ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εδώ κοντά

Εκείνο το… «η ζωή είναι αλλού» φταίει για όλα. Το πιο επιζήμιο σύνθημα των
τελευταίων ετών ­ κι ας μην του φαινόταν. Στην αρχή νόμιζες ότι ήταν
ρομαντικό, πικρά αισιόδοξο, ωραίο, σοφό κατά κάποιο τρόπο. Τώρα μετράμε τις
συνέπειες. Εκείνου τού «αλλού». Που, φαίνεται, το πήραν πολύ πιο σοβαρά από
ό,τι προοριζόταν. Καημένε Κούντερα. Και από τότε δεν ησύχασε κανείς.

Παίρνουν το «αλλού» και το βάζουν σε δερμάτινες πολυθρόνες, μπροστά από ακριβά
γραφεία και κέντρα αποφάσεων. Ντύνουν το «αλλού» με Πράντα και το βγάζουν
βόλτα για να προσέχουν οι άλλοι και αυτούς και το αλλού τους. Κακό πράγμα να
εφησυχάζεις και να χαλαρώνεις ­ σου λέει ­ αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να ήσουν
αλλού. Και συνεχίζεται το τρέξιμο. Εκεί που νομίζεις ότι το φτάνεις το
«αλλού», αυτό μετακινείται, πάει πιο κει. Αν έμενε εκεί, τι είδους αλλού θα
ήταν; Κι εκείνοι, λοιπόν, παίρνουν δουλειά μαζί τους στο σπίτι, ξενυχτάνε,
στριμώχνουν το «εδώ» σε γωνίες, σε συρτάρια με παλιές υποχρεώσεις να μην το
βλέπουν όλη την ώρα μπροστά τους ­ γιατί τόσος κόπος πια θα ήταν κρίμα να πάει
χαμένος. Ραντεβού στα τυφλά μήπως χαμογελάσει η τύχη, και πρόβες του «άλλου»
εαυτού που θα τον έχουν εκεί αλλού ανάγκη. Εδώ που φτάσαμε, κάτοικοι του
«αλλού» όλου του κόσμου, πρέπει να ανταμειφθούμε. Ή τουλάχιστον, να έχουμε τον
νου μας την επόμενη φορά που ένα τέτοιο δόλιο σύνθημα πέσει μπροστά για να μας
ξεγελάσει. Μην το αφήσετε να εξαφανιστεί πριν αφήσει διεύθυνση και τηλέφωνο
αυτό το «αλλού». Κι αν δεν σιγουρευτείτε πριν πως το «εδώ» μάς κάνει.