ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κυνική ελευθερία

Στην Ιπποκράτους πρωί πρωί, μια ευθυτενής κυρία με σκυλάκι, έθετε πολιτικά
ζητήματα ξεκινώντας από ταπεινή αφορμή. Το σκυλάκι της, μικρούτσικο και
νευρικό, είχε στολίσει το πεζοδρόμιο με σύμπλεγμα περιττωμάτων και είχε
ξεσηκώσει δύο μαγαζάτορες της στοάς, που θεώρησαν καθήκον τους να βγουν στην
πόρτα και να την επιπλήξουν. Η κυρία εξανέστη. Σήκωσε το κεφάλι περήφανα κι
έβγαλε φωνή βροντώδη. «Ο δρόμος είναι λεύτερος!», είπε, «και όπου θέλω εγώ θα
βγάζω τον σκύλο μου!». Ανατριχίλα διαπέρασε την οδό, από την Αλεξάνδρας μέχρι
την Πανεπιστημίου. Οι μαγαζάτορες τα έχασαν. Δεν περίμεναν τέτοια αγωνιστική
αντίδραση, τόσο σθένος. Δεν βρήκαν να αντιτάξουν στην τόσο εντυπωσιακή
επίκληση της ελευθερίας. Τι ήταν οι ίδιοι μπροστά της; Ταπεινοί άνθρωποι που
αγωνίζονταν για τον επιούσιο, έμποροι και δυστυχώς, μικρέμποροι. Τα κίνητρά
τους για την καθαριότητα του πεζοδρομίου ήσαν ιδιοτελή, σκέπτονταν ότι ένα
λερωμένο πεζοδρόμιο διώχνει γρήγορα τους περαστικούς, άρα και τους πελάτες.
Σώπασαν λοιπόν, γύρισαν στους πάγκους τους και η κυρία διάβηκε θριαμβεύτρια,
επιβλητική, σέρνοντας τον σκύλο της με ύφος ηρωικό, εγκαταλείποντας στο
πεζοδρόμιο την εισφορά της στην ελευθερία, μία ανάμεσα στις πολλές που κάθε
μέρα συσσωρεύονται στις πλάκες. Κι όλοι εμείς που είδαμε κι ακούσαμε τη μικρή
σκηνή, θα αλλάξουμε συμπεριφορά στο καθημερινό μας περπάτημα. Δεν θα κοιτάμε
πια με αποστροφή τα ολοένα και πυκνότερα προϊόντα σκυλίσιας (και κυνικής)
αφόδευσης στις πλάκες των πεζοδρομίων. Είναι δείγματα ελευθερίας! Ο δρόμος
είναι λεύτερος, πράγματι, και το πεζοδρόμιο είναι ακόμα πιο λεύτερο. Όχι μόνο
για τα μηχανάκια και τα ξεκοιλιασμένα στρώματα. Οι ιδιοκτήτες σκύλων
διεκδικούν την πιο μαχητική ελευθερία δρόμου που έγινε ποτέ.