ΜΑΤΙΕΣ «Σαν αστέρια»…

«Τα νεαρά ζευγάρια, σαν αστέρια / σ’ ομορφαίνουν μαύρη πολιτεία / Για μια
στιγμή κρατιούνται από τα χέρια / σκοτώνονται στην άλλη γωνία / Παιδιά, και
τον αντέξατε τον δύσκολο καιρό / Δεν έχει ο έρωτας αρχή κι ο κόσμος τελειωμό /
Στο δρόμο περπατούν αγκαλιασμένοι / Κρυφομιλούνε σε κάποιο καφενείο / Κι όλοι
οι νεκροί είναι πάλι αναστημένοι / σαν γονατίζουν στο Πολυτεχνείο / Παιδιά,
και τον αντέξατε τον δύσκολο καρό / Δεν έχει ο έρωτας αρχή / κι ο κόσμος
τελειωμό» (Τάσος Λειβαδίτης).

Με στίχους, σήμερα. Όπως πάντα, σχεδόν. Με στίχους και τραγούδια. Και με τον
Θεοδωράκη παρόντα. Τη μια με τον Λειβαδίτη, την άλλη με τον
Ελύτη, την τρίτη με τον Μάνο Ελευθερίου. Όπως τώρα: «Ποιος τη
ζωή μου, ποιος την κυνηγά / να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα; / Ουρλιάζουν
και σφυρίζουν φορτηγά / σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα / Για κάποιον
μες στον κόσμο είν’ αργά / Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά; / Ποιος τη ζωή
μου, ποιος παραφυλά; / Στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει; / Πού πήγε αυτός
που ξέρει να μιλά / που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει; / Για κάποιον μες στον
κόσμο είν’ αργά / Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;»

Οδυσσέας Ελύτης. «Άξιον Έστι». «Η Μεγάλη Έξοδος»: «Τις ημέρες εκείνες έκαναν
σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα
πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν σε δρόμους και σε πλατείες με το μόνο
πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο,
με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία
η Άνοιξη (…). Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου
την αφοβιά σαν σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες
(…). Και η Άνοιξη ολοένα τούς κυρίευε. Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ’
ολάκερη τη γη για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν
πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ’ απ’ την άκρη της απελπισιάς, τη
Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν
αλήτες…»

Συνέχεια, με τον Κώστα Βίρβο. Και με ένα τραγούδι του, που του ‘βαλε
μουσική ο Βασίλης Τσιτσάνης: «Ένα ρούχο ματωμένο / στρώνω για να
ξαποσταίνω / στο υγρό τσιμέντο, ωχ μανούλα μου / Στο κελί το διπλανό μου /
φέραν κάποιον αδελφό μου / πόσα θα τραβήξει, ωχ μανούλα μου / Μα εγώ δεν ζω
γονατιστός / είμαι της γερακίνας γιος / είμαι της γερακίνας γιος / Τι κι αν μ’
ανοίγουνε πληγές / εγώ αντέχω τις φωτιές / εγώ αντέχω τις φωτιές / Μάνα μη
λυπάσαι / Μάνα μου μην κλαις…»

Τελειώνω ­ επιτρέψτε μου ­ μ’ ένα δικό μου τραγούδι, που μελοποίησε ο Μάνος
Λοΐζος: «Θα κλείσω το παράθυρο / την πόρτα θα καρφώσω / τη νύχτ’ αυτή, που
ο θάνατος / στη σκοτεινιά σε ψάχνει / Δεν θα σ’ αφήσω του φονιά / πουλί
κυνηγημένο / θα βρω μαχαίρι και γωνιά / και θα τον περιμένω / Χτυπάνε δυο,
χτυπάνε τρεις / ραγίζουν τα ρολόγια / Χτυπούν την πόρτα δεκατρείς/ ακούει ο
κόσμος, τρέμει…»