ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΕΠΠΑΣ «Δεν πρόκειται να αιφνιδιάσουμε κανέναν στο Ασφαλιστικό»

Δυο χιλιάδες φορές μίλησε όρθιος πίσω από τα μικρόφωνα, ως κυβερνητικός
εκπρόσωπος. Δυο χιλιάδες φορές, στη διάρκεια πέντε ετών και δέκα μηνών,
δέχθηκε ερωτήσεις και έδωσε απαντήσεις. Νευρίασε, στενοχωρήθηκε, αγρίεψε,
ικανοποιήθηκε, αγχώθηκε ­ αυτό πια… ­ γέλασε, και στο τέλος έκλαψε.

Η τελευταία και η καλύτερη διάψευσή του ήταν στο αξίωμα «οι άνδρες δεν
κλαίνε». Άφησε τα δάκρυά του να κυλήσουν, αποδεικνύοντας όχι μόνο ότι και οι
άνδρες κλαίνε, αλλά ότι πίσω από την εικόνα του άκαμπτου, σκληρού, πολλές
φορές, κυβερνητικού εκπροσώπου, ο Δημήτρης Ρέππας έκρυβε, ομολογουμένως καλά,
έναν ευαίσθητο άνθρωπο.

Από την ημέρα εκείνη, 23 Οκτωβρίου, που εγκατέλειψε την θέση του υπουργού
Τύπου, έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας, Τα δάκρυα και η συγκίνηση είναι
παρελθόν. Το παρόν είναι στο μουντό κτίριο του υπουργείου Εργασίας στην οδό
Πειραιώς, όπου προσπαθεί πρώτα απ’ όλα να καταλάβει το τι ακριβώς έχει
παραλάβει. Ένα πρόβλημα, το Ασφαλιστικό, ή μια ωρολογιακή βόμβα;

Στην πρώτη του αυτή συνέντευξη, υπό τη νέα του ιδιότητα ως υπουργού Εργασίας,
ο Δημήτρης Ρέππας δείχνει πόσο τον έχει ωφελήσει η εξαετής εμπειρία στη θέση
του κυβερνητικού εκπροσώπου. Δίνει διπλωματικές απαντήσεις και η πρώτη του
είναι ίσως αυτή που έχει και τη μεγαλύτερη αξία, σε σχέση πάντα με το
Ασφαλιστικό, το οποίο καλείται να διαχειριστεί: «Δεν πρόκειται να
αιφνιδιάσουμε κανέναν», δηλώνει.

Όχι στους αιφνιδιασμούς

Για ένα τέτοιο θέμα, όπου οι αιφνιδιασμοί οδήγησαν την κυβέρνηση στην πρώτη
μεγάλη πολιτική ήττα, το να δηλώνεις εξ αρχής ότι δεν πρόκειται να
αιφνιδιαστεί κανείς, είναι, όπως και να το κάνουμε, μια καλή βάση για διάλογο.
Ο κ. Ρέππας είναι πολύ σαφής ως προς τις προθέσεις του: θα εξαντλήσει όλα τα
περιθώρια του διαλόγου με όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς, αλλά και την
κοινωνία. Για πόσο, είναι ένα θέμα. Ο ίδιος σημειώνει ότι «στόχος μας δεν
είναι ο χρόνος, αλλά η ουσία του προβλήματος». Όπως αναφέρει στη συνέντευξή
του στα «ΝΕΑ», για θέματα όπως το Ασφαλιστικό, πρέπει να υπάρξει συμπαράταξη
όλων από τη μια πλευρά, όχι αντίθεση και αντιπαραθέσεις.

Για τη φύση του Ασφαλιστικού, πάντως, κρατάει τα χαρτιά του κλειστά. Η θέση
του ότι δεν επιθυμεί να αιφνιδιάσει κανέναν, τον αποτρέπει να προχωρήσει σε
εξαγγελίες που είναι δυνατόν να υπονομεύσουν τον διάλογο με τους
συνδικαλιστές, πριν αυτός ξεκινήσει. Έχει τις απόψεις του, θα τις καταθέσει,
αλλά προτιμάει να το κάνει θεσμικά ­ στο πλαίσιο αυτού του διαλόγου, που
σύντομα θα ξεκινήσει. Το Ασφαλιστικό το χειρίστηκε ως εκπρόσωπος, όταν είχε
μεταβληθεί στο μείζον πρόβλημα της κυβέρνησης. Γνωρίζει καλά πως ό,τι πει «θα
καταγραφεί». Και επειδή «όποιος καεί στον χυλό, φυσάει και το γιαούρτι»,
προτιμάει να δώσει απαντήσεις για άλλα θέματα της τρέχουσας πολιτικής
επικαιρότητας, έστω κι αν είναι κι αυτά καυτά ­ από τις καθυστερήσεις στην
Ολυμπιάδα, ώς τη μάχη Λαλιώτη – Ν.Δ. («δεν είναι προσωπικό θέμα του Κ.
Λαλιώτη, είναι υποχρέωση όλων μας», αναφέρει). Ολόκληρη η συνέντευξη του
Δημήτρη Ρέππα είναι η ακόλουθη:

ΕΡ.: Σας λείπει η «ηλεκτρική καρέκλα» του κυβερνητικού εκπροσώπου;

ΑΠ.: Δεν θα έλεγα πως πρέπει να υποβληθώ σε θεραπεία απεξάρτησης, όμως η
πολύχρονη παραμονή μου σ’ εκείνη τη θέση οριοθέτησε και καθόρισε σε μεγάλο
βαθμό τον τρόπο της καθημερινής ζωής μου. Στη ζωή μας συχνά μας λείπουν ακόμη
και πράγματα που δεν χρειαζόμαστε. Ας μην αναζητούμε πάντοτε μια λογική αιτία
για το καθετί. Στη θέση του κυβερνητικού επροσώπου διδάχτηκα πολλά από
πολιτικούς φίλους και αντιπάλους. Αν κάτι μου λείπει, είναι η καθημερινή
επικοινωνία ως διαρκής άσκηση ευθύνης σ’ ένα πεδίο γεμάτο παγίδες. Και μου
λείπει για έναν λόγο απλό: γιατί μετράς το αποτέλεσμα της κάθε κίνησής σου την
ίδια στιγμή. Αυτή η ταχύτητα και η αμεσότητα ασκούν πάντοτε γοητεία σε
ανθρώπους που δεν επιχειρούν να αποδείξουν ότι είναι κάποιοι άλλοι, που δεν
χρειάζονται χρόνο για να μάθουν να παίζουν κάποιον ρόλο.

Οικείος ο νέος ρόλος

ΕΡ.: Πώς είναι, όταν τα φώτα της ράμπας χαμηλώνουν και από εκεί που
είχατε μόνιμα στραμμένες πάνω σας τις κάμερες, τώρα μένετε μακριά απ’
αυτές;

ΑΠ.: Ποτέ δεν συμφιλιώθηκα με τον αδιάκριτο φακό της δημοσιότητας. Δεν είμαι
ματαιόδοξος και, επιπροσθέτως, ξέρω ότι ο αποσπασματικός ηλεκτρονικός χρόνος
γίνεται αυτομάτως μεροληπτικός. Ξέρω καλά πως αυτό που παρακολουθούν οι
πολίτες ως την τηλεοπτική εκδοχή μου δεν αποδίδει την πλήρη αλήθεια μου. Τώρα
νιώθω πολύ καλύτερα που μπορώ να ασκώ τα καθήκοντά μου χωρίς τους περιορισμούς
και τους καταναγκασμούς της καθημερινής δημόσιας επικοινωνίας. Όταν αλλάζουν
οι ρόλοι δεν σημαίνει ότι αλλάζει και ο άνθρωπος. Ήμουν και παραμένω μακριά
από τον πειρασμό της προσωπικής προβολής και μ’ αυτήν την έννοια ο νέος ρόλος
μού φαίνεται πιο οικείος, τουλάχιστον ως προς αυτό.

ΕΡ.: Για τι πράγμα θα θέλατε να σας θυμόμαστε περισσότερο από την 6ετή
θητεία σας στο πρες ρουμ;

ΑΠ.: Ζήσαμε μαζί 6 χρόνια. Καθένας από εσάς, ας διαλέξει αυτό που θεωρεί ότι
μπορεί να διατηρήσει σταθερή τη φιλία που δημιουργήσαμε σ’ αυτό το
χρονικό διάστημα. Από τη δική μου πλευρά, θα ήθελα να θυμάστε ότι ουδέποτε
ισχυρίστηκα πως έχω το αλάθητο, ούτε η κυβέρνησή μας. Και πάντοτε
υπερασπίστηκα το δικαίωμα των πολιτών στην ενημέρωση, όχι ως μονοπωλιακή
δύναμη, αλλά ως εταίρος και καθημερινός συνεργάτης σας.

Οδηγός το ένστικτο

ΕΡ.: Τι θα συμβουλεύατε τον διάδοχό σας Χρ. Πρωτόπαπα να προσέχει
και τι να αποφεύγει;

ΑΠ.: Ο ρόλος του καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις πολιτικές εξελίξεις και,
πιο συγκεκριμένα, από την επικαιρότητα και τη συγκυρία. Βασικοί κανόνες που
αφορούν τη δεοντολογία έχουν διαχρονική αξία. Αυτό όμως που αντιμετωπίζει σε
καθημερινή βάση, είναι κάθε φορά διαφορετικό και ανεπανάληπτο. Σ’ αυτή την
περίπτωση, θα έλεγα ν’ αφήσει το ισχυρό πολιτικό ένστικτό του να τον οδηγήσει.
Αλλά δεν πρέπει να ξεχνά ποτέ τον σκοπό για τον οποίο βρέθηκε σ’ αυτήν τη
θέση. Γι’ αυτό θα τον συμβούλευα να αποφεύγει τις εύκολες συμφωνίες και να
προσέχει και να τιμά οτιδήποτε αξίζει και μάλιστα να το προσέχει τόσο
περισσότερο, όσο πιο διαφορετικό είναι από αυτό που εκείνος πιστεύει.

ΕΡ.: Μπορείτε να περιγράψετε το συναίσθημα που νιώσατε, όταν σας
ανατέθηκε, τότε, η θέση του εκπροσώπου και τώρα του υπουργού
Εργασίας;

ΑΠ.: Αιφνιδιάστηκα και τις δύο φορές. Τα αισθήματά μου ήταν ανάμεικτα. Πρέπει
να σας πω ότι στην πολιτική ποτέ δεν ένιωσα χαρά ή ικανοποίηση στην απόλυτη
καθαρότητά τους, γιατί πάντοτε ένιωθα τις απαιτήσεις των συμπολιτών μου σαν
τον πήχυ που είναι τοποθετημένος πολύ ψηλά. Δεν έχω υποτιμήσει στη ζωή μου
άνθρωπο, τους σέβομαι όλους και αυτό συχνά μου στερεί την απόλαυση μιας
εκλογικής νίκης ή μιας άλλης επιτυχίας, αφού γνωρίζω ότι όλα αυτά είναι
πρόσκαιρα και παροδικά και κυρίως γεννούν ελπίδες και προσδοκίες που πρέπει να
εκπληρωθούν. Δεν υπάρχει χαρά χωρίς ευθύνη και δεν υπάρχει ευθύνη χωρίς
αγωνία. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, λέει ψέματα.

ΕΡ.: Γιατί όλοι θεωρούν ότι η θέση αυτή είναι, ίσως,
πιο επικίνδυνη από εκείνη του υπουργού Τύπου;

ΑΠ.: Στη δημόσια ζωή δεν υπάρχουν θέσεις χωρίς κινδύνους. Το υπουργείο
Εργασίας, λόγω της φοράς των πραγμάτων, είναι ένα υπουργείο μετωπικής δράσης,
αφού καλείται να ασκήσει πολιτική σε δύο από τους πιο σημαντικούς τομείς, όπως
είναι η απασχόληση και η κοινωνική ασφάλιση. Ας μην ξεχνάμε, πως η οικονομία
είναι ισχυρή όταν και η κοινωνία είναι ισχυρή και ισχυρή κοινωνία είναι η
δίκαιη κοινωνια. Το μήνυμά μας είναι καθαρό: σιγουριά και ασφάλεια για όλους.
Στα θέματα αυτά όλες οι δυνάμεις της πολιτικής και της κοινωνίας πρέπει να
είμαστε στην ίδια πλευρά. Αυτόν τον κατακερματισμό δυνάμεων, αυτήν τη διάσπαση
ευθύνης θα τα χαρακτήριζα ως στοιχεία επικινδυνότητας γι’ αυτήν τη θέση.

Συναίνεση στο Ασφαλιστικό

ΕΡ.: Διάβασα δηλώσεις σας, σύμφωνα με τις οποίες κλειδί για
την επίλυση του Ασφαλιστικού είναι ο διάλογος. Πότε θα ξεκινήσει;
Και υπό ποιες προϋποθέσεις;

ΑΠ.: Στόχος μας δεν είναι ο χρόνος. Είναι η ουσία. Επιλογή μας δεν είναι η
επιβολή. Είναι η συναίνεση. Όλοι συμφωνούν στη διαπίστωση του προβλήματος,
αλλά και στην ανάγκη επίλυσής του. Όλοι ασπάζονται αρχές και μέτρα πολιτικής
για ένα ασφαλιστικό σύστημα βιώσιμο και κοινωνικά δίκαιο. Ο κοινωνικός
διάλογος δεν είναι προσχηματικός, είναι μονόδρομος άσκησης της κοινής ευθύνης
μας. Σ’ ένα κράτος δικαίου, σ’ ένα κοινωνικό κράτος, η αλληλεγγύη των πολιτών
αποκτά την πλήρη έκτασή της, όταν εκδηλώνεται και ως αλληλεγγύη γενεών. Θα
τιμήσουμε τους θεσμούς και τους φορείς τους στον κοινωνικό διάλογο, ζητώντας
εκεί τη συμβολή όλων για την αντιμετώπιση του θέματος. Δεν πρόκειται, μέχρι
τότε, να ευτελίσουμε και να υπονομεύσουμε αυτήν την προσπάθεια με χειρισμούς
και λόγους που είναι ανάξιοι του ηθικού αιτήματος των πολιτών για λύση του
προβλήματος. Δεν πρόκειται να αιφνιδιάσουμε κανέναν. Ας διδαχθούμε από το
αρνητικό παράδειγμα των συμπολιτών μας, που έσπευσαν να συνταξιοδοτηθούν μέσα
σ’ ένα κλίμα σύγχυσης, ακόμη και πανικού, με αποτέλεσμα να βλάψουν μόνοι τους
τα δικά τους συμφέροντα. Δεν πρέπει να χρειαστεί να μετανιώσουν κι άλλοι για
μια τέτοια άστοχη επιλογή τους.

Ισχυρή η βούλησή μας για εξάλειψη της τρομοκρατίας

ΕΡ.: Χειριστήκατε από την προηγούμενη θέση σας, μεταξύ
άλλων, και το θέμα της τρομοκρατίας. Υπάρχει πραγματικά η
βούληση να αντιμετωπιστεί ή πρόκειται απλώς για λόγια, προκειμένου να
αποφύγουμε την κριτική των ΗΠΑ;

ΑΠ.: Η τρομοκρατία είναι μια διεθνής μάστιγα. Η χώρα μας έχει πληγεί,
δεν πρέπει όμως να παραλείπουμε να τονίζουμε προς όλες τις κατευθύνσεις ότι η
Ελλάδα είναι μια χώρα ασφαλής. Κάθε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη χώρα είναι
αποκαλυπτική και επιβεβαιώνει τον λόγο μου. Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, όσον
αφορά τη σύλληψη τρομοκρατών, μπορεί να μην είναι ικανοποιητικά. Αυτό, όμως,
δεν πρέπει να δημιουργεί μια εντύπωση που αδικεί την αποτελεσματική πολιτική
που ασκεί η κυβέρνηση.

Η κριτική διαφόρων παραγόντων προς τη χώρα μας προσφέρει αρνητική υπηρεσία,
ακόμη και στους ίδιους, αφού φανερώνει προκατάληψη και εμπάθεια. Δεν
αντιλαμβάνονται ότι αντικειμενικώς βοηθούν την τρομοκρατία και τους
τρομοκράτες, όταν ταυτίζουν μαζί τους πρόσωπα και χώρες άκριτα και
ατεκμηρίωτα;

Το πρόβλημα της τρομοκρατίας είναι υπαρκτό και η βούλησή μας παραμένει ισχυρή
για την εξάλειψή του. Στην προσπάθειά μας αυτή έχουμε σύμμαχο τους
δημοκρατικούς θεσμούς και τους πολίτες της χώρας που αγωνίζονται για μια
καλύτερη ζωή. Και ξέρουν πως με τρομοκρατία δεν υπάρχει καλύτερη ζωή, δεν
υπάρχει καν ζωή.

Το ξέρουν καλά.

Η ένοχη σιωπή της Ν.Δ. ισοδυναμεί με κραυγαλέα συνενοχή

Δημ. Ρέππας: «Η ενόχληση της Ν.Δ. και οι επιθέσεις εναντίον του Κ. Λαλιώτη προδίδουν την επιδίωξή της να αποκρυβεί η αλήθεια γιατί δεν τους είναι φιλική»

ΕΡ.: Υπάρχει σε εξέλιξη μια πολιτική αντιπαράθεση με τη Νέα Δημοκρατία.
Σας λείπει το γεγονός ότι δεν μετέχετε σ’ αυτή;

ΑΠ.: Η ιδεολογική, πολιτική και προγραμματική αντιπαράθεση με τη Νέα
Δημοκρατία ζωογονεί τη δημοκρατία μας. Συμμετέχω σ’ αυτήν την αντιπαράθεση στο
κοινοβουλευτικό και το κοινωνικό πεδίο. Την επόμενη περίοδο η οριοθέτηση θα
είναι πιο ορατή για να μην επιτραπεί στη συντηρητική παράταξη να
μεταμφιέζεται, επιχειρώντας να παραπλανήσει τους πολίτες. Το να κτίσεις είναι
δύσκολο και θέλει χρόνο. Το να γκρεμίσεις, όχι. Μια αντιπολίτευση
περιορισμένης ευθύνης, απογοητευμένη από τις ήττες της, προσκολλημένη στο
παρελθόν της δεν προτείνει και δεν κομίζει τίποτα νέο στον ελληνικό λαό. Το
μόνο που εγγυάται είναι η κατεδάφιση και ο ρεβανσισμός, η αβεβαιότητα και η
υποβάθμιση. Ποιος θα έδινε την ψήφο του για μια τέτοια πολιτική;

Η επιμονή Λαλιώτη

ΕΡ.: Πώς εκτιμάτε την επιμονή του Κ. Λαλιώτη σχετικά με τους
λογαριασμούς της Νέας Δημοκρατίας και του Κ. Μητσοτάκη;

ΑΠ.: Ο κ. Λαλιώτης έχει θέσει συγκεκριμένα ερωτήματα στα οποία ουδείς από τους
ενδιαφερόμενους δίνει απαντήσεις. Δεν είναι προσωπικό θέμα του κ. Λαλιώτη η
αναζήτηση της αλήθειας. Είναι υποχρέωση όλων. Σε τέτοιες περιπτώσεις η ένοχη
σιωπή ισοδυναμεί με κραυγαλέα συνενοχή. Η ενόχληση της Ν.Δ. και οι επιθέσεις
εναντίον του κ. Λαλιώτη προδίδουν την επιδίωξή της να αποκρυβεί η αλήθεια
γιατί δεν τους είναι φιλική.

ΕΡ.: Με την ευκαιρία, γιατί το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να μην έχει ενιαία
στρατηγική αντιμετώπισης της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δίνει την εντύπωση
ότι πολλά πράγματα γίνονται αποσμασματικά;

ΑΠ.: Δεν συμφωνώ ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ενιαία στάση. Απλώς, στην εποχή της
επικοινωνίας και της πληθώρας των μέσων είναι φυσικό να αναδεικνύονται και να
γίνονται ορατές όλες οι αποχρώσεις μιας θέσης που κάτω από άλλες συνθήκες θα
φαινόταν συμπαγής και αδιαφοροποίητη.

ΕΡ.: Πώς κρίνετε τα πρόσφατα φαινόμενα που παρουσιάστηκαν στην
Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ και παραπέμπουν σε παλαιότερες περιόδους
κρίσης στο κόμμα;

ΑΠ.: Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που συνθέτουν και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία,
προσφέρουν την πλήρη στήριξή τους στην κυβέρνηση, στη δική τους κυβέρνηση.
Είμαστε όλοι μαζί στις μεγάλες και μικρές επιλογές με τις οποίες διαμορφώνουμε
το τοπίο της Ελλάδας του 2004. Το δικαίωμα της γνώμης δεν συνιστά κρίση.
Αντιθέτως σε κρίση οδηγεί κάθε σκέψη είτε να περιοριστεί το δικαίωμα της
γνώμης, είτε το δικαίωμα αυτό να αφανίσει την αξία της συλλογικής δέσμευσης
κάτω από την ίδια σημαία για ένα κοινό σκοπό.

Η στάση του Πάγκαλου

ΕΡ.: Πολλοί μιλούν, με αφορμή την έντονη παρουσία του Θ.
Πάγκαλου, για μια νέου τύπου «εσωκομματική» αντιπολίτευση.
Συμμερίζεστε τις απόψεις αυτές; Πού αποδίδετε τη στάση του κ.
Πάγκαλου;

ΑΠ.: Δεν έχει ενσωματωθεί στην πολιτική κουλτούρα μας ως κάτι οικείο και
αποδεκτό η διατύπωση σκέψεων που προσφέρονται για παρερμηνεία. Στη
συγκεκριμένη περίπτωση θα σας καλούσα να διακρίνετε το σημείο αναφοράς που δεν
είναι άλλο από την προσήλωση στους θεσμούς. Ο Θ. Πάγκαλος είναι θεσμικός
πολιτικός και εννοεί να αξιοποιεί το πλαίσιο που του προσφέρεται, για να
διατυπώνει με το δικό του τρόπο τις απόψεις του. Από ‘κει και πέρα, έχει
πρωτοπορήσει σε πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες και είναι γελασμένοι όσοι
νομίζουν ότι θα επιτρέψει να στερηθεί ο τόπος μας αυτό που ο ίδιος τόσο
αγωνίστηκε για να του δώσει, δηλαδή μια προοδευτική κυβέρνηση.

Θα κερδίσουμε το στοίχημα των Ολυμπιακών Αγώνων

ΕΡ.: Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αν υπάρχει μια αιτία από την οποία μπορεί
να πέσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αυτή είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες.
Ποια είναι η άποψή σας για τις εκτιμήσεις αυτού του είδους;

ΑΠ.: Η ολυμπιακή προετοιμασία δεν είναι μια τρέχουσα εσωτερική υπόθεση της
χώρας. Αφορά τη σχέση της Ελλάδος με τον κόσμο και τελικώς τη σχέση μας με την
ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων και όχι μόνο. Μια χώρα που αναλαμβάνει τη
διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων δοκιμάζει τις αντοχές της, αφού ένα τέτοιο
εγχείρημα είναι για μια χώρα, συνήθως, και πρωτόγνωρο και μη επαναλαμβανόμενο.
Δεν πρέπει να μας φοβίζει η σύγκριση των μεγεθών. Προηγήθηκαν οι ΗΠΑ και η
Αυστραλία και ακολουθεί η Κίνα το 2008. Ενδιαμέσως, η Ελλάδα των 10 εκατ.
κατοίκων καλείται να αποδείξει ότι μια χώρα είναι μεγάλη όταν υπηρετεί και
προάγει μια μεγάλη, μια ανώτερη ιδέα. Αυτή την αναμέτρηση με τον χρόνο που
απομένει θα την κερδίσουμε…

ΕΡ.: Έχει άδικο η Ν.Δ., όταν κατηγορεί την κυβέρνηση για
καθυστερήσεις, λ.χ. στα ολυμπιακά έργα, ή της επιρρίπτει ευθύνες
για όσα συνέβησαν με την πρόσφατη κακοκαιρία; Είναι δυνατόν να χρεώνετε
τη Ν.Δ. για πράξεις ή παραλείψεις, όταν το ΠΑΣΟΚ κυβερνάει επί
σχεδόν 17 χρόνια;

ΑΠ.: Το ίδιο κατηγορούσε η Ν.Δ. την κυβέρνηση ότι δήθεν θα αποτύγχανε να
οδηγήσει την Ελλάδα στην ΟΝΕ. Ο λόγος της Κασσάνδρας ταιριάζει στη Ν.Δ. που
αδυνατεί να εκφέρει ένα λόγο αισιόδοξο και ελπιδοφόρο. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες
είναι ένα στοίχημα που προεξοφλώ πως θα το κερδίσουμε. Είναι επιζήμια η
μεμψιμοιρία της Ν.Δ. που, αντί να ενθαρρύνει και να στηρίζει αυτή την εθνική
προσπάθεια, επιδιώκει να την εγκιβωτίσει στο μικρόκοσμο της αντιπολιτευτικής
τακτικής της. Ασφαλώς υπάρχουν προβλήματα στην ελληνική κοινωνία και δεν θα
πάψουν να υπάρχουν. Ασφαλώς και κάνουμε λάθη και δεν θα τα αποφύγουμε και στο
μέλλον. Αξίζει, όμως, να μετρήσουμε την πρόοδο που κάναμε και τις προοπτικές
που διαγράφονται.