ΜΑΤΙΕΣ Τα αγγλικά

Δεν μπορούσα να φαντασθώ, ότι η πρόταση της Άννας Διαμαντοπούλου να
καθιερωθεί, ως δεύτερη επίσημη γλώσσα, στην Ελλάδα, η αγγλική, θα ξεσήκωνε
τέτοιο σάλο. Πολύ περισσότερο, δεν μπορούσα να φαντασθώ, ότι ο τ. Πρόεδρος της
Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκης, θα χαρακτήριζε την επίτροπο, εξαιτίας αυτής της
πρότασης, «μη Ελληνίδα» και θα της κόλλαγε τη ρετσινιά του… «εθνικού
υβριστού» και του «δουλόφρονος υπηρέτη του επικυριάρχου ξένου αυθέντου του»!

Φυσικά, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι η Άννα Διαμαντοπούλου. Αντίθετα, είναι
μια νέα, μορφωμένη και έξυπνη Ελληνίδα, που κάνει τη δουλειά της κατά τον
καλύτερο τρόπο, στις Βρυξέλλες. Κι ακόμα κάτι: μεγάλωσε σε επαρχία. Γνωρίζει,
πολύ καλύτερα από μας, τους «πρωτευουσιάνους», τον πόνο του αγρότη ­ την
Ελλάδα. Και στα όνειρά της δεν βλέπει το Λονδίνο και το Παρίσι. Βλέπει την
Κοζάνη και τα χωριά της.

Ως έξυπνη, μορφωμένη και της «ευρωπαϊκής πιάτσας», πλέον, γυναίκα, η
Διαμαντοπούλου, συνειδητοποίησε, ότι στο εξωτερικό, αν δεν ξέρει, κάποιος,
απταίστως, αγγλικά, δεν μπορεί να πάει μπροστά, ούτε ένα βήμα. Και πρότεινε,
αυτά που πρότεινε. Από ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Από ενδιαφέρον για τα
Ελληνόπουλα, που πρέπει να έχουν τουλάχιστον ένα βασικό εργαλείο, τη γλώσσα,
για να τα βγάλουν πέρα, με τον Άγγλο, τον Γερμανό, τον Βέλγο.

Ωστόσο, δεν θα συμφωνήσω απολύτως ­ δεν είμαι τίποτα το ξεχωριστό: ένας απλός
δημοσιογράφος ­ με την πρόταση της επιτρόπου. Διαφωνώ με το «επίσημη». Γιατί
το «επίσημη» σημαίνει, όπως το αντιλαμβάνομαι, και «ισότιμη». Και φοβάμαι, ότι
αυτή η ισοτιμία, είναι δυνατόν να δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα. Πρόχειρα,
σκέπτομαι: δημόσια έγγραφα και στην αγγλική, δικαστικές αποφάσεις και στην
αγγλική, πιστοποιητικά και στην αγγλική και πολλά άλλα, που θα προκύψουν στην
πράξη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα: τα Ελληνόπουλα, που, δυστυχώς, δεν μιλάνε σήμερα
ελληνικά, αλλά μια… διάλεκτο των μπαρ και των περιοδικών «ελαφράς ύλης», τα
Ελληνόπουλα, που σε μία πρόταση χρησιμοποιούν πέντε λέξεις ελληνικές και πέντε
εγγλέζικες, «καραβίσιες», αν καθιερωθεί επισήμως η αγγλική, ως δεύτερη γλώσσα,
σε δέκα χρόνια, θα βγάλουν έξω από το παιχνίδι τη γλώσσα των γονιών τους. Και
μετά, ψάξε με….

Πιστεύω, ότι ορθώς ετέθη το ζήτημα της αγγλικής. Αν ζητούσε, όμως, η Άννα
Διαμαντοπούλου, βγάζοντας από τη μέση το «επίσημη», να διπλασιασθούν ή να
τριπλασιασθούν, στη δημόσια εκπαίδευση, οι ώρες διδασκαλίας αυτής της γλώσσας,
ώστε τα παιδιά, στα 18 τους χρόνια, να την ξέρουν «φαρσί», έχω τη γνώμη ότι
όλοι θα χειροκροτούσαν την πρότασή της.