[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εκεί ψηλά στην Κηφισίας, κοντά στο Ολυμπιακό Στάδιο, υπάρχει μια μεγάλη
φωτεινή επιγραφή, που μετράει ανάποδα τον χρόνο που απομένει έως τους
Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Δηλαδή σήμερα λέει ας πούμε, «1003 απομένουν έως
τους αγώνες». Αύριο θα λέει «1002 ημέρες απομένουν», μεθαύριο 1001, και ούτω
καθ’ εξής. Για έναν ανεξήγητο λόγο, που δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς, η
πινακίδα υπάρχει μόνον εκεί, ενώ κανονικά θα έπρεπε να είχε στηθεί στο κέντρο
της Αθήνας. Στην Πλατεία Συντάγματος. Και ανάλογες πινακίδες, μικρότερου
ασφαλώς μεγέθους, στα γραφεία των υπουργών. Οι πινακίδες αυτές θα έπρεπε να
είναι ειδικής κατασκευής: συνοδευόμενες από γκογκ, το οποίο κάθε τόσο να
χτυπάει για να αντιλαμβάνονται οι αρμόδιοι ότι «χρόνος τέλος». Δεν υπάρχει
πια. Ό,τι είχαμε τον σπαταλήσαμε, και τώρα (πρέπει να) τρέχουμε και δεν
φτάνουμε…

Εικονική πραγματικότητα

Εκτιμώ την «εφεύρεση» ως απολύτως απαραίτητη. Διότι διαβάζοντας τις, κάθε
τόσο, καθησυχαστικές δηλώσεις των αρμοδίων (από Ε. Βενιζέλο μέχρι Γ.
Αγγελοπούλου), μένει κανείς με την εντύπωση ότι οι ίδιοι οι υπεύθυνοι έχουν
πεισθεί από την αναλήθεια των ισχυρισμών τους. Κι όχι μόνο έχουν πεισθεί, αλλά
τους έχουν εμπεδώσει πλέον τόσο καλά (τους αναληθείς ισχυρισμούς) ώστε ζουν σε
μια εικονική πραγματικότητα.

Όπου όλα είναι μια χαρά, όλα πάνε κατ’ ευχήν. Γεγονός που τους επιτρέπει να
περπατούν ανέμελοι στο φωτεινό δάσος μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη ημέρα,
σφυρίζοντας χαρούμενους σκοπούς, με πεταλουδίτσες να πετούν γύρω τους,
πουλάκια να κελαηδούν, ρυάκια να κελαρύζουν, και την ευφορία να τους
κατακλύζει.

Αμ, έλα, που δεν είναι έτσι τα πράγματα. Που η πραγματικότητα είναι εφιαλτική,
σκοτεινή, απειλητική. Μια άβυσσος που δεν απειλεί μόνο να καταβροχθίσει την
κυβέρνηση, αλλά ολόκληρη τη χώρα…

Μια χώρα… στα ψιλά

Τι είναι η χώρα μας; Για μας το κέντρο της Γης. Για τους άλλους, μια μικρή,
περιφερειακή χώρα, που, έ, εντάξει, κάνει κάποια βήματα προόδου. Παράδειγμα
πρόσφατο, μάλλον σοκαριστικό. Επίσκεψη Σημίτη στη Σλοβακία είναι το θέμα.

Τρεις καθημερινές εφημερίδες εκδίδονται στη χώρα αυτή που έχει πληθυσμό 5,4
εκατ. κατοίκους – ήτοι τον μισό από τον δικό μας. Με φτώχεια, με ανεργία, με
πολλά οικονομικά, κοινωνικά και κυρίως δημοκρατικά προβλήματα.

Η πρώτη, μια «Πράβντα», είχε την επίσκεψη τετράστηλο θέμα στις σελίδες των
διεθνών, η δεύτερη μονόστηλο στις μέσα σελίδες, και η τρίτη επίσης μονόστηλο
στη δεύτερη σελίδα. Προσοχή, παρακαλώ: επίσκεψη Πρωθυπουργού χώρας μέλους της
Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, όπου η Σλοβακία θέλει πάση θυσία να ενταχθεί,
και που ο επισκέπτης Πρωθυπουργός συνηγόρησε θερμά υπέρ του αιτήματος! Καμιά
φορά είναι καλό να μας προσγειώνουν. Έστω και με τέτοιο άκομψο τρόπο…

Συμπεριφορά καφενείου

Η κομψότης στους τρόπους είναι είδος ουσιώδες εν ανεπάρκεια, ειδικά στην
πολιτική. Έκανε τη γνωστή κατάθεση στον εισαγγελέα για το μαύρο χρήμα στη Ν.Δ.
ο Κ. Λαλιώτης. Δέχθηκε τις επιθέσεις που αναμενόταν ότι θα δεχθεί από τον
άμεσα ενδιαφερόμενο Κ. Μητσοτάκη, δέχθηκε όμως και επιθέσεις από τρίτους.
Παρακολούθησα στην τηλεόραση τη δήλωση Μ. Έβερτ. Δεν είναι αντικείμενο
σχολιασμού τόσο το ύφος όσο το περιεχόμενο της δήλωσης. Και ο τρόπος που έγινε
στις κάμερες.

Έδειχνε πλήρη αποστροφή, απέχθεια, αηδία. Κάτι ανάλογο έκανε και ο επίτιμος
πρόεδρος της Ν.Δ. Κ. Μητσοτάκης. Ποιος έχασε; Πάντως, όχι ο Λαλιώτης. Διότι η
εικόνα που εισέπραξε ο τηλεθεατής ήταν πως σε πολιτικά επιχειρήματα, η
απάντηση είναι φτύσιμο.

Αλλά αυτό δεν είναι πολιτική συμπεριφορά, είναι συμπεριφορά καφενείου. Έχεις
απαντήσεις σε αυτά που σε ρωτάει ο άλλος; Δωσ’ τες. Δεν έχεις; Μη μιλάς
τουλάχιστον…

Δύο που είχαν όραμα

Δεν είναι μικρή ιστορία αυτή η έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις υπό ένταξη
χώρες, που εκθειάζει την υποψηφιότητα της Κύπρου. Η Κύπρος φαίνεται ότι
βρίσκεται ένα μόλις βήμα πριν από την ένταξη, κι αυτό σημαίνει ότι οι
εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Η μεγάλη προσπάθεια που έχει κάνει ανταμείβεται,
και το κυριότερο η Ε.Ε. δείχνει να μη δίνει δεκάρα για τις απειλές της
Τουρκίας. Αν και δεν είναι του παρόντος – θα είναι όμως, όταν υλοποιηθεί η
ένταξη – είναι ευκαιρία να θυμίσει κανείς ότι η υπόθεση της ένταξης της Κύπρου
στην Ε.Ε. ήταν ένα μεγαλόπνοο σχέδιο δύο ανθρώπων που δεν ζουν πια, του Ανδρέα
Παπανδρέου και του Γιάννου Κρανιδιώτη. Όταν το ανακοίνωσαν το 1994, ακόμη και
στην Κύπρο (ο τότε πρόεδρος Βασιλείου για παράδειγμα) δεν ήθελαν να ακούσουν
λέξη. Τώρα, όλοι αναγνωρίζουν το πόσο σημαντική πολιτική απόφαση ήταν αυτή…

Η Ν.Δ… οδηγεί τρακτέρ

Δεν υπάρχει αντίρρηση τα κόμματα να εξελίσσονται, όπως και να ανανεώνονται.
Ακόμη κι όταν στη διάρκεια μιας εξελεγκτικής γίνονται διάφορες… αγριότητες.
Αλλά αυτό που συμβαίνει με τη Νέα Δημοκρατία δεν πρέπει να έχει προηγούμενο
στην πολιτική ιστορία της χώρας. Το κόμμα, στην αγωνία του να κερδίσει κάποτε
το ΠΑΣΟΚ, παίρνει όλο και πιο αντιφατικές θέσεις, όλο και πιο… αντιδεξιές
θέσεις. Τώρα, αποφάσισαν να υιοθετήσουν τις αγροτικές κινητοποιήσεις και να
συμπορευτούν με το ΚΚΕ, σε μια προσπάθεια να πιέσουν την κυβέρνηση. Στο
πλαίσιο αυτό δήλωσαν καθαρά – παρά την εκ των υστέρων ανάκληση των δηλώσεων –
ότι δεν πειράζει και τόσο αν κλείσουν οι δρόμοι, αν υπάρχουν αποκλεισμοί,
αν…αν… για τις ανάγκες του αγώνα (των αγροτών).

Ό,τι δηλαδή λέει και το ΚΚΕ. Δεν είναι πολύ δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι θα
τρίζουν τα κόκαλα του «πατριάρχη» Καραμανλή και του Ε. Αβέρωφ. Όπως και να
θεωρήσει το γεγονός ως το απόλυτο δείγμα αναξιοπιστίας και μικροκομματικής
πολιτικής. Να οδηγεί η Ν.Δ…. τρακτέρ! Κι οι αστοί, που εκπροσωπεί το κόμμα;
Αυτοί πώς θα το πάρουν;

Βουλευτές εν βρασμώ

Για τον αιγιαλό ήταν το νομοσχέδιο που κλήθηκε να ψηφίσει η πλειοψηφία του
ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, και το ότι τα έκαναν θάλασσα μάλλον σε σύμπτωση πρέπει να
αποδοθεί. Όχι γιατί είναι τουλάχιστον πρωτάκουστο ο εισηγητής του νομοσχεδίου
να ζητεί την απόσυρση του ν/σ που κλήθηκε να παρουσιάσει στη Βουλή. Ούτε γιατί
ο Θ. Πάγκαλος αποφάσισε να κάνει γυμνάσια στην κυβέρνηση ή γιατί η
Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να δείχνει τα δόντια της. Αλλά γιατί
αυτή η πρώτη, ύστερα από πολύ καιρό, «ανταρσία» των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ
προοιωνίζεται κακές ημέρες για την συνέχεια. Πολλοί έσπευσαν να ενοχοποιήσουν
αυτή τη στάση, υποστηρίζοντας ότι «προέρχεται από διάφορους πικραμένους» που
έμειναν εκτός κυβέρνησης στον ανασχηματισμό. Πρόκειται για εκτιμήσεις (πολύ)
μακριά νυχτωμένων, που δεν έχουν ιδέα τι γίνεται στους διαδρόμους της Βουλής.
Η ΚΟ του ΠΑΣΟΚ βράζει, και υπάρχουν χίλιοι λόγοι γι’ αυτό. Το θέμα τώρα είναι
πως εξαλείφονται αυτοί οι λόγοι. Αν εξαλείφονται…