Η ίδια ιστορία «αρχέγονων» συμπλεγμάτων: Τι γύρευε αυτή, μητέρα κιόλας, στο
Αφγανιστάν; Τι το 'θελε το μασκάρεμα με την μπούρκα για να κάνει ρεπορτάζ «στο
στόμα του λύκου»; Πίσω από τα διαβήματα για την απελευθέρωσή της από τους
Ταλιμπάν, η βρετανική κακεντρέχεια ­ και από συναδέλφους της δημοσιογράφους ­
έδινε κι έπαιρνε. Έδωσε ο Θεός ­ ή ο Αλλάχ ­ και την απελευθέρωσαν στις δέκα
ημέρες. Ανέγγιχτη. Και η Ιβόν γύρισε στην πατρίδα της και την κόρη της,
ανυποψίαστη. Μα δεν χρειάστηκε πολύ για να μάθει ­ και να γράψει στο βιβλίο
της ­ πως κάποιοι ήλπιζαν να είχε εκτελεστεί ή κακοποιηθεί για να την κάνουν
«σημαία». Και ακόμη πως κάποιοι άλλοι τη χλεύαζαν, γιατί «ανεκπαίδευτη» θέλησε
να πάει εκεί που μόνον «έμπειροι» τολμούν ­ έστω και αν τελικά δεν τα
καταφέρνουν. Είκοσι πέντε χρόνια στο κουρμπέτι της δημοσιογραφίας, η Βρετανίδα
Ιβόν δεν έκανε τίποτε περισσότερο απ' ό,τι ένας δημοσιογράφος με τσαγανό κάνει
μπροστά στην πρόκληση: την άρπαξε. Το λάθος της ήταν στο... φύλο της. Γιατί
και ο έμπειρος Γάλλος συνάδελφός της ­ του «Παρί Ματς» ­ λίγες ημέρες νωρίτερα
είχε συλληφθεί, αλλά γι' αυτήν είπαν στη χώρα της ότι δεν είχε εμπειρία από
πολεμικό ρεπορτάζ ­ κι ας είχε καλύψει δύο φορές τον πόλεμο στον Κόλπο.


Έμαθε όσα έμαθε για το Αφγανιστάν η Ιβόν, εκείνο όμως που της έμεινε είναι πως
και στις δυτικές κοινωνίες, με έναν άλλο τρόπο, θεωρείται ακόμη... αμάρτημα να
είσαι γυναίκα, και μάλιστα γυναίκα που «το λέει η περδικούλα της». Και τόσο το
χειρότερο αν επιβιώνεις.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από