[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τα πράγματα σχετικά με την υπόθεση Λαλιώτη – Μητσοτάκη είναι από πολύ απλά έως
εξαιρετικά απλά. Είναι το τι ακριβώς θέλει να κάνει ο Κώστας Σημίτης. Ο Κ.
Λαλιώτης πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αντιπαρατίθεται παντού και με κάθε
τρόπο με τη Ν.Δ. και τα στελέχη της. Και θεωρεί ότι στριμώχνοντας τον κ.
Μητσοτάκη θα στριμώξει τον Κ. Καραμανλή. Είτε ρίχνοντάς τον απολύτως στην
αγκαλιά του Μητσοτάκη και της Ντόρας είτε, αν αποφασίσει να αποδεσμευθεί από
τον εναγκαλισμό της οικογένειας Μητσοτάκη, να έχει να αντιμετωπίσει το μένος
του επίτιμου και της κόρης του. Οι προθέσεις λοιπόν του Κ. Λαλιώτη είναι
εμφανείς. Αφανείς είναι οι προθέσεις του Κ. Σημίτη. Που φαίνεται να πατάει σε
δύο βάρκες. Να μην έχει αποφασίσει τι ακριβώς θέλει. Πόλεμο ή εχθροπραξίες για
την τιμή των όπλων. Αν ο Πρωθυπουργός καταλήξει στο τι ακριβώς επιθυμεί, να
δείτε πως θα σταματήσει αμέσως και η αμφισβήτηση του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ…

Κυνηγώντας ανεμόμυλους

Έχει σημασία να εκδηλώσει τις επιθυμίες του ο κ. Σημίτης; Έχει, πώς δεν έχει.
Διότι από αυτές, εκτός των άλλων, θα εξαρτηθεί αν θα βγει κάτι με τους κρυφούς
λογαριασμούς της Ν.Δ. Αν δοθεί πράσινο φως για την απαραίτητη δικαστική
συνδρομή που απαιτείται, προκειμένου να ανοίξουν οι λογαριασμοί της λιβεριανής
εταιρείας ΜΑΥΟ. Θέλει; Θα ζητηθεί. Δεν θέλει; Θα μείνει ο Κ. Λαλιώτης να
ξιφουλκεί μόνος, κυνηγώντας ανεμόμυλους στο όνομα της προστασίας της τιμής του
πολιτικού κόσμου. Κι από πάνω να του σέρνουν κιόλας ότι το ροκ γενικώς, και το
σκληρό ακόμη περισσότερο, είναι μια παρελθοντολογία και τίποτε περισσότερο…

Θέλουν καλύτερη ζωή

Φτάσαμε πάλι στο παρά ένα των αγροτικών κινητοποιήσεων. Τα τρακτέρ είναι «με
αναμμένες τις μηχανές» (ο πιο δημοφιλής ίσως τίτλος-σύνθημα αυτές τις ημέρες
σε εφημερίδες και τηλεοράσεις), και καλά κάνουν. Ο αγρότης περνάει μια ζωή
βασανισμένη και μόνο όποιος δεν την γνωρίζει μπορεί να διαμαρτύρεται ή να
αντιδρά με αφορισμούς του είδους «ουφ, τι θέλουν πάλι κι αυτοί;». Τι θέλουν;
Καλύτερη ζωή θέλουν, κι αυτό είναι εντελώς άσχετο με το θέμα των
κινητοποιήσεων και των αναμμένων μηχανών. Οι απειλές ότι οι «μηχανές» είναι
«αναμμένες» διατυπώνονται προκειμένου να φοβηθούν οι αστοί και οι μικροαστοί
και με τη σειρά τους να πιέσουν την κυβέρνηση. Όλα έχουν την εξήγησή τους…

Και ροκ στους δρόμους

Οι εμπειρίες του ’95 και του ’96 είναι που έχουν κάνει την κυβέρνηση να τρέχει
και να μη φτάνει. Καταλήψεις στους δρόμους, αναστάτωση, κομμένη στη μέση η
χώρα, προβλήματα στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Αυτά θα έχουμε
πάλι; Μπορεί. Αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν αποφασίσει να
αναμετρηθούν με τις αντοχές της κυβέρνησης ­ και, απ’ ό,τι φαίνεται, το έχουν
αποφασίσει ­ θα ξαναδούμε πάλι σκηνές ροκ στους δρόμους. Το ερώτημα είναι
γιατί η κυβέρνηση δεν πήρε την κατάσταση στα χέρια της, όχι τώρα, αλλά πριν
από μήνες, όταν διαφάνηκαν οι πρώτες σοβαρές ενδείξεις ότι το πράγμα δεν πάει
καλά. Διότι, θα απαντούσε κάποιος που θυμάται, πριν από μερικούς μήνες, ο
Πρωθυπουργός, οι υπουργοί του, το ΠΑΣΟΚ ολόκληρο είχαν άλλα… σοβαρότερα
θέματα να ασχοληθούν ­ το Συνέδριο!

Φταίει ο… αυτόματος πιλότος

Βεβαίως γίνονται μερικές φορές και πράγματα για τα οποία επαίρεται η
κυβέρνηση, αλλά μάλλον ο… αυτόματος πιλότος είναι αυτός που ευθύνεται. Όπως
σ’ αυτή την ιστορία με τον καταζητούμενο κακοποιό Κώστα Πάσσαρη. Ο κ. Σημίτης
εξέφρασε, και σωστά, την ευαρέσκειά του για τη σύλληψη του κακοποιού στη
Ρουμανία. Εκείνα όμως τα περί μόχθου και επίμονης δουλειάς που οδήγησαν στη
σύλληψη, τι τα ήθελε; Με εντολές και οδηγίες της κυβέρνησης πραγματοποιήθηκε η
σύλληψη; Όχι, φυσικά. Συνέβη διότι μερικοί «παθιασμένοι» αστυνομικοί το πήραν
πατριωτικά, στη λογική τού «όχι άλλη ξεφτίλα» για την αστυνομία. Αυτοί μάλιστα
δικαιούνται να μιλούν για μόχθο, υπομονή και επιμονή…

Καλύτερα να μη γίνουν

Από την άλλη τώρα, δεν μπορεί κανείς να μη σταθεί στη μιζέρια της Νέας
Δημοκρατίας. Πρόκειται για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το κόμμα
της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η οποία δεν επιτρέπει σε κανένα στέλεχός
της να αναγνωρίσει ό,τι καλό γίνεται. Έφτασαν στο σημείο να απευθύνουν ψόγο
στην κυβέρνηση διότι τον Πάσσαρη τον συνέλαβαν οι Ρουμάνοι κι όχι οι…
Έλληνες! Πράγματι έχουν… δίκιο. Θα έπρεπε να είχαν αποσταλεί… κομάντος στο
Βουκουρέστι, να συλλάβουν τον Πάσσαρη και στη συνέχεια να τον μεταφέρουν
μυστικά στην Ελλάδα! Έτσι θα ενεργούσαν αν ήταν κυβέρνηση; Διότι, υπ’ αυτές
τις προϋποθέσεις, καλύτερα να μη γίνουν κυβέρνηση. Ψέματα;

Ο πρωινός… Ζορό

Μου αρέσει υπερβολικά το νέο στυλ αντιπολίτευσης που πλασάρει ο Κώστας
Καραμανλής ­ το στυλ δηλαδή ξυπνάω νωρίς και τρέχω γρήγορα να πιάσω την
κυβέρνηση στον ύπνο. Είναι μια τακτική που πράγματι συνεισφέρει σημαντικά στην
αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού έργου. Έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι
οι υπουργοί από βραδύς κινητοποιούν τον μηχανισμό του υπουργείου τους,
προκειμένου να προλάβουν τον Καραμανλή-Ζορό, πριν εκείνος τους καταγγείλει την
επομένη από τα κανάλια. Ο Ευθυμίου που έμαθε τις προάλλες ότι ο Καραμανλής θα
πήγαινε αιφνιδιαστικά σε σχολείο στα Εξάρχεια, έσπευσε να εγκαινιάσει
αυθημερόν σχολείο στο Μαρούσι. Πηγαίνει ο Καραμανλής στον ΟΑΕΔ; Πρόγραμμα κατά
της ανεργίας ανακοινώνει ο Ρέππας. Πηγαίνει στο ΙΚΑ; Μέτρα ο Παπαδόπουλος.
Πετάει η κυβέρνηση και τα εύσημα, πρόεδρε, ανήκουν στον Καραμανλή…

Θυμάρι και βασιλικός

Πολύ συγκινητική, υπέρ της τέχνης, ήταν η παρέμβαση του ευρωβουλευτή της Νέας
Δημοκρατίας Σταύρου Ξαρχάκου, ο οποίος κατηγόρησε το κόμμα του Δημ.
Αβραμόπουλου ότι κατακρεούργησε τη μουσική από το «Ρεμπέτικο» για να ντύσει
μουσικά το συνέδριο του ΚΕΠ. Παρέμβαση που γίνεται συγκινητικότερη αν σκεφθεί
κανείς ότι ο κ. Ξαρχάκος είναι σε ένα κόμμα το οποίο το χαρακτήρισαν
ανθρωπολογικά καλλιτέχνες τύπου Περικλής και Ξανθή Περράκη, Τέρης Χρυσός,
Κλειώ Δενάρδου, Ζαχαρίας Τσίχλας κ.ά. Και μουσικές όπως τα αξέχαστα «τραγούδια
της γαλάζιας γενιάς» του μεγάλου τραγουδοποιού του κόμματος Ρόμπερτ Ουίλιαμς.
Ναι, ναι, για εκείνα τα περίφημα «μύρισε θυμάρι και βασιλικός» λέμε…

Το πιο σύντομο ανέκδοτο

Με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα με τους δημάρχους, τους υποψήφιους
δημάρχους, για να ακριβολογούμε, το πράγμα έχει καταντήσει ανέκδοτο. Σε λίγο η
προσφώνηση «γεια σου, δήμαρχε» θα ακούγεται συχνότερα από τη γνωστή «χαίρετε,
κύριε πρόεδρε». Επαγγελματίες κάθε είδους, πιστεύοντας ότι ήρθε πλέον ο καιρός
να μας (δια)σώσουν, ετοιμάζονται να χρησιμοποιήσουν τις δημοτικές εκλογές του
ερχόμενου χρόνου για να ανελιχθούν πολιτικά. Γνώσεις ­ τις περισσότερες φορές
­ μηδέν. Θράσος, περισσό. Και ύφος. Και αλαζονεία. Όλα για μας. Για να
κερδίσουν την εκτίμησή μας. Θα την χαραμίσουμε έτσι; Ε, όχι βέβαια, «κύριε δήμαρχε»…