Πεδίον θλίψης και εγκατάλειψης

Σε πεδίο αδιεξόδου έχει μετατραπεί το Πεδίον του Άρεως. Οι κάτοικοι στις
γύρω γειτονιές βλέπουν το άλλοτε «καμάρι» τους να μετατρέπεται μέρα με τη μέρα
σε σκουπιδότοπο, να εγκαταλείπεται, να ασχημαίνει, να ερημώνει.

Η βρύση. Από αυτήν την χαλασμένη βρύση, με το νερό να χύνεται απ’ έξω, πίνουν, σε αυτήν πλένονται και πλένουν τα ρούχα τους οι Κούρδοι που μένουν στο Πεδίον του Άρεως

Την ίδια στιγμή κάτω από τα άρρωστα δέντρα και ανάμεσα στους άλλοτε
καλλωπιστικούς θάμνους παίζεται το ανθρώπινο δράμα τουλάχιστον 70 ανθρώπων που
ζουν σε ελεεινές συνθήκες αλλά δηλώνουν ευτυχισμένοι γι’ αυτές!! «Εάν
επιστρέψω από εκεί που ήρθα, θα πεθάνω την ίδια στιγμή» λέει ο μόνος από τους
Κούρδους λαθρομετανάστες που μιλάει ­σπαστά­ αγγλικά.

Κάποτε η βόλτα στο «πάρκο», όπως το αποκαλούσαν οι κάτοικοι της Κυψέλης, του
Γκύζη, της Νεάπολης, των Εξαρχείων, του Πολυγώνου, ήταν μια μικρή καθημερινή
διασκέδαση. «Σήμερα είναι ρίσκο» τονίζει η κ. Μαίρη Μανωλάκη, ιδιωτική
υπάλληλος, που κατοικεί στην Πλατεία Γκύζη και μεγάλωσε τα δυο παιδιά της
εκεί. Αποφεύγει πλέον να περάσει μέσα από το πάρκο. «Το βράδυ, γιατί φοβάμαι·
την ημέρα, γιατί δεν αντέχω να βλέπω το θέαμα». Σκουριασμένα κάγκελα,
τρυπημένα συρματοπλέγματα, σιντριβάνια που έχουν κάτι μεταξύ νερού και
σκουπιδιών, φυτά και δέντρα στο στάδιο της αποσύνθεσης, αγάλματα
μουντζουρωμένα με συνθήματα. Και προχειροφτιαγμένες σκηνές από πλαστικό, που
έχουν σαν πάτωμα χιλιοτρυπημένες κουβέρτες. Γύρω από αυτές σκουπίδια και
αποφάγια.

Τρεις σε μια σκηνή

Το συντριβάνι. Άλλοτε ήταν σιντριβάνι, σήμερα είναι σκουπιδότοπος. Τα παιδιά τον μετέτρεψαν σε χώρο για παιχνίδι

«Περισσότεροι από 70 άνθρωποι είμαστε εδώ. Δεν ξέρουμε πού αλλού να πάμε» λέει
ο 25χρονος Κούρδος που συγκατοικεί με άλλους τρεις σε μια πολύ μικρή σκηνή, με
μπαλωμένα ρούχα ανίκανα να τον προστατέψουν από το κρύο. Στα κλαδιά των
δέντρων, ελάχιστα μέτρα από το άγαλμα του Κωνσταντίνου, βλέπει κανείς απλωμένα
ρούχα. Στο χώμα άδεια κονσερβοκούτια. «Μας τα φέρνουν φίλοι» θα μας εξηγήσει.
Στις βρύσες που χρησιμοποιούνταν προκειμένου να ποτιστούν τα δέντρα, πλένουν
τα ρούχα τους, πλένονται και οι ίδιοι μερικές φορές, ακόμα και εάν η
θερμοκρασία πέφτει χαμηλά.

«Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι ελεεινές»
υποστηρίζει η κ. Καίτη Κεχαγιόγλου, υπεύθυνη ενημέρωσης της Υπάτης Αρμοστείας
του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. «Είναι απάνθρωπο να τους βλέπεις να κοιμούνται στο
χώμα, δίπλα στα σκουπίδια και στα αποφάγια. Η παρουσία τους εκεί μπορεί να
αυξήσει την ξενοφοβία. Οι άνθρωποι αυτοί έρχονται εδώ. Από τη στιγμή που η
διαδικασία υποδοχής από πλευράς ελληνικού κράτους είναι χρονοβόρα, ζουν όπου
βρίσκουν ελεύθερους χώρους» συμπληρώνει.

Αντιδρούν σε μεταφορά

Άθλιες συνθήκες. Ζουν υπό άθλιες συνθήκες 70 άνθρωποι. Και όμως, δηλώνουν ευτυχισμένοι. «Δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσουμε πίσω. Θα πεθάνουμε την ίδια στιγμή» λένε, μιλώντας – σπαστά – αγγλικά

Το υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας υποστηρίζει με τη σειρά του ότι οι
λαθρομετανάστες αντιδρούν σε κάθε προσπάθεια μεταφοράς τους σε Κέντρο
Περίθαλψης Προσφύγων. «Προτιμούν να ζουν σε αυτές τις άθλιες συνθήκες» λένε
και υπενθυμίζουν πως αντέδρασαν με φωτιές και κατάληψη για ώρες του
καταυλισμού του Λαυρίου στην απόφαση μεταφοράς 22 οικογενειών στο Κέντρο
Περίθαλψης Προσφύγων Λάρισας. «Στη θέα των λεωφορείων του υπουργείου Υγείας, ο
καταυλισμός ξεσηκώθηκε. Κάποιοι προσπάθησαν να αυτοπυρποληθούν» λένε.

Οι κάτοικοι των γύρω περιοχών βλέπουν πάντως το μοναδικό πάρκο της Αθήνας να
εγκαταλείπεται και το αποφεύγουν. «Μας θλίβει ως Δήμο η κατάστασή του»
υποστηρίζει η κ. Ευαγγελία Βελεντζά, πρώην αντιδήμαρχος, αρμόδια για το
πράσινο της πόλης.

Η τύχη του πάρκου

Η σκηνή. Φτιαγμένες από πλαστικό, από χαρτόκουτα, από υλικά που βρήκαν στα σκουπίδια οι τέντες των Κούρδων του Πεδίου του Άρεως

«Ο Δήμος της Αθήνας είχε ζητήσει πολλές φορές στο παρελθόν να υπαχθεί στην
αρμοδιότητά του ο συγκεκριμένος χώρος. Δυστυχώς δεν ακουστήκαμε. Έφυγε από το
ΥΠΕΧΩΔΕ και πήγε στην υπερνομαρχία Αθηνών και Πειραιώς. Εμείς είχαμε υποβάλει
σχέδια για το πάρκο. Θέλαμε να μετατραπεί σε όαση πολιτισμού και διασκέδασης.
Να πάρει ένα μέρος από την παλιά του λάμψη, μια ιδέα από τη γοητεία των
μεγάλων πάρκων των ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Να αποκτήσει ζωή, να μπορούν να
γίνονται δραστηριότητες. Αντί γι’ αυτό, το πάρκο βρίσκεται στην ώρα μηδέν».
«Πράγματι από το 1998 ο χώρος αυτός ανήκει στη δικαιοδοσία μας» εξηγούν στα
«ΝΕΑ» από το γραφείο Τύπου της υπερνομαρχίας (ο ίδιος ο κ. Κατριβάνος δεν
θέλησε να μιλήσει). «Όμως δεν μας διατέθηκαν ούτε τα απαραίτητα κονδύλια ούτε
η υλικοτεχνική υποδομή ούτε το ειδικευμένο προσωπικό για να μπορέσουμε να
συντηρήσουμε έναν τέτοιο χώρο. Μας δόθηκε μόνο η αρμοδιότητα». Ο Δήμος πάντως
ζητεί και τώρα να πάρει το πάρκο υπό την προστασία του. Είναι η μοναδική
σωτηρία του, λένε από την Πλατεία Κοτζιά.