα, πιστεύει ο Μάιλς, μέχρι και
στην παραμικρή λεπτομέρεια. Απλώς, οι ευαγγελιστές επιλέγουν να μας πουν μόνο
όσα νομίζουν πως είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε ­ και άλλες ουτοπίες
ακολούθησαν στο μέλλον αυτή την τακτική, που καθαγίασε πολλές αυταρχικές
εξουσίες. Ο Μάιλς δεν μπαίνει καθόλου στον κόπο να αναρωτηθεί αν η Αγία Γραφή
συνδέεται με τα πραγματικά γεγονότα όπως ακριβώς συνέβησαν. Η ιστορία είναι
μέρος του κειμένου: η ζωή των Σαμαρειτών και των Γαλιλαίων στην Παλαιστίνη
εκείνης της εποχής, η θέση της γυναίκας, όλα, δείχνουν τον κόσμο που ήρθε να
αλλάξει ο Χριστός.

Οι Εβραίοι…

… σίγουρα θα ενοχληθούν που ο Μάιλς αποκαλεί «βάρβαρα και πρωτόγονα» τα
επιτίμια που προβλέπει το Τόρα. Και οι χριστιανοί δεν πρόκειται να δεχτούν πως
η παρθενογένεση του Χριστού είναι πιο «ασυνήθιστη» από την μετά την
εμμηνόπαυση τεκνοποιία της Παλαιάς Διαθήκης. Πάντως, το ανέκδοτο ήταν καλό.