«Εμάς θα μας σώσουν οι μάνες που δεν θέλουν να χάσουν άλλα παιδιά »

«Αναίσθητοι και ασυνείδητοι πολιτικοί παίζουν στα ζάρια τις ζωές όλων μας”

«Ο Ντίλαν Τόμας έγραψε κάποτε ένα πολεμικό ποίημα με τίτλο, “Και ο θάνατος δεν
θα κυριεύσει”. Στο Ισραήλ όμως, ο θάνατος κυριεύει. Η Ισραηλινή κυβέρνηση
διοικεί ένα βασίλειο θανάτου. Στο βασίλειο των νεκρών όμως, όπου βρίσκεται εδώ
και τρία χρόνια και η δική μου 13χρονη κόρη, τα ισραηλινά παιδιά κείτονται
πλάι στα παλαιστίνια. Από τη μια οι στρατιώτες των κατοχικών στρατευμάτων και
από την άλλη οι κομάντος αυτοκτονίας. Κανείς εκεί δεν θυμάται ποιος είναι ο
Δαβίδ και ποιος ο Γολιάθ, μιας και έχουν καταλάβει πως τους έχουν κοροϊδέψει
και εξαπατήσει οι αναίσθητοι και ασυνείδητοι πολιτικοί που έπαιξαν στα ζάρια
τις ζωές τους, όπως εξακολουθούν να κάνουν με τις ζωές όλων μας».

Στέκεται μέσα στον κόσμο μόνη της. Απομονωμένη. Μοιάζει συνειδητά αποκομμένη.
Όταν μου μιλάει είναι σαν να μας χωρίζει ένα αδιόρατο τείχος. Λιγομίλητη,
δύσκολη στις απαντήσεις της, σαν να μην έχουν νόημα πια τα πολλά λόγια. Μόνο
τα λίγα και ουσιώδη. Αυτά που πονάνε. Που μπορούν να σπάσουν τον πύρινο κλοιό
της βίας και της εκδίκησης. Είναι η Νουρίτ Πελέντ Ελχάναν, διαπρεπής Ισραηλινή
διανοουμένη, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, και κόρη του διάσημου
για την ειρηνευτική του δράση, στρατηγού Ματί Πελέντ. Είναι η μάνα μιας
13χρονης κοπέλας που σκοτώθηκε στη Δυτική Ιερουσαλήμ, πριν από τρία χρόνια, σε
επίθεση αυτοκτονίας που έκανε ένας Παλαιστίνιος εξτρεμιστής.

Η Νουρίτ Πελέντ Ελχάναν, στην οποία φέτος απονεμήθηκε το βραβείο Ζαχάροφ,
παρέστη χθες σε εκδήλωση με τίτλο «Διάλογος Πολιτισμών σε Συνθήκες Κρίσης» που
διοργάνωσε η ευρωβουλευτής Μυρσίνη Ζορμπά εκ μέρους της Κοινοβουλευτικής
Ομάδας του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Όταν τη ρωτάω κατά πόσον είναι πραγματικά εφικτό να γίνει αληθινός και
αποτελεσματικός διάλογος μέσα σε συνθήκες τόσο έντονης κρίσης, όπως αυτή που
σήμερα πλήττει τους Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους στη Μέση Ανατολή, γελάει
πικρά. «Ε, μονάχα σε τέτοιες συνθήκες έχει νόημα ο διάλογος. Αλλιώς είναι
πρόφαση για να μιλάμε. Να κοροϊδεύουμε και να κοροϊδευόμαστε».

Εκείνη αποφάσισε να αρχίσει να μιλάει από τότε που έχασε την κόρη της. Και
έγινε σύμβολο όσων Ισραηλινών ασπάζονται την πολιτική άποψη «δύο λαοί, δύο
κράτη με ίσα δικαιώματα» όσον αφορά την επίλυση του Μεσανατολικού. Η Ελχάναν
μοιάζει να εναποθέτει τις τελευταίες ελπίδες της στους εκπροσώπους του
πολιτισμού των Παλαιστίνιων και των Ισραηλινών. Μα, μπορεί να αναπτυχθεί
δυναμικός πολιτισμός μέσα σε συνθήκες φλέγουσας κρίσης; «Φυσικά! Οι Ιρλανδοί
υφίστανται την άγρια κατοχή των Άγγλων εδώ και 8 αιώνες και έβγαλαν επτά
Νομπελίστες ποιητές. Η Ελβετία, που είναι η ενσάρκωση της ειρήνης, τι
δημιούργησε; Τον κούκο. Σιγά!».

Αμέσως σοβαρεύει το πρόσωπό της. «Εμάς μονάχα οι δημιουργοί μπορούν να μας
σώσουν. Και οι μάνες. Οι μάνες που δεν θέλουν να χάσουν τα παιδιά τους. Και
εκείνες που έχασαν τα παιδιά τους και δεν θέλουν να χαθούν τα παιδιά των
υπολοίπων».