ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα συν και τα πλην της μικρής οθόνης

Αγαπητή μου Ρούλα,

Ημέρα της τηλεόρασης τις προάλλες και τα αφιερώματα εν είδει απολογισμού
βγήκαν στον αέρα. Οικείο θέμα για όσους την υπηρετούν, αλλά και για τους
άλλους, που βρίσκονται στις παρυφές της. Και, πάντως, προσφιλές για όλους. Και
επειδή ισχύει το πασίγνωστο ότι είδηση δεν είναι εάν ο σκύλος δαγκώσει
άνθρωπο, αλλά εάν ο άνθρωπος δαγκώσει σκύλο, έτσι, αναμενόμενο ήταν να
κυριαρχήσει η αρνητική κριτική.

Ίσως, γιατί πέρασαν χρόνια και λησμονήθηκαν:

­ Το μονοπώλιο της κρατικής τηλεόρασης, στην οποία κυριαρχούσε μία φωνή,
αρεστή στην κυβέρνηση.

­ Κάθε νέα, πρωτοποριακή, τολμηρή ιδέα, πνιγόταν εν τη γενέσει της. Οι δε
εμπνευστές της ερρίπτοντο εις το πυρ το εξώτερον.

­ Εξοβελίζονταν από το ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής ή της Μεσογείων και
κοσμούσαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

­ Εκείνες οι δηλητηριώδεις πένες που «έπαιζαν» με το ψωμί όσων ­ λόγω δουλειάς
­ περίμεναν να το βγάλουν, εργαζόμενοι στην τηλεόραση.

­ Δύο προτάσεις όλες κι όλες. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη κατά κανόνα.

Μήπως πρέπει να αναγνωρίσουμε τα χίλια μύρια θετικά της σημερινής τηλεόρασης;
Την πολυφωνία, την ποικιλία, τη διαφορετικότητα και ­ γιατί όχι; ­ σε πολλές
περιπτώσεις την ποιότητά της;

Μήπως οφείλουμε εμείς, ακόμη και στον εαυτόν μας, την προστασία από το
αδύνατο, το φτηνό, το πρόχειρο, το προσβλητικό;

Μήπως πρέπει κι εμείς να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του αείμνηστου συναδέλφου
Νίκου, ο οποίος βλέποντας στην οθόνη μία παρουσιάστρια που συχνά «κοσμεί», με
άλλη ιδιότητα σήμερα, τα κανάλια αναφώνησε στη γυναίκα του: «Βγάλε αμέσως αυτό
το σκουπίδι από την κρεβατοκάμαρά μου»!