ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ευτυχώς, τρώω γλυκά»

«Γειά σας, με λένε Άρη και είμαι εφτά χρόνων. Προχτές, στον δρόμο, με
σταμάτησαν κάτι άνθρωποι που ήταν από την τηλεόραση και με ρώτησαν αν μου
αρέσουν τα Χριστούγεννα. Τους είπα “όχι”, αλλά δεν πρόλαβα να τους εξηγήσω,
γιατί έτρεχα με τη μαμά μου στον δρόμο Ερμού ­ αυτόν που σιχαίνεται ο μπαμπάς
μου ­ γιατί είχα χάσει το γάντι μου και κάτι κυρίες με τεράστιες τσάντες με
έσπρωχναν. Γι’ αυτό δεν μ’ αρέσουν τα Χριστούγεννα. Γιατί κιόλας η μαμά μου με
τραβάει από το χέρι και πονάω και μου φωνάζει, επειδή φοβάται μη με χάσει ξανά
όπως πέρυσι τα Χριστούγεννα σ’ αυτόν τον δρόμο, που καλά κάνει ο μπαμπάς μου
και δεν τον χωνεύει.

Κανονικά θα μου άρεσαν τα Χριστούγεννα, γιατί παίρνω δώρα, αλλά μετά πρέπει να
πηγαίνουμε να τα αλλάζουμε στα μαγαζιά και δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι αυτοί οι
άνθρωποι που θέλουν να μου κάνουν δώρο δεν σκέφτονται καθόλου τι μου αρέσει
και μου παίρνουν συνέχεια αυτοκινητάκια, που έχω πολλά. Επίσης, δεν μου
αρέσουν τα Χριστούγεννα, γιατί όλοι έχουν πολλά νεύρα και φωνάζουν και ο
μπαμπάς τσακώνεται με τη μαμά, επειδή της είπε ότι τα αφήνει όλα την τελευταία
στιγμή και εκείνη έγινε έξαλλη και φώναζε και δεν ήθελε να πάμε πάλι στη
γιαγιά για να φάμε γαλοπούλα. Η γαλοπούλα εμένα δεν μου αρέσει ­ και δεν μ’
αρέσουν και τα Χριστούγεννα, γιατί κανείς δεν μου φτιάχνει πατάτες τηγανητές.
Ευτυχώς, τρώω πολλά γλυκά. Ήθελα ακόμη να πω στους ανθρώπους της τηλεόρασης
ότι καθόλου δεν μου αρέσουν, γιατί η τηλεόραση δεν βάζει τα προγράμματα που
βλέπω αλλά κάτι βλακείες, τα εορταστικά. Τα είπα όλα αυτά στη μαμά και με
μάλωσε ­ αλλά δεν πειράζει, γιατί όλους τούς μαλώνει η μαμά αυτές τις μέρες.
Μου είπε: Ντροπή, τα Χριστούγεννα γεννήθηκε ο Χριστούλης και της είπα
“εντάξει”…», έλεγε ο Άρης. Και όμως, κάποιοι επιμένουν πως είναι ωραία να
είσαι παιδί τα Χριστούγεννα. Κι εδώ που τα λέμε είναι, αν σκεφτείς πως οι
μεγάλοι έχουν να προσέχουν και τις θερμίδες από τα μελομακάρονα.