ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η δική της μικρή ιστορία

Έβλεπα εκείνη τη γυναίκα με το παιδικό χαμόγελο που την ψήφισαν μυριάδες, την
έχρισαν υπουργό και τώρα την απαξιώνουν γιατί δεν αρθρώνει πολιτικό λόγο, ο
μπαμπάς της ήταν με τη χούντα, η ίδια είναι νέα, είναι ηθοποιός, είναι και
γυναίκα. Όλα τα «κακά»…

Δεν ήταν σαν τους γνωστούς πολιτικούς. Χαμογελούσε, «θα προσπαθήσω» έλεγε, δεν
είχε να επιδείξει έργο, ούτε «ήρωας» ήταν…

Κάπως έτσι είναι οι φίλες μου, σκέφθηκα. Συνομήλικές της, πρώην μέλη πολιτικών
νεολαιών, μ’ επαγγελματικούς αγώνες, προσωπικούς συμβιβασμούς ή αποτυχίες,
άμορφο ή διαμελισμένο όραμα, χωρίς ηρωικό πολιτικό παρελθόν ­ στα πέντε σου
χρόνια δεν δύνασαι να αγωνισθείς κατά της χούντας.

Ψηφίζουν τώρα Συνασπισμό από συνήθεια, ΚΚΕ από αγανάκτηση, ΠΑΣΟΚ από ανάγκη,
σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται, διαφωνούν και συμβιβάζονται, χαμογελούν,
ακκίζονται, δεν είναι πια νέες, αλλά δεν γέρασαν.

Δεν μ’ έπεισε να της εμπιστευθώ τις ελπίδες για αναβάθμιση της πολιτικής ζωής,
αλλά και από τους επαγγελματίες της πολιτικής τις έχω ήδη αποσύρει ­ πάνε
χρόνια πια.

«Μ’ αυτό τον θίασο που έχω, αυτά τα έργα ανεβάζω», απολογούνταν σοφά ένας
σκηνοθέτης ­ διευθυντής μη θεατρικού θιάσου.

Και με τέτοιο «κοινό» να μου επιτρέψει να συμπληρώσω…

Θα μπορούσε να είναι μία από τις φίλες μου αυτή η γυναίκα.

Φέρει την «αμαρτία» της γενιάς που, αν και μεγάλωσε αρκετά, παραμένει στη σκιά
των τρανών που ­ σε άλλους καιρούς, προκλήσεις και συγκυρίες ­ «μεγάλωσαν» κι
εμείς έτσι «μεγάλους», ως εκ του μύθου, ικανούς, ως εκ της εξουσίας που
κατείχαν, τους γνωρίσαμε.

Γεννήτορες και γόνους μαζί των μεγεθών.

Η έλλειψη όμως μεγεθών (μήπως «παραμυθιού»;) είναι το χαρακτηριστικό αυτής της
γενιάς.

Γιατί η νεόκοπη υπουργός, διευθυντής, πολιτικός, δημοσιογράφος, δικαστής, να
‘ναι αλλιώς; Πώς;

Το στίγμα της δικής της μικρής ιστορίας φέρει. Τη δική της μικρή προσπάθεια
γιατί δικαιούμαστε να απαξιώνουμε ­ ειδικά εμείς, οι εξίσου μικροί; Λόγω της
δικής μας ακόμα «φτηνότερης» μικρότητας; Εκτός αν έχουμε αντιπρόταση…