Δικαιοσύνη με ανθρώπινο πρόσωπο

Ήταν τεσσάρων ετών όταν είδε για πρώτη φορά τον πατέρα του να κάνει χρήση
ναρκωτικών. Όταν ο ίδιος μεγάλωσε πάτησε στα ίδια ίχνη θανάτου, όπως και ο
μεγαλύτερος αδελφός του. Ο μόνος που κατάφερε να παραμείνει «καθαρός» ήταν ο
μικρότερος αδελφός, τον οποίο η μητέρα του αναγκάστηκε να κλείσει σε Ίδρυμα,
όχι γιατί δεν είχε τα χρήματα να τον μεγαλώσει, αλλά για να τον γλιτώσει από
την αρνητική επιρροή που ασκούσε ­ όπως είπε ­ ο πρώην σύζυγός της στα παιδιά
του.

Η ιστορία αυτή θα μπορούσε να ήταν σενάριο κάποιας ταινίας. Είναι, όμως, από
εκείνα τα «σενάρια» που γράφονται καθημερινά σελίδα-σελίδα και είναι πέρα για
πέρα αληθινά. Ο 24χρονος Γιώργος Νησιώτης ήταν το παιδί που μεγάλωσε με την
εικόνα του πατέρα-δέσμιου των ναρκωτικών. Και, χθες, βρέθηκε στο εδώλιο του
Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας κατηγορούμενος για απόπειρα
ανθρωποκτονίας εις βάρος του συνομήλικου φίλου του Θανάση Νίκου, τον οποίο το
βράδυ της 7ης Φεβρουαρίου 2001 τραυμάτισε με μαχαίρι χωρίς καμία αφορμή. Η
αιτία του κακού, όπως παραδέχθηκαν στο δικαστήριο θύτης και θύμα, ήταν ο
θανατηφόρος συνδυασμός ναρκωτικών και αλκοόλ που κατανάλωσαν το προηγούμενο
βράδυ.

Ο Θανάσης, ο οποίος έχει καταφέρει πια να απεξαρτηθεί, βλέποντας ότι ο φίλος
του εννέα μήνες μετά το περιστατικό παραμένει στη φυλακή, κατέθεσε ότι δεν
θέλει να τιμωρηθεί. «Αν έχει μία ελπίδα να σωθεί ­ είπε ο νεαρός, ο οποίος δεν
δήλωσε ούτε παράσταση πολιτικής αγωγής ­ αυτό θα το επιτύχει παρακολουθώντας
ένα πρόγραμμα εκτός φυλακής».

Ζήτησε συγγνώμη

«Είμαστε φίλοι εδώ και δέκα χρόνια. Δεν θυμάμαι πώς έφτασα στο σημείο να τον
τραυματίσω. Θέλω να ζητήσω συγγνώμη γι’ αυτό που έκανα. Αν βγω από τη φυλακή,
ύστερα από όλα όσα τράβηξα, δεν θα ξαναρχίσω τα ναρκωτικά. Θέλω να κάνω ένα
νέο ξεκίνημα», είπε απολογούμενος ο κατηγορούμενος.

Οι ισχυρισμοί του δεν έπεισαν τον εισαγγελέα της έδρας κ. Δημ. Ζαχαρόπουλο, ο
οποίος πρότεινε στο δικαστήριο την ενοχή του για απόπειρα ανθρωποκτονίας,
κατοχή, προμήθεια και χρήση ναρκωτικών από μη τοξικομανή, γιατί δεν υπήρχε
βεβαίωση από ειδικό που να αποδεικνύει του λόγου το αληθές…

«Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα από τα δράματα της σημερινής κοινωνίας»,
παραδέχθηκε ο εισαγγελικός λειτουργός. «Όλοι αναγνωρίζουμε ότι τα ναρκωτικά
είναι μάστιγα και οι χρήστες τέτοιων ουσιών είναι ασθενείς. Δεν μπορεί όμως
κανείς να δώσει… συγχωροχάρτι στους τοξικομανείς. Αισθανόμαστε συμπάθεια για
τον κατηγορούμενο, αλλά πρέπει να βάλουμε μπροστά τη λογική μας και να
σκληρύνουμε την καρδιά μας για να τον μεταχειριστούμε ανάλογα. Η επιείκεια
καμιά φορά αποδεικνύεται ότι είναι… ηθικός αυτουργός άλλων παράνομων
πράξεων».

Αντίθετος ο εισαγγελέας

Έτσι, λοιπόν, ο εισαγγελέας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο νεαρός δράστης που
είχε απέναντί του είχε πλήρη συνείδηση της άδικης πράξης του την ώρα που
κτυπούσε με το μαχαίρι τον φίλο του και έκρινε ότι δεν ήταν άξιος να του
αναγνωρισθεί ούτε ένα ελαφρυντικό.

«Αν σε αυτά τα δράματα δεν ισχύσει η βασική αρχή του δικαίου, που είναι η
επιείκεια, τότε σε ποιον άραγε θα την εφαρμόσουμε», διερωτήθη στην αγόρευσή
του ο συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορουμένου κ. Δημ. Τσοβόλας.

Η καλύτερη απάντηση ήρθε λίγη ώρα αργότερα από τους ίδιους τους δικαστές.
Έπειτα από διάσκεψη περίπου δύο ωρών μετέτρεψαν την απόπειρα ανθρωποκτονίας
(κακούργημα) σε επικίνδυνη σωματική βλάβη (πλημμέλημα) και έκριναν ατιμώρητο
τον κατηγορούμενο για τις πλημμεληματικές παραβάσεις του νόμου περί
ναρκωτικών.

Η τιμωρία που του επέβαλαν ήταν φυλάκιση 32 μηνών με τριετή αναστολή. Η
ετυμηγορία τους ουσιαστικά ισοδυναμούσε με εισιτήριο προς την ελευθερία. Με
την ελπίδα ότι θα φανεί αντάξιος της μεταχείρισης που του επιφύλαξαν, έδειξαν
πως οι έννοιες της δικαιοσύνης και της επιείκειας μπορεί να μην είναι… ξένες
μεταξύ τους. Αρκεί η λογική να συμβαδίζει με την ευαισθησία και το γράμμα με
το πνεύμα του νόμου.