Με εταιρεία-φάντασμα, κτηματομεσίτης αποσπούσε χρήματα

Παραπεμπτικών βουλευμάτων συνέχεια για τον κτηματομεσίτη Ελευθέριο Μπαρμπάτση,
ειδικότητα του οποίου είναι η απόκτηση ακινήτων προερχόμενων από
πλειστηριασμούς ή πτωχεύσεις για λογαριασμό των ενδιαφερόμενων πελατών του.

Στο πλαίσιο αυτής της επαγγελματικής του δραστηριότητας ήρθε, στις 26 Ιουνίου
1997, σε επαφή με τον Σωτήρη Αντωνιάδη και συμφώνησαν να «χτυπήσει» σε
πλειστηριασμό ένα ακίνητο επί της οδού Ξάνθου 25-27 στη Γλυφάδα, με χρήματα
του ιδίου, στου οποίου το όνομα επρόκειτο να κατακυρωθεί. Η συμφωνία τους
προέβλεπε ότι έως τις 5 Ιουλίου (10 ημέρες αργότερα δηλαδή) θα είχε εκτελεστεί
η εντολή, άλλως ο μεσίτης θα επέστρεφε τα χρήματα στον υποψήφιο αγοραστή.

Αμέσως μετά την οριστικοποίηση της συμφωνίας, στις 26-6-1997, ο κ. Αντωνιάδης
εξέδωσε επιταγή για 45.000.000 δραχμές, την οποία εισέπραξε ο Ελ. Μπαρμπάτσης
από την Άλφα Τράπεζα Πίστεως, έναντι του ποσού των 87.000.000 δραχμών, το
οποίο ­ σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενδιαφερόμενου αγοραστή ­
αντιπροσώπευε τη συνολική αξία μεταβίβασης του ακινήτου, όπως την είχαν ορίσει
μεταξύ τους. Η προμήθεια του μεσάζοντος θα ανερχόταν σε ποσοστό 10% επί της
τελικής αξίας του ακινήτου.

Οι πρώτες ανησυχίες

Στις 2 Ιουλίου 1997 ο Ελ. Μπαρμπάτσης ζήτησε από τον πελάτη του άλλα 25,5
εκατομμύρια, τα οποία επίσης εισέπραξε από την ίδια τράπεζα με επιταγή που
εξέδωσε ο Σ. Αντωνιάδης. Ωστόσο, αν και είχε φθάσει η καταληκτική ημερομηνία,
ο πλειστηριασμός δεν είχε πραγματοποιηθεί. Στις οχλήσεις του ενδιαφερόμενου
για το ακίνητο αγοραστή, ο οποίος είχε ήδη καταβάλει ένα μεγάλο ποσό και ήταν
εύλογο να ανησυχεί σοβαρά, ο μεσίτης προέβαλλε ως δικαιολογία κάποιες
καθυστερήσεις στη διαδικασία, οι οποίες, όπως ισχυριζόταν, δεν ήταν ικανές να
αλλάξουν σε τίποτε τα συμφωνηθέντα.

Όταν εξαντλήθηκαν τα επιχειρήματά του, ο Ε. Μπαρμπάτσης άρχισε να αποφεύγει
την επικοινωνία με τον πελάτη του. Το ζητούμενο δεν ήταν πλέον το ακίνητο,
αφού είτε δεν έγινε ποτέ ο πλειστηριασμός είτε κατακυρώθηκε στο όνομα άλλου
(οι απόψεις διίστανται), αλλά η επιστροφή των χρημάτων στον δικαιούχο.

Δέκα μήνες αργότερα, στις 27 Απριλίου 1998, εν όψει πλέον της λήψης
δραστικότερων μέτρων εκ μέρους του Σ. Αντωνιάδη που αγωνιζόταν ματαίως να
εισπράξει τα χρήματά του, ο Ελευθέριος Μπαρμπάτσης δέχτηκε να του επιστρέψει
το ποσό εντόκως. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς που έκαναν, η οφειλή ανερχόταν
σε 100 εκατομμύρια δραχμές. Προβάλλοντας ωστόσο μια προσωρινή οικονομική
δυσχέρεια πρότεινε στον αγανακτισμένο πλέον παρ’ ολίγον… πελάτη του να
εκδώσει 10 συναλλαγματικές, για δέκα εκατομμύρια η καθεμία, που θα αποδεχόταν
η εταιρεία Μπαρνίκ ΑΕΤΕ, της οποίας, όπως του είπε, ήταν ο κύριος μέτοχος. Τον
διαβεβαίωσε μάλιστα πως η εν λόγω εταιρεία διέθετε μεγάλη οικονομική
επιφάνεια.

Η τελευταία ελπίδα του κ. Αντωνιάδη να πάρει πίσω τα χρήματά του αποδείχθηκε
φρούδα. Όχι μόνο δεν εξοφλήθηκαν οι συναλλαγματικές, αλλά και η εταιρεία ήταν
μάλλον «φάντασμα»! Η προσφυγή στη Δικαιοσύνη ήταν επομένως αναπόφευκτη. Τον
Μάιο του 1999 υποβλήθηκε μήνυση εναντίον του Ελ. Μπαρμπάτση, ο οποίος στο
μεταξύ είχε επιστρέψει στον Σ. Αντωνιάδη σταδιακά μόνο 5 εκατομμύρια.

Ποινική δίωξη

Η ποινική δίωξη που ασκήθηκε εναντίον του φαίνεται πως τον θορύβησε, καθώς
έκτοτε έχει δώσει στον μηνυτή 26.000.000 δρχ., ενώ πριν από ένα χρόνο του
επέδωσε γνωστοποίηση περί δημόσιας κατάθεσης ποσού 32.500.000 δρχ. μαζί με το
σχετικό γραμμάτιο για τη σύσταση παρακαταθήκης.

Η καλή διαγωγή που επέδειξε οψίμως δεν απέτρεψε την παραπομπή του σε δίκη,
ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, με την κατηγορία της υπεξαίρεσης
αντικειμένου ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας, όπως ορίζει το υπ’ αριθμ. 4224/2001
βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών, ένα από τα πολλά που έχουν
εκδοθεί εις βάρος του για παρεμφερείς υποθέσεις.