ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Δέντρα ανάδελφα

Στην είσοδο του Εθνικού Κήπου μια ταμπέλα μάς ειδοποιεί ότι ενδέχεται να
πέσουν ξερά κλαριά στο κεφάλι μας. Στο Πεδίον του Άρεως δεν μας ειδοποιεί
ταμπέλα, ο αέρας όμως έριξε δύο δέντρα τις προηγούμενες ημέρες, το ένα πάνω
στο άλλο. Μπροστά στην αβεβαιότητα του μέλλοντος, τα δέντρα δεν περιμένουν να
λυθεί το Ασφαλιστικό, αποχωρούν διακριτικά ένα ένα. Αντί να πέσουν φύλλα, το
φθινόπωρο, πέφτουν δέντρα. Ίσως κουράστηκαν να τραβάνε του βάθους ολοένα, ίσως
χάθηκαν στ’ αλήθεια τα υπόγεια νερά που τα έτρεφαν, ή απλώς ψήλωσαν πολύ και
βρέθηκαν σε αβάσταχτη μοναξιά, ανάμεσα σε άπληστα μπαλκόνια. Ένα από αυτά,
εκατοχρονίτικο πεύκο στη Λεωφόρο Κυψέλης, που είχε ζήσει να δει τη γειτονιά να
γίνεται αυτό που το όνομά της όριζε, κυψέλη ανθρώπων σε τσιμεντοκατασκευές,
έπεσε προχθές πάνω στη στάση λεωφορείου και στο περίπτερο που σκίαζε επί
δεκαετίες. Τα παιδιά τού σχολείου που χτίζεται δίπλα (ίσως το σκάψιμο για τα
θεμέλια το ταρακούνησε) δεν θα γνωρίσουν ποτέ τη σκιά του. Την επόμενη ημέρα
ένα παράξενο θέαμα προσφερόταν για κινηματογράφηση μπροστά στο κτίριο του Φιξ.
Ένας γερανός, γερμένος από το βάρος, σήκωνε στον αέρα ένα τεράστιο δέντρο μαζί
με τη ρίζα του, που αιωρούνταν περίεργα, κρατημένο από κάμποσα σκοινιά.
Κυπαρίσσι θα ήταν πριν βρεθεί σ’ αυτή την εξευτελιστική θέση. Αλλά πού
πήγαινε; Κρατημένο έτσι ψηλά και οριζοντίως, έμοιαζε σαν να είχε αποφασίσει να
πετάξει και μας αποχαιρετούσε ευλογώντας μας ανεξίκακα, πριν αποχωρήσει και
μας ξεχάσει εντελώς. Δυστυχώς, οι περισσότεροι σκηνοθέτες βρίσκονται στη
Θεσσαλονίκη τις ημέρες αυτές κι έτσι αυτή η παράξενη αθηναϊκή μετανάστευση των
δέντρων δεν θα αφήσει πίσω της ούτε μια ταινία μικρού μήκους.