«Η ζωή μας έγινε κομμάτια και θρύψαλα»

«Τιμωρεί καθημερινά τον εαυτό του. Με βασανιστικές σκέψεις. Από την πρώτη
στιγμή που εκείνη έφυγε από τα χέρια του και εκείνος επέζησε από την
τραγωδία».

Τατιάνα Καψάλη: «Ο πατέρας μου παλεύει με τις σκέψεις του μετά την τραγωδία. Δεν πιστεύω ότι θα επανέλθει ποτέ»

Έχουν περάσει εννιά μήνες από εκείνο το τραγικό ξημέρωμα της 15ης Μαρτίου,
όταν ο Κωνσταντίνος Καψάλης έβαλε τέλος στη ζωή της πολυαγαπημένης του
γυναίκας Βασιλικής, για να την απαλλάξει, όπως πίστευε, από τους πόνους της
αρρώστιας. Έσφιξε τα χέρια του στον λαιμό της και όταν το αδύναμο από την
αρρώστια κορμί της έπαψε να αντιδρά, ξάπλωσε δίπλα της, έκλεισε ερμητικά
πόρτες και παράθυρα και άνοιξε το γκάζι για μοιραστεί μαζί της το τέλος.

Ο ίδιος σώθηκε την τελευταία στιγμή, όταν τον βρήκαν συγγενείς του και τον
μετέφεραν, σε κωματώδη κατάσταση, στο νοσοκομείο.

Βάλσαμο το βούλευμα

Πριν από μερικές ημέρες, το βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου αναγνώρισε στον
Κώστα Καψάλη το ελαφρυντικό τού ότι βρισκόταν «εν βρασμώ ψυχικής ορμής». Κι η
απόφαση ήταν για όλους τους συγγενείς του, ακόμη και για εκείνους της νεκρής
συζύγου του, ανακούφιση.

Το χαϊδεμένο μοναχοπαίδι του, το «υψηλό μωρό» όπως τη φώναζε πειρακτικά ο
πατέρας της, η 27χρονη Τατιάνα Καψάλη, μιλάει σήμερα στα «ΝΕΑ» για τη δύσκολη
πορεία όλων αυτών των μηνών, για τη ζωή της που έγινε «κομμάτια και θρύψαλα»,
για τον βίαιο και σκληρό θάνατο που σάρωσε τα πάντα, για την πρόσφατη εξέλιξη.

«Ήταν ανάσα. Έδωσα μεγάλο αγώνα όλους αυτούς τους μήνες για να σταθώ στα πόδια
μου και για να συμπαρασταθώ στον πατέρα μου. Αυτός χρειαζόταν κυρίως τη
βοήθειά μου και την υποστήριξή μου», λέει η Τατιάνα. Η αίσθηση της απώλειας,
το κενό που άφησε ο βίαιος θάνατος της μητέρας της βρίσκονται ακόμη εκεί. Οι
ισορροπίες είναι ακόμη πολύ δύσκολες για τη νεαρή κοπέλα. Ο πατέρας της,
ανθρώπινο ράκος, έμεινε δύο μήνες σε κλινική και η ίδια είχε φύγει από το
πατρικό της σπίτι και φιλοξενούνταν σε συγγενείς της.

«Στην αρχή όλα στο σπίτι μού θύμιζαν εκείνη, κάθε αντικείμενο ήταν μια βαριά
ανάμνηση, και στο μυαλό μου είχα συνέχεια εικόνες από την αρρώστια και το
τραγικό τέλος. Η ζωή, όμως, πρέπει να συνεχισθεί.

Η δύναμη της επιβίωσης έφερε σιγά σιγά την προσαρμογή. Μια πρώτη διέξοδος ήταν
η δουλειά μου. Οι συνάδελφοί μου, οι φίλοι μου στάθηκαν δίπλα, με βοήθησαν.
Έμεινα για μήνες μακριά από το σπίτι μου μέχρι που το περασμένο φθινόπωρο
αποφάσισα να επιστρέψω. Έκανα μόνο κάποιες αλλαγές στους χώρους για να κάνω
κάπως λιγότερο πνιγηρή την ατμόσφαιρα».

Δεν θα επανέλθει ποτέ

Ο πατέρας της; «Έχει μείνει η σκιά τού εαυτού του. Μετά την κλινική
συνεχίζεται η παρακολούθησή του και η ιατρική υποστήριξη», συνεχίζει η
Τατιάνα. «Παλεύει με τις σκέψεις του και δεν πιστεύω ότι θα επανέλθει ποτέ. Σε
μένα δεν έχει μιλήσει ποτέ για το τραγικό συμβάν. Τα κρατάει όλα μέσα του,
βυθισμένος σ’ έναν δικό του κόσμο. Ξέρω ότι ξεσπάει όταν είναι μόνος του.
Σπάνια βγαίνει από το σπίτι και μόνο για τις πολύ βασικές ανάγκες. Ευτυχώς, η
πολυκατοικία όπου μένουμε είναι οικογενειακή. Είναι τ’ αδέρφια του δίπλα και
έχουν το νου τους, τον φροντίζουν όταν λείπω».