ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μαγεία με… γραμματόσημο

Ξέρετε ποια σκηνή μού άρεσε περισσότερο στον «Χάρι Πότερ»; Όταν τα γράμματα
από το Χόγκουαρτ (τη μαγική χώρα) άρχισαν να καταφτάνουν ως τυφώνας στο σπίτι
τού εκκολαπτόμενου μικρού μάγου και να παρεισφρέουν κατά δεκάδες από τις
χαραμάδες, την καμινάδα, τις κλειδαρότρυπες. Και εκείνος άρχισε να χορεύει και
να στροβιλίζεται με το λεπτό κορμάκι του γύρω απ΄ αυτά, τρελός από χαρά,
προσπαθώντας να πιάσει στα χεράκια του όσο πιο πολλά μπορούσε…

Την ίδια γνήσια χαρά νιώθω τούτες τις άγιες μέρες κάθε χρόνο (και ίσως εφέτος
περισσότερο, που η απομυθοποίηση ανθρώπων και αξιών έχει φθάσει στην
ολοκλήρωσή της), όταν φτάνοντας στο γραφείο ή στο σπίτι, βλέπω τους γιορτινούς
φακέλους να ξεχειλίζουν από το γραμματοκιβώτιο του κήπου ή να με περιμένουν
σωρός πάνω στο γραφείο. Δεν είναι το ίδιο συναίσθημα με τις ευχές που έρχονται
με e-mail ή με μηνύματα στο κινητό, ούτε ακόμα και με τα δώρα.

Είναι η μαγεία του ιδιόχειρου γραπτού λόγου;

Είναι η συγκίνηση του χαρτιού που πιάνεις στα χέρια σου; Είναι η αίσθηση ότι
ταξίδεψε μέρες για να φθάσει σε σένα, φέρνοντας μια υπενθύμιση αγάπης, μια
επιβεβαίωση φιλίας, την ανανέωση σχέσεων που δεν σβήνουν ποτέ, τη ζεστασιά
γλυκών αναμνήσεων;

Μοστράρω τις κάρτες πάνω στο τζάκι, στις βιβλιοθήκες, στο πιάνο, στα
τραπεζάκια, παντού. Και νιώθω σαν όλοι οι φίλοι και συγγενείς που υπογράφουν,
να βρίσκονται μαζί μου, να γιορτάζουν δίπλα στο δένδρο μου τα εφετινά
Χριστούγεννα…

«Θυμάσαι τη Γιάννα, που είχαμε γνωρίσει στο ταξίδι στην Αίγυπτo;», «Να, και ο
καθηγητής σου από το Πανεπιστήμιο της Αγγλίας, που δεν σε ξεχνάει ποτέ…»,
«Αχ, αυτή η φίλη μου από το Παρίσι, με τις πρωτότυπες καλλιτεχνικές ιδέες
της!», «Λοιπόν, ο συμφοιτητής σου από το Χονγκ Κονγκ σε θυμήθηκε και πάλι»,
«Τι υπέροχη κάρτα μάς έστειλαν από τα Χανιά, μας γράφει εφέτος και ο μικρούλης
Θέμης!».

Αγαπημένοι μου σε όλη τη Γη, να ‘στε καλά, να βρεθούμε πάλι του χρόνου στο
ετήσιο ταχυδρομικό ραντεβού μας! Το έχουμε όλοι ανάγκη…