Πρόσωπα «Δεν θα ενηλικιωθώ ποτέ»

Ζυλιέτ Γκρεκό: Όταν παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά, πεθαίνεις λίγο

Δύσκολη δουλειά να βιογραφήσεις έναν θρύλο, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται εν ζωή. Ο
Μπερτράν Ντικάλ το επιχείρησε και μια μνημειώδης βιογραφία κυκλοφόρησε
τελευταία από τις εκδόσεις J.-C. Lattes με τίτλο «Γκρεκό, οι ζωές μιας
τραγουδίστριας». Ζωές που έκαναν τη Ζυλιέτ Γκρεκό μυθικό σύμβολο του
Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε και μούσα των πιο μεγάλων, φίλη του Σαρτρ, της Μπωβουάρ,
του Βιάν, του Μπρελ, του Μπρασένς, μεγάλη κυρία του γαλλικού τραγουδιού.

Εβδομήντα τεσσάρων χρόνων σήμερα, η Γκρεκό παραμένει η ενσάρκωση της
γυναίκας-μυστήριο, ελεύθερη στο σώμα και στη σκέψη, τρελά ερωτευμένη με τη ζωή
και την ελευθερία. «Είμαι ένα ζώο άγριο, εντελώς ακατάλληλο για εκγύμναση»,
λέει στο «Λ’ Εξπρές». «Έτσι ήρθα, έτσι θα φύγω… Έχω μέσα μου μια δύναμη που
με κάνει να εξεγείρομαι. Όσο δεν πεθαίνω, δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι’ αυτό».
Η χρυσή εποχή του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε, λίγο μετά τον πόλεμο, ήταν ακόμη
καλύτερη απ’ όσο μπορεί κανείς να φανταστεί: «Ήταν σαν φιλί στην πληγή…
Κάναμε όλες τις βλακείες, όλες τις ανοησίες. Είχαμε ξαναβρεί τη γεύση της
ελευθερίας, την ευτυχία να είσαι ζωντανός! Οι γέροι άκουγαν τους νέους, οι
νέοι άκουγαν τους γέρους… Σας περιγράφω έναν παράδεισο, αλλά ήταν αλήθεια.
Αδιαφορούσαμε για το χρήμα, δεν είχαμε. Αδιαφορούσαμε για το φαγητό,
πεινούσαμε. Όλες οι αξίες ήταν φωτεινές. Το ανδρικό πανταλόνι που φορούσα;
Ήταν γιατί αυτό μου είχαν δώσει. Τα μακριά μαλλιά; Δεν είχα χρήματα να πάω
κομμωτήριο. Τίποτε προσχεδιασμένο, δεν υπήρχε “λουκ” ­ τι φρικτή λέξη! Σήμερα
οι νέοι φορούν στολή. Όλοι ομοιόμορφοι, ίδιο κόψιμο μαλλιών, ίδια τζιν, ίδιες
μπλούζες, ίδιο φαγητό! Καλά, στο τέλος θα κάνουν κι αυτοί την επανάστασή
τους».

Η Γκρεκό τραγούδησε τους πιο ωραίους στίχους ­ του Σαρτρ, του Βιάν, του Μπρελ,
του Μπρασένς, του Γκαινσμπούρ: «Αγαπώ όλα τα τραγούδια μου… Ζω με θησαυρούς.
Είμαι πολύ πλούσια. Πλούσια σε λέξεις. Τις τρώω, τις λέξεις. Τις κατασπαράζω,
τις χωνεύω. Τρέχουν στις φλέβες μου. Γυροφέρνουν στο σώμα μου πριν ξαναβγούν
από το στόμα μου… Γι’ αυτό δεν μπορώ να τραγουδήσω οτιδήποτε. Επειδή οι
λέξεις μπαίνουν μέσα μου. Αν δεν μου αρέσουν, τις φτύνω». Για την Γκρεκό, «η
σκηνή είναι ένας υπέροχος τρόπος να κάνεις έρωτα» και ποτέ δεν έμεινε
περισσότερο από δέκα μήνες μακριά της. Και πού αποδίδει το μυστικό της
διαρκούς γοητείας της, το «μυστήριο Γκρεκό»; «Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν
ενηλικιώνομαι. Καθόλου. Στη ζωή μπορεί κανείς να είναι απελπισμένος, ευτυχής,
παθιασμένος, κατάπληκτος, αλλά όχι σοβαρός! Τη μέρα που παίρνεις τον εαυτό σου
στα σοβαρά, πεθαίνεις λίγο. Εγώ είμαι γριά, αλλά δεν είμαι ενήλικη».