ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ελληνορώσων

Λεωφορείο 46, Κάνιγγος – Ελληνορώσων. Στην τελευταία σειρά, κάθησα απέναντι
από μια κοπέλα που διάβαζε ένα βιβλίο τσέπης. Δίπλα της αγκομαχούσαν
φορτωμένοι, βιαστικοί επιβάτες, το λεωφορείο αργούσε, είχε κίνηση ο δρόμος. Η
αναγνώστρια όμως σημασία δεν έδινε. Το βιβλίο την είχε απορροφήσει. Οι
υπόλοιποι κοιταζόμασταν, κάποιος ίσως θα έκανε την αρχή να μιλήσει, θα λέγαμε
καμιά κουβέντα, να περάσει η ώρα. Εκείνη όμως δεν είχε ανάγκη. Το πρόσωπο της
χαλαρό, καμία σχέση με τα συνοφρυωμένα των άλλων. Ζήλεψα. Γιατί να μην έχω κι
εγώ βιβλίο μαζί μου; Να δω τι διαβάζει ετούτη. Δεν γίνεται, τα γράμματα είναι
στο κυριλλικό αλφάβητο. Είναι Ρωσίδα ή ίσως Βουλγάρα. Έχει κόκκινα μαλλιά και
άσπρο δέρμα. Να φτιάξω μια ιστορία, να υποθέσω πώς βρέθηκε εδώ, να διασκεδάσω
κι εγώ. Ας πούμε ότι είναι νοσοκόμα σε σπίτι ή γκουβερνάντα, τι άλλο;
Χαμογελάει λίγο, αναστενάζει ελαφριά, αλλάζει θέση. Σηκώνει το βλέμμα, να δει
πού βρισκόμαστε. Έχει πράσινα μάτια. Ναστάζια Φιλίποβνα ή Αγλαΐα Ιβάνοβνα. Το
βιβλίο είναι ήδη γραμμένο γι’ αυτήν, στη δική της γλώσσα. Συνεχίζει το
διάβασμα. Εμείς ξεφυσάμε από ανυπομονησία. Δυστυχώς κανένας δεν ξεκινά
κουβέντα. Ίσως όλοι την κοιτάνε και ζηλεύουν. Ακόμα κι όσοι δεν συνηθίζουν να
απολαμβάνουν το διάβασμα, σίγουρα βλέπουν πόσο το φχαριστιέται. Ας μας έλεγε
τι διαβάζει, ας μας έλεγε ποια είναι. Τι πλήξη τραβάμε… Από πού έρχεται;
Ελληνορώσων, πού βρίσκεται αυτό το μέρος; Και ποιοι να είναι άραγε οι
Ελληνορώσοι; Ίσως είμαστε εμείς εδώ, Έλληνες που βράζουν και Ρώσοι που
διαβάζουν. Ώρες περνάνε. Στο τέρμα πια με κοιτάζει ξαφνιασμένη. «Πού είμαστε;»
ρωτάει. «Κάνιγγος» λέω. (Ο Κάνινγκ, του Κάνιγγος, Ελληνοάγγλων.)