Διαστάσεις Το όνειρο του Πήτερ Παν

Στον Φοίβο

Πήτερ Παν. Στη δύση της ζωής του κατάφερε να μοιραστεί την εξουσία με τον Κάπταιν Χουκ

Για σταθείτε: αυτόν τον τύπο με το πελώριο μαύρο καπέλλο και τα μουστάκια
κάπου τον ξέρω. Είναι βέβαια λίγο γερασμένος, αλλά ο γάντζος του είναι σήμα
κατατεθέν. Πρόκειται φυσικά για τον Κάπταιν Χουκ, που του έφαγε το χέρι ο
κροκόδειλος κι από τότε τρέμει μόνο που το σκέπτεται. Κι αυτός που ανεβαίνει
το βουνό ποιος είναι; Ποια είναι αυτή η γέρικη, κάπως παρακμιακή φυσιογνωμία,
με το καπελλάκι και τ’ αυτιά που θυμίζουν καλλικάντζαρο; Είναι δυνατόν; Αυτός
που βλέπουμε είναι αλήθεια ο ιστορικός εχθρός του Κάπταιν Χουκ, ο Πήτερ Παν, ο
προστάτης των παιδιών που αρνιόταν να μεγαλώσει; Υπέκυψε λοιπόν κι αυτός στους
νόμους της φύσης; Και τι γυρεύει σ’ αυτό το νησί;

Αυτό που θέλει ο Πήτερ Παν δεν με εκπλήσσει. Το ίδιο ζητούν αργά ή γρήγορα
όλοι οι ήρωες, όλα τα ινδάλματα, όλοι οι ηγέτες: εξουσία. Γι’ αυτό τσακωνόταν
ανέκαθεν με τον Κάπταιν Χουκ. Γέρασε κυνηγώντας την εξουσία. Και κατάλαβε ότι
ο μόνος τρόπος να την εξασφαλίσει είναι να συμμαχήσει με τον εχθρό του και να
διοικήσουν μαζί αυτό το νησί. Ο αιώνιος, αλλά ειλικρινής κακός, μαζί με το
πρώην παιδί που κακογέρασε. Έτσι τουλάχιστον συνέλαβε την ιστορία ο Μάρκο
Τουτίνο, που παρουσιάζει σήμερα στη Βερόνα τη νέα του όπερα με τίτλο «Πήτερ
Χουκ», βασισμένη σε ένα καυστικό λιμπρέτο του Μικέλε Σέρρα και εμπνευσμένη από
το περίφημο έργο του Σερ Τζέιμς Μπάρι. Στον ρόλο του Πήτερ Παν, που τρώγεται
από μια ακατανίκητη ανάγκη να γίνει πατέρας, εμφανίζεται ο Νταβίντ Ριοντίνο.
Και τον Κάπταιν Χουκ τον υποδύεται η Μίλβα. «Αισθάνομαι πολύ κοντά στον ήρωά
μου», λέει στην Κοριέρε η γνωστή τραγουδίστρια. «Ίσως επειδή στην
ιδιωτική μου ζωή φωνάζω όπως εκείνος, όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως θα
ήθελα. Ο αυταρχισμός, για μένα, είναι το άλλο πρόσωπο της γενναιοδωρίας. Το
μίσος, αντίθετα, είναι πάντα σιωπηρό».

Το έργο δεν είναι θλιβερό, ίσα – ίσα υπόσχεται πολύ γέλιο. Συντροφιά με τους
δύο ήρωες μπορείς να γεράσεις χαρούμενα, πολεμώντας μέχρι το τέλος. Και
τραγουδώντας. Η μουσική περικλείει την αλήθεια, κι έχει τη δύναμη να την
μεταδίδει χωρίς μεσολαβητές, ίσια στο μυαλό και στην καρδιά. Δεν είναι τυχαίο
ότι όλοι οι ολοκληρωτισμοί, από τους σταλινικούς και τους ναζί μέχρι τους
ταλιμπάν, την φοβούνται σαν τον διάβολο και προσπαθούν να την απαγορεύσουν.
Στις σύγχρονες δημοκρατίες, τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα. Όχι όμως και
στην Ιταλία: είτε στην εξουσία είναι η Δεξιά είτε η Αριστερά ­ λέει ο Τουτίνο
­ η απάθεια είναι ακριβώς η ίδια. Το γεροντοκρατικό λόμπυ που κυβερνά δεν
ενδιαφέρεται για τη μουσική. Αλλά οι μοναχικοί καλλιτέχνες επιμένουν. Και ο
κόσμος ανταποκρίνεται. Ο «Πήτερ Χουκ», το ξέρω, θα χειροκροτηθεί απ’ όλους:
από τα παιδιά που ρωτούν τι σημαίνει θάνατος και από τους μεγάλους που
ελπίζουν ότι η ψυχή τους θα μείνει για πάντα νέα.