Η ζωή είναι αλλού

Στο τέλος μιας εβδομάδας όπου το ελληνικό ποδόσφαιρο ξαναθύμισε, με την ήττα
της Εθνικής από την Κύπρο και την απρόκλητη βία κατά των οπαδών της ΑΕΚ, το
άσχημο (το πραγματικό;) πρόσωπό του, διεθνείς αγώνες θύμισαν στους φιλάθλους
ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο πλησιάζει και ότι ο αθλητισμός κρύβει άλλου είδους
συγκινήσεις.

Μεσοβδόμαδα λοιπόν, ολοκληρώθηκαν οι αγώνες-μπαράζ στην Ευρώπη και οι αγώνες
κατάταξης στη Λατινική Αμερική κι έτσι γνωρίζουμε σχεδόν όλες τις ομάδες που
θα συναγωνιστούν από τα τέλη Μαΐου στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Κορέας. Η
μόνη κενή θέση θα διεκδικηθεί σε διπλούς αγώνες από την Ουρουγουάη και την
Αυστραλία και λόγοι ποικιλίας, ενδιαφέροντος, αλλά και ικανοτήτων (φάνηκαν
καθαρά στο τελευταίο φιλικό παιχνίδι των καγκουρό με την πρωταθλήτρια κόσμου
Γαλλία) εγγυώνται ότι η πρόκριση δεν θα κριθεί τόσο εύκολα όσο θα μπορούσε να
υπαινιχθεί η ποδοσφαιρική ιστορία των αντιπάλων. Αλλά και στα παιχνίδια που
έγιναν, τα πράγματα ξέφυγαν αρκετά από την πεπατημένη.

ΟΝΟΜΑΤΑ ΒΑΡΙΑ

Δυο βαριά ονόματα προκρίθηκαν χωρίς μεγάλες ­ σ’ αυτή την τελευταία πράξη ­
δυσκολίες και, ακριβώς χάρις στο βάρος του ονόματός τους, ετοιμάζονται να
διεκδικήσουν με άλλον αέρα αυτό που θεωρούν ότι πάντα τους αναλογεί από την
ποδοσφαιρική δόξα. Η Γερμανία αδίκησε σε δύο παιχνίδια την αναμφισβήτητη
συνολική πρόοδό της σε σχέση με το πολύ πρόσφατο παρελθόν: η εντυπωσιακή σε
ιστορική σημασία, σκορ και διαφορά απόδοσης εντός έδρας ήττα από την Αγγλία
και η ανικανότητα, στο τελευταίο παιχνίδι με τη Φινλανδία, να πάρει την
πρόκριση που τόσο απλόχερα της χάριζε η Εθνική μας, σκίασαν το αθόρυβο αλλά
θετικό έργο του Ρούντι Φέλερ και κλόνισαν, σε παίκτες και κοινό, μια
αυτοπεποίθηση που είχε αρχίσει (σ’ αυτή τη χώρα δε θέλει και πολύ) να
ξανακερδίζεται. Στα παιχνίδια πάντως που μέτραγαν, με την ανησυχητική μόνο στα
χαρτιά Ουκρανία, οι Γερμανοί δεν άφησαν ούτε δευτερόλεπτο την κατάσταση από τα
χέρια τους. Μ’ ένα πραγματικά δημιουργικό, κι ελάχιστα «γερμανικό», κέντρο, με
τη γνωστή ικανότητά τους να «σκοτώνουν» το παιχνίδι όταν χρειάζεται και παρά
τα προβλήματα της αργής και γερασμένης άμυνάς τους, δεν θα ταξιδέψουν για
τουρισμό στην Άπω Ανατολή. Η Γερμανία δεν είναι μεγάλη ομάδα, αλλά ξανάγινε
ομάδα με δυνατότητα να τιμωρήσει όσους την υποτιμήσουν.

Εκείνη που αυτόν τον καιρό είναι ακόμα λιγότερο μεγάλη ομάδα, αλλά που τον
Μάιο δεν μπορεί να αποκλειστεί η μεταμόρφωσή της, είναι φυσικά η Βραζιλία. Για
τους απανταχού εραστές του ωραίου, η Βραζιλία αποτελεί, έστω και συμβολικά,
μια ειδική περίπτωση, μια κατηγορία από μόνη της ­ και γι’ αυτό, αλλά κυρίως
για να δούμε τον Ριβάλντο, ακόμα και οι ανέκαθεν μη φανατικοί της, χαιρόμαστε
για τη συμμετοχή της. Εξάλλου, και μόνο με την παρουσία της, η Σελεσάο θέτει
όλες τις άλλες ομάδες σε μια ενδιαφέρουσα δοκιμασία: θα τη φοβηθούν τόσο ώστε
να μην εκμεταλλευτούν τις χτυπητές αδυναμίες της, ή μήπως η ίδια, αντλώντας
ακριβώς από τον σεβασμό των αντιπάλων της, θα ξεπεράσει τα κενά και θα
ξαναβρεί κάτι από το παιχνίδι της;

Στους αντίποδες εντελώς του ποδοσφαιρικού κόσμου, η Σλοβενία δεν χρειάζεται
καθόλου να ψάξει το παιχνίδι της, γιατί δεν το ‘χασε ποτέ. Η πρόκρισή της
μπορεί να θεωρηθεί έκπληξη μόνο απ’ αυτούς που ξέχασαν την παρουσία της στο
τελευταίο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, την πορεία της σ’ αυτά τα προκριματικά και την
ύπαρξη του χαρισματικού Κάτανετς στον πάγκο της. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να
χαρακτηρισθεί ένας προπονητής που χτίζει ­ και μάλιστα σε διάρκεια ­ μια ομάδα
που με παίκτες συνολικού «προϋπολογισμού» σαφώς μικρότερου από τους
αναπληρωματικούς του Ολυμπιακού, αφήνει έξω τη Γιουγκοσλαβία κι ύστερα ­ χωρίς
μάλιστα σ’ αυτούς τους αγώνες τον φυσικό ηγέτη και εμπνευστή της Ζάχοβιτς
(ναι, ακόμα κι ο Ζάχοβιτς μπορεί, υπό κατάλληλες συνθήκες, να εμπνεύσει) ­
αποκλείει την καθόλου αμελητέα Ρουμανία του υπερφίαλου Καρπαθομαραντόνα;

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ

Από τους δύο άλλους ευρωπαϊκούς αγώνες κρατάμε την τεχνική αρτιότητα και την
αδιαπέραστη άμυνα των φίλων μας των Τούρκων και την εμμονή των Βέλγων στο
παραδοσιακό παιχνίδι τους, από το οποίο μπορεί να λείπει πλέον ο Σίφο, όχι
όμως το ύφος. Τέλος, οι Ιρλανδοί είναι καλύτεροι (ρωτήστε και τον Φαν Χάαλ)
απ’ ό,τι δείχνει ο τρόπος που απέκλεισαν τους Πέρσες, αλλά και οι τελευταίοι
απέδειξαν ότι ασιατικό ποδόσφαιρο κάθε άλλο παρά σημαίνει «κάθομαι πίσω και
περιμένω πότε θα το φάω» (η Ιαπωνία περιμένει με άγριες διαθέσεις τους
φιλοξενούμενούς της). Έτσι, ό,τι και να γίνει στο τελευταίο παιχνίδι, στην Άπω
Ανατολή θα πάνε τελικά όλες οι ομάδες που έπρεπε να πάνε ­ με μόνη, αλλά
διδακτική εξαίρεση, την Ολλανδία. Αυτό βέβαια ουδόλως σημαίνει ότι υπάρχουν
βεβαιότητες για τις εξελίξεις.