ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Επίθεση του περιττού

Η Αθηνά λογχοφόρος, προστάτις της Αττικής, κατά το οικόσημο Αβραμόπουλου, ο
σταυρός στο ίδιο οικόσημο, μαζί με μερικά ακόμα σύμβολα, κόκκινο και άσπρο
περίγραμμα, μπλε φόντο, Ελευθερία – Ισότητα, Αδελφότητα, ίσως. Όλα αυτά
συνδυασμένα δεν κατορθώνουν να ξορκίσουν το κακό. Οι κάδοι απορριμμάτων της
πρωτεύουσας ξεχείλισαν γιορταστικά, χάθηκαν κάτω από βουνά σακούλες με
σκουπίδια. Το ευρώ ετοιμάζεται, τα δέντρα στολίστηκαν με φωτάκια, οι νύχτες
μεγάλωσαν, έβρεξε αρκετά, τα πρώτα χαρτιά περιτυλίγματος δώρων κείτονται ήδη
κουρελιασμένα εν μέσω άλλων δειγμάτων της αφθονίας που μας δέρνει, οι σακούλες
πληθαίνουν. Συσσωρεύονται πυραμιδωτά, σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα. Καγχάζουν
το περιττό ως ανάγκη, νοσταλγία και πραγμάτωση. Υπονομεύουν την κατανάλωση,
που φέτος θα την κάναμε πατριωτικά, να μη βουλιάξει η καμπύλη της ανάπτυξης.
Αν κρατήσεις την επιθυμία καθαρή από ικανοποίηση, δεν θα δει άσπρη μέρα η
οικονομία. Πώς να ξοδέψεις όμως, όταν η μοίρα της σπατάλης σού βγάζει τη
γλώσσα στον δρόμο με την αθλιότητά της; Προς Ομόνοια, όπου η κυκλοφορία των
αυτοκινήτων στενάζει λόγω έργων (μυστηριωδών) στη Σταδίου, οι λιανές σακούλες
έχουν διαλυθεί, σκορπίσει, πατηθεί, ανακατευτεί πάνω στο ροζ πλακάκι, έχουν
γεμίσει οι γραμμώσεις του με απροσδιόριστη ύλη. Ανεβαίνοντας στο Σύνταγμα, οι
σακούλες γίνονται πιο ανθεκτικές, το περιεχόμενο ντρέπεται, στέκει σεμνά σε
μαύρους σωρούς. Στην Κοραή κείτονται στη βροχή και στον αέρα τα σκηνικά
κάποιας εκδήλωσης, κάθε τετράγωνο έχει τη δική του ταξική προσωπικότητα
πεταμένη στα πεζοδρόμια. Αν τους έβαζαν γιρλάντες από πάνω, κάπως θα
ταιριάζανε με το υπόλοιπο ντεκόρ. Να μπει κάποιο κίνητρο για τους διαχειριστές
κτιρίων, να τις πακετάρουν με χρυσόχαρτο, δεν θα ήταν πολύ πρωτότυπο,
κοινοτικό πνεύμα;