ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κι άλλη Μπάρμπι;

Οι «Μπάρμπες» (πληθυντικός της Μπάρμπι κι όχι του μπάρμπα), δεν κυκλοφορούσαν
εδώ, όταν ήμασταν εμείς παιδιά. Υπήρχε μόνο μία και μοναδική, σε μια βιτρίνα
της Φωκίωνος Νέγρη, που κόστιζε τον καιρό εκείνο εκατόν δέκα δραχμές. Το
θυμάμαι επειδή είχα προσπαθήσει ανεπιτυχώς να συγκεντρώσω το ποσό και να την
αγοράσω. Πήγαινα για μάθημα γαλλικών στην Πατησίων και απαραιτήτως στεκόμουν
εκεί, κάθε φορά, και γλυκοκοιτούσα εκείνη την κούκλα. Κανένας τότε δεν ήξερε
την Μπάρμπι, δεν κινδύνευα ν’ ακούσω κριτική για τα γυναικεία πρότυπα που
προβάλλει, τα καταναλωτικά της ιδανικά. Ήταν ολομόναχη στη βιτρίνα, με τα
χεράκια της απλωμένα, όπως κάθε κούκλα, μωρό ή μεγάλη, που περιμένει να
απλώσεις τα δικά σου και να την πιάσεις. Αυτή η μαγική κίνηση είναι το μυστικό
στην ακαταμάχητη έλξη που ασκούν οι κούκλες, τα απλωμένα χέρια. Στα δάχτυλα
μου είχα φαγούρα από την επιθυμία να αγγίξω τα δικά της λεπτά δαχτυλάκια, ας
μάντευα ότι θα ήταν σκληρά και κρύα. Το μαγαζί λεγόταν «Αμερικανική Αγορά» και
δεν θυμάμαι τίποτ’ άλλο από τα πράγματα που πουλούσε. Πέρασε καιρός ώσπου να
γεμίσει ο τόπος με τέτοιες κούκλες, που τώρα ψωνίζω δώρο για τα μικρά
κορίτσια, αντιμετωπίζοντας πάντα την κριτική του μπαμπά και της μαμάς τους.
Που είναι σαχλές, που είναι χαζές, που καλλιεργούν επιφανειακές αξίες, τη
φιγούρα, τα λούσα κ.λπ., κ.λπ. Και δεν βρίσκω τίποτα να αντικρούσω, μόνο την
ανάμνηση της περισυλλογής μπροστά στο μικρό κατάστημα της Φωκίωνος, τη γεύση
της λαχτάρας. Περιμένω ν’ ανοίξουν το κουτί τα παιδιά, και ύστερα τη ζητάω
λίγο κι εγώ, να ζουλήξω τα δαχτυλάκια της στα δικά μου.