ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το χιλιάρικο του φοιτητή

Αγαπητέ μου Ευάγγελε,

Ήμασταν πολύ νέοι όταν η Μελίνα ήταν υπουργός. Θαυμάζαμε το φωτεινό της βλέμμα
αλλά και τον μοναδικό της τρόπο να ταράζει τα ύδατα με τις πρωτοβουλίες της.
Οι ιδέες της έγιναν εθνική υπόθεση και το όραμά της στόχος μας. Αλλά το έργο
ενός υπουργού δεν περιλαμβάνει μόνο μεγαλόπνοα σχέδια και εντυπωσιακές
δραστηριότητες. Περιέχει και μικρές, πολύ μικρές πράξεις, που γίνονται μεγάλες
και σπουδαίες στην καθημερινότητά μας. Θυμάμαι εκείνη την απόφασή της να
επισκέπτονται δωρεάν και τους αρχαιολογικούς χώρους οι Έλληνες πολίτες. Θα το
είχα λησμονήσει, όπως το έχουμε άλλωστε όλοι κάνει, εάν δεν άκουγα ένα πρωτάκι
του Πολυτεχνείου να διαμαρτύρεται γιατί θα έπρεπε να πληρώσει για να
επισκεφθεί το Μουσείο Μπενάκη στο πλαίσιο ενός από τα μαθήματά του. Η
κατάργηση αυτού του μέτρου ήταν αναγκαία, δεν λέω. Μας επιβλήθηκε από την
Ευρωπαϊκή Ένωση, στο πλαίσιο της αρχής της ισότητας που διέπει τις σχέσεις μας
με τους εταίρους. Θα αποτελούσε, ωστόσο, καταστρατήγηση της υποχρεώσεώς μας αν
στις τόσες επιχορηγήσεις κάναμε ακόμη μία σε μαθητές και φοιτητές ώστε να
έρθουν σε επαφή με τον πολιτισμό μας; Είτε αυτό λέγεται μουσείο, είτε
πρόκειται για θέατρο ή ακόμη και για συναυλία. Πολύ περισσότερο όταν για
κάποιους η επίσκεψη είναι σπουδή. Γιατί, φαντάζομαι, πως δεν ξέχασες ότι το
χιλιάρικο για τον φοιτητή είναι ο καφές του στο κενό των μαθημάτων, τα
εισιτήριά του, το σάντουιτς, αλλά και γιατί όχι τα γραπτά μηνύματα του κινητού
του. Που, σίγουρα, δεν θα τα ανταλλάξει με μία επίσκεψη στην Ακρόπολη…