ΠΡΟΣΩΠΑ «Τα τσαντόρ καταργούν τη δίαιτα»

Το γέλιο είναι ανατρεπτικό και οι ανά τον κόσμο εξουσίες το ξέρουν καλά. Η
Σάπι Χορσάντι το έμαθε εξ απαλών ονύχων.

Σάπι Χορσάντι. Σατιρίζει τη μουσουλμανική κουλτούρα, αλλά και τη Θάτσερ

Η Σάπι Χορσάντι, 27 χρόνων, συνδυάζει αταίριαστες ιδιότητες: είναι γυναίκα,
είναι μουσουλμάνα και έχει διαλέξει για δουλειά της να κάνει τον κόσμο να
γελάει. Στη Βρετανία είναι ένα από τα λαμπρότερα αστέρια της κωμικής σκηνής
και κάνει κάθε βράδυ να ξεκαρδίζονται οι θαμώνες του κλαμπ στο οποίο
εμφανίζεται. Αλλά στη γενέτειρά της, το Ιράν, ο πατέρας της είχε καταδικασθεί
σε θάνατο επειδή έκανε τον κόσμο να γελάει.

Η Σάπι ήταν μόλις πέντε χρόνων όταν εξορίστηκε με την οικογένειά της στη
Βρετανία επειδή στο Ιράν είχε εκδοθεί θρησκευτικό διάταγμα που καταδίκαζε τον
πατέρα της σε θάνατο για το χιούμορ του. Ήταν το 1979, η Ισλαμική Επανάσταση
ήταν ακόμη στις δόξες της και ο πατέρας της, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος
Χάντι Χορσάντι, είχε χαρακτηριστεί από το νέο καθεστώς εχθρός του Ισλάμ.
«Οργίστηκαν για ένα αστείο του, για μια γυναίκα που την χώρισε ο σύζυγός της
επειδή παρέβη τον ισλαμικό νόμο αφήνοντας να φανούν τα μαλλιά της», εξηγεί η
Σάπι. «Η παράβασή της ήταν ότι μια τρίχα της έπεσε στη σούπα. Τώρα ακούγεται
ανώδυνο, τότε όμως…». Η Βρετανία παραχώρησε άσυλο στη Σάπι, στη μητέρα, στον
αδελφό και τον πατέρα της, και το Ιράν του Αγιατολάχ τούς απαγόρευσε να
επιστρέψουν ποτέ στην πατρίδα τους.

Στις παραστάσεις της η Σάπι σατιρίζει τη μουσουλμανική κουλτούρα: «Νομίζω ότι
τα τσαντόρ είναι θαυμάσια γιατί καταργούν τη δίαιτα. Ουδείς μπορεί να
καταλάβει πως είσαι 100 κιλά… Η γιαγιά μου λέει πως είναι θρησκευόμενη ­
εμένα μου λες, είναι απλώς χοντρή…». Και ξεκινώντας από τον αυτοσαρκασμό,
προχωράει με άνεση στη διακωμώδηση και της βρετανικής πολιτικής ζωής και
καθημερινότητας. «Είδα τις προάλλες μια προκήρυξη του ΒΝΡ (του φασιστικού
Βρετανικού Εθνικού Κόμματος) που είχε τη φωτογραφία μιας οικογένειας Κούρδων
και έγραφε: “Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται στη Βρετανία για να κλέψουν το φαγητό
από το στόμα σας”. Άνθρωποι έρχονται στη Βρετανία για πολλούς λόγους, αλλά δεν
πιστεύω πως το φαγητό είναι ένας απ’ αυτούς»· ή «είμαστε στο 2001 και ακούω
ακόμη τον κόσμο να λέει: “καταραμένοι ξένοι, έρχεστε εδώ, ξεζουμίζετε το
ταμείο ανεργίας και παίρνετε όλες τις δουλειές”. Ε, η αλήθεια είναι πως δεν
ερχόμαστε για το κλίμα, δεν νομίζετε;»· ή ακόμη, «η οικογένειά μου έφυγε από
το Ιράν για να ξεφύγει από ένα κακό, τυραννικό καθεστώς και έφτασε στη
Βρετανία το 1979, για να περάσει 11 χρόνια μ’ έναν αγιατολάχ με φούστα…».