Ο θεός της Ευρώπης είναι γλωσσομαθής

Εκ πρώτης όψεως μάλλον συμφωνώ με την πρόταση της κυρίας Διαμαντοπούλου για
την καθιέρωση της Αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας. Είναι ο μόνος τρόπος
για να διασωθούν τα ταλαίπωρα τα Αγγλικά που κινδυνεύουν με αφανισμό ­ ή εν
πάση περιπτώσει κάτι από τη γλώσσα αυτή που καθημερινά τη βομβαρδίζουν οι πιο
αλλόκοτες προφορές απ’ όλον τον κόσμο και το λεξιλόγιό της κινδυνεύει από
μαρασμό λόγω αχρηστίας. Εμείς, ως νεοέλληνες, με το βαθύ αίσθημα της ιστορικής
ευθύνης που διακρίνει τη γλωσσική μας συμπεριφορά, ίσως καταφέρουμε να
διασώσουμε κάτι από τον σαιξπηρικό της πλούτο.

Αν μη τι άλλο, θα αναγνωρισθεί η γενναιοδωρία μας. Όλοι θα μας ευγνωμονούν σε
λίγα χρόνια που πήραμε μια αποδεκατισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά και,
αναγορεύοντάς την σε επίσημη γλώσσα του δικού μας κράτους, τα μετατρέψαμε σε
ένα ζωντανό εκφραστικό εργαλείο. Έτσι θα μπορέσουν κι αυτοί να νιώσουν τον
πλούτο που κρύβουν εκφράσεις όπως «νομιμοποίηση των αυθαιρέτων», «υπεύθυνη
δήλωση του 105» ή «ψήφος των ετεροδημοτών» που έως σήμερα είναι δυστυχώς πολύ
δύσκολο να μεταφρασθούν σε άλλη ευρωπαϊκή γλώσσα.

Όμως, όσο αστεία μού ακούγεται η πρόταση άλλο τόσο αστεία μού φαίνεται η
γλωσσαμυντορική ηθικολογία που την απορρίπτει. Λες και δεν ξέρουμε ότι κάθε
Ελληνόπουλο μαθαίνει Αγγλικά σχεδόν συγχρόνως με τα Ελληνικά του ­ αλλιώς δεν
μπορεί να περάσει τα σύνορα με ή χωρίς διαβατήριο. Λες και δεν κυκλοφορούμε
στους ίδιους δρόμους, δεν διαβάζουμε τις ίδιες ταμπέλες και τα ίδια περιοδικά
με τα ίδια κουτσά στραβά ελληνοαγγλικά. Η ελληνική γλώσσα δεν θα σωθεί επειδή
είναι επίσημη γλώσσα του νεοελληνικού κράτους ­ επιβίωσε ιστορικά επί
Τουρκοκρατίας χωρίς να είναι επίσημη γλώσσα κανενός κράτους. Η ελληνική γλώσσα
θα υπάρχει όσο μερικοί ­ όσοι κι αν είναι ­ θα σκέφτονται, θα εκφράζονται και
θα δημιουργούν μ’ αυτήν.

Στο κάτω κάτω της γραφής, αν ο Έλληνας πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει
κάποιο πλεονέκτημα απέναντι στον Γάλλο, τον Ισπανό ή τον Ιταλό συμπολίτη του,
είναι η γλωσσομάθειά του. Ο θεός του σύγχρονου κόσμου δεν μιλάει μόνον
Αγγλικά. Ο θεός της Ευρώπης είναι γλωσσομαθής. Και όσες περισσότερες γλώσσες
ξέρεις τόσο καλύτερα μπορείς να συνεννοηθείς μαζί του. Κανένα γλωσσικό
αισθητήριο δεν τραυματίσθηκε από την υποχρεωτική εκμάθηση μιας άλλης γλώσσας ­
το αντίθετο.

Όμως αυτό το «επίσημη γλώσσα» μυρίζει φραγκοχιώτικη γραφή, εκσυγχρονισμό
«κεμαλικού» τύπου, κουτοπόνηρο γραφειοκρατικό προοδευτισμό. Έπειτα ξεσηκώνει
γύρω του κι αυτόν τον απόηχο της «πολιτικής βούλησης» που όσες
πολυπολιτισμικές δόσεις κι αν δεχθεί δεν πρόκειται να ξεφύγει από τα σύνδρομα
του αγκυλωμένου κρατικισμού.

Είναι γελοίο και να το σκέφτεται κανείς ότι θα μπορούσε να γίνει δεύτερη
επίσημη γλώσσα της Ελλάδας η Αγγλική. Αντιθέτως θα μας βοηθούσε πολύ όλους μας
αν οι υπάλληλοι του ελληνικού κράτους βελτίωναν λίγο τα Αγγλικά τους, όπως και
τα Ελληνικά τους.

Ο Τ. Θεοδωρόπουλος είναι συγγραφέας.