ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Δεν γίνονται τέτοια στη χώρα τους»

Αγαπητέ μου Κώστα,

Από την αρχή κατάλαβαν οι Ρουμάνοι πως ο δράστης των φόνων δεν μπορεί να είναι
δικός τους, γιατί «δεν γίνονται τέτοια στη χώρα τους». Αυτά και άλλα παρόμοια
έγραψαν και είπαν οι φίλοι Ρουμάνοι δημοσιογράφοι. Μας βοήθησαν τα μάλα, δεν
λέω, για τη σύλληψη του καταζητούμενου. Αλλά μας έδωσαν παράλληλα κι ένα καλό
μάθημα. Τον κράτησαν ζωντανό κι αλώβητο. Τον αλυσόδεσαν για να τον ελέγχουν
και να αποφύγουν αιφνιδιασμούς. Κατέστρωσαν και σχέδιο παγίδευσής του. Τώρα,
πώς δεν απέτρεψαν τη ληστεία, ενώ και τις πληροφορίες είχαν και τους συνεργούς
του είχαν εντοπίσει με την υπόδειξη των Ελλήνων αστυνομικών, ας μην το
σχολιάσουμε επί τους παρόντος. Γιατί χρωστάμε ­ όχι στους φίλους Ρουμάνους,
αλλά στους εαυτούς μας ­ μια εξήγηση για τη σύλληψη ενός δικού τους
εγκληματία. Εκείνου του διαβόητου Σορίν Ματέι. Τον συλλάβαμε, έπειτα από
αιματοκύλισμα, και στην προσπάθειά μας να τον κρατήσουμε τον «καταστείλαμε»…
μια για πάντα. Είχαν πολλά κοινά στοιχεία οι δύο αυτοί παράνομοι τύποι.
Αποδράσεις, φόνους, ληστείες, εκβιασμούς. Είχαν ακόμη την ίδια επιλογή στα
ναρκωτικά. Την κοκαΐνη. Είχαν σχέσεις με τη Ρουμανία. Ο ένας καταγόταν από
αυτή τη χώρα. Ο άλλος διατηρούσε στενές φιλίες με Ρουμάνους, συνεργαζόταν με
αυτούς και κατέφυγε σε αυτή τη χώρα.

Ωστόσο, αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι μια ακόμη ομοιότητά τους, που
αφορά όλους μας. Ο εγκλεισμός τους στα αναμορφωτήρια της χώρας μας, όταν ακόμη
ήταν παιδιά…