ΜΑΤΙΕΣ Αρπακτικά

Διάβασα ένα κομμάτι του Γ. Χριστοδουλόπουλου («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»,
4/11/01) για τον Μπομπ Ντίντλεϊ και ξεράθηκε το στόμα μου από την οργή. Γιατί
ο Ντίντλεϊ, ένας πολύ μεγάλος, παγκόσμιας κλάσης, μουσικός, που βραβεύτηκε
κατ’ επανάληψιν, υπήρξε αντικείμενο θαυμασμού των Μπιτλς, των Στόουνς, των
Άνιμαλς κ.λπ. και μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι ο πρώτος που
χαρακτηρίσθηκε «ρίδμ εν μπλουζ», εξακολουθεί να δουλεύει, ακόμη και σήμερα,
στα 73 του, για να τα βγάλει πέρα!

Του λέει ο Χριστοδουλόπουλος: «Αρκετοί λευκοί έκαναν τεράστιες επιτυχίες,
δημιούργησαν καριέρες, περιουσίες, διασκευάζοντας και συνήθως μη αποδίδοντας
τα νόμιμα δικαιώματα, τραγούδια μαύρων…» και ο Ντίντλεϊ απαντά: «Ω, ναι, γι’
αυτό και εργάζομαι ακόμη. Έπρεπε να εργάζομαι επειδή το θέλω, όχι γιατί
πρέπει. Είναι λεφτά που έχω βγάλει και ποτέ δεν πήρα. Και είναι η μεγαλύτερη
πικρία που κουβαλάω στην καρδιά μου. Ότι έχω ξεζουμιστεί από τους
χαρτογιακάδες. Αυτό είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα που συμβαίνουν στην
Αμερική. Το ονομάζω “το παλιό, καλό αμερικανικό ξέσκισμα”. Γιατί το σύστημά
μας, εκείνους που ρουφάνε το μεδούλι των άλλων, δεν τους καταδικάζει».

Οι χαρτογιακάδες, πράγματι, είναι εκείνοι που «πίνουν το αίμα» των συνθετών,
των στιχουργών, των μουσικών. Χωρίς να έχουν καμιά σχέση μ’ αυτό που λέμε
«δημιουργία», χωρίς να ‘χουν βάλει ούτε το μικρό δαχτυλάκι του χεριού τους για
να βγει ένας δίσκος, κερδίζουν τεράστια ποσά, που μπροστά τους, τα
«δικαιώματα» των καλλιτεχνών είναι ψίχουλα! Πώς τα ‘χουν καταφέρει; Έφτιαξαν,
σε όλη την υφήλιο, εταιρείες είσπραξης «δικαιωμάτων», δέθηκαν μεταξύ τους με
συμβάσεις ακλόνητες, λάδωσαν και λαδώνουν αξιωματούχους, δικηγόρους,
αστυνομικούς και πέτυχαν να μην μπορεί να κάνει τίποτα ο καλλιτέχνης για να
μαζέψει τα χρήματα, που του χρωστάνε οι χρήστες της μουσικής του!

Στην Αμερική, ιδίως, η κατάσταση είναι πολύ πιο ζοφερή από την Ευρώπη, αλλά
και από την Ασία και από την Αφρική! Οι χαρτογιακάδες έχουν τους δικούς τους
«νόμους», τα δικά τους «δίκτυα», τους δικούς τους «ανθρώπους», παντού.
Επιπλέον, πουλάνε και «προστασία». Και άντε μετά, εσύ, ο φουκαράς δημιουργός
από την Ελλαδίτσα, να διεκδικήσεις τα δολάρια που δικαιούσαι, επειδή τα
τραγούδια σου παίζονται σε όλα τα ελληνοαμερικανικά εστιατόρια των ΗΠΑ! Ακόμη
και Θεοδωράκης να είσαι, στην κόντρα σου με αυτό το πανίσχυρο «σύστημα» θα φας
τα μούτρα σου!..

Ο Μίκης, μόνο από τον «Ζορμπά», θα έπρεπε να έχει εισπράξει δισεκατομμύρια. Το
ίδιο και ο Χατζιδάκις. Κι από κοντά, ο Ξαρχάκος, ο Μαρκόπουλος, ο Λοΐζος, ο
Κουγιουμτζής και τόσοι άλλοι. Αφήνουν, όμως, κανέναν ν’ αγιάσει, οι
χαρτογιακάδες, τα αρπακτικά;